Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht

'Ik ben mijn collega
aan het wegpesten'

H

Het is vandaag de Dag tegen pesten. Er wordt gepest op school maar ook op de werkvloer. Ruim een kwart van de mensen in Nederland is namelijk weleens gepest door collega’s of leidinggevenden. Irene (34)* is zelf zo’n pester. "Ik vind mijn collega gewoon verschrikkelijk. Volgens mij doe ik iedereen op de werkvloer een plezier door haar te pesten in de hoop dat ze weg gaat."

Vijf jaar geleden werd ik aangenomen bij het desbetreffende bedrijf. Ik had het er reuze naar mijn zin. Leuke collega’s, fijne sfeer en een leidinggevende die mij hoorde. Het was gedaan met de pret toen er nieuwe medewerkers werden aangenomen. Eén van die nieuwe medewerkers is Anne*. 

Een raadsel

Al op Anne’s eerste werkdag botsten onze karakters. Anne had al langere tijd niet gewerkt, omdat ze thuis voor de kinderen had gezorgd. Nu de kinderen ouder waren, wilde ze weer gaan werken. Waarom ze is aangenomen is mij een raadsel. Ze had werkelijk waar overal hulp bij nodig. Ze wist niet eens hoe ze haar iMac moest aanzetten!

Ik was degene die Anne een korte rondleiding door het gebouw gaf en Anne behandelde mij meteen als haar beste vriendin. Binnen vijf minuten was ik op de hoogte van haar verschrikkelijke ex die geen alimentatie wil betalen en vertelde ze over haar moeder met wie ze al vijf jaar geen contact meer heeft. 

Enorme zeikerd

Nog altijd vertelt ze iedere dag weer uitgebreid over wat ze heeft gegeten, naar welke programma’s ze heeft gekeken, wat voor grappige berichtjes haar zus haar heeft geappt en wat ze die nacht heeft gedroomd. Maar het kan mij niets schelen dat ze over George Clooney droomt en/of dat ze avocado’s bij het ontbijt heeft gegeten. Houd gewoon je mond!

En alsof dat nog niet genoeg is, is het ook een enorme zeikerd. Zo weigert ze mee te betalen aan het personeelspotje (jaarlijks slechts 10 euro), maar doet zich wel ieder verjaardagsfeestje te goed aan de taart en wijn.

Geen geld

Wat zeg ik? Ze is degene die vooroploopt en als eerste haar glaasje volschenkt. Maar meebetalen? Ho maar, daar heeft mevrouw zogenaamd geen geld voor. En dan ook nog klagen als ze op haar verjaardag geen cadeautje krijgt, waarna er uit een kast toch nog een kleinigheidje wordt getoverd.

In het begin probeerde ik gewoon niet al te veel op haar te letten. Ik deed mijn werk, Anne deed het hare. En tijdens de lunch probeerde ik haar te ontwijken. Maar net zoals katten altijd bij mensen op schoot springen die niet van katten houden, trok zij altijd weer naar mij.

Aanstellen

Ze vraagt mij constant om hulp en strijkt dan zelf de eer op, terwijl ík degene ben die het voor haar heeft opgelost. Als ik in de wandelgangen met onze leidinggevende aan het overleggen ben, blijft ze soms gewoon meeluisteren. En heb ik een goed idee aan mijn collega’s verteld, is Anne degene die er mee aan de haal gaat.

Als ze een tikfoutje in een van mijn mails ontdekt, schreeuwt ze dat door de ruimte. Ze bemoeit zich met de opvoeding van mijn kinderen en als ik op maandagochtend even vijf minuten klaag over mijn vriend die beslist op tijd thuis wilde zijn voor voetbal, zegt ze dat ik mij niet zo moet aanstellen. En wat ik ook doe of zeg om haar te negeren, het werkt gewoon niet.

Post laten verdwijnen

En daarom sluit ik haar buiten. Als ik belangrijke mailtjes krijg, stuur ik ze naar iedereen door, behalve naar haar. Als we over iets gaan vergaderen, regel ik de vergaderzaal maar informeer Anne niet.

Ik zet mijn auto soms zo scheef neer, dat ik voor de helft haar plek inneem waardoor zij niet kan parkeren. Daardoor komt ze regelmatig te laat. Poststukken die ze krijgt, laat ik soms 'spontaan' verdwijnen, en ik maak soms snerende opmerkingen over haar outfit.

Zo heb ik een keer lachend naar haar strakke, zwarte jurkje gewezen en gezegd: "Ha! Je lijkt wel een rollade!" Ze heeft de jurk nooit meer gedragen. Ook maak ik andere snerende opmerkingen zoals: "Je hebt altijd wel héél bijzondere kleren aan" of "Wanneer maakt de kapper je kapsel af?"

Een plezier

Ik denk dat veel mensen wel doorhebben dat Anne en ik niet met elkaar overweg kunnen, maar tot op heden is er niemand die er iets van zegt. De werksfeer zou gewoon een heel stuk beter zijn als Anne er niet meer werkt.

Het gaat nu al een halfjaar zo, dus ik verwacht niet dat Anne met mijn pesterijtjes naar de leidinggevende gaat. Ik denk dat ze mij niet durft te verlinken en volgens mij doe ik met mijn gepest iedereen een plezier. Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat er iemand is die haar een fijne collega vindt.

*gefingeerde namen

Gerelateerde onderwerpen