Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte
Opgebiecht

'Ik word kaal en durf dit
niet tegen mijn vlam te zeggen'

I

Ik weet nog goed dat ik onder de douche mijn haar waste en dat het me opviel dat er na de douchebeurt meer haar in het putje lag dan normaal. Ik dacht eerst nog dat het aan mijn nieuwe shampoo lag, die mij juist meer volume had beloofd. Meteen ben ik weer op mijn oude, vertrouwde merk overgegaan, maar het mocht niet baten. En ik verloor niet alleen haar tijdens het douchen, ook op mijn kussen vond ik wat plukjes.

Misschien is het iets tijdelijks, iets hormonaals, ging het door me heen. Ik had altijd best een flinke, dikke haardos gehad, dus ik was niet meteen gealarmeerd. Maar toen ik op een ochtend voor de spiegel ineens een kale plek op m’n achterhoofd ontdekte, schrok ik toch wel.

Pleksgewijze kaalheid

Mijn huisarts zei: ‘Gewoon gezond eten en misschien wat extra vitamines slikken. Ik kocht de halve drogist leeg, maar twee maanden later was het alleen maar erger geworden. De huisarts verwees me door naar een dermatoloog en die constateerde na het grondig bekijken van mijn hoofdhuid dat ik leed aan Alopecia Areata, oftewel pleksgewijze kaalheid.

Hoe kom ik hieraan?’ vroeg ik hem geschrokken. Hij vertelde dat het niet precies bekend is hoe deze aandoening ontstaat, maar dat psychische factoren, zoals stress, hierbij een rol kunnen spelen. Stress had ik het laatste jaar inderdaad volop gehad. Mijn man heeft me verlaten voor een jongere vrouw en behalve de financiële en praktische zorgen die dat met zich meebracht, heeft mijn zelfvertrouwen daar ook een ontzettende deuk door opgelopen. En nu dit weer… Ik voelde me al niet aantrekkelijk genoeg en afgewezen en nu viel mijn mooie haar ook nog uit. Dikke tranen heb ik gehuild. Ik was altijd best wel trots geweest op mijn dikke haardos, nu had ik zelfs dat niet meer…

Slachtofferrol

Ik kreeg steeds meer kale plekken. Eerst kon ik ze nog wel camoufleren, maar het werd zo erg dat ik mijn haar er niet meer overheen kon kammen. Heel zielig vond ik mezelf, totdat er een goede vriendin kanker bleek te hebben en ook kaal werd, maar dan door de chemokuur. Toen heb ik mezelf een schop onder m’n kont gegeven. Het kon altijd nog erger.

Samen zijn we naar een pruikenwinkel gegaan en hebben allebei een mooi, natuurlijk exemplaar uitgezocht. Eigenlijk had mijn haar nog nooit zo goed gezeten. Ineens voelde ik me weer mooi als ik naar mezelf in de spiegel keek. Ik voelde me weer vrouw. Ik besloot dat ik lang genoeg in de slachtofferrol had gezeten en schreef me in bij een relatiebureau.

Niet zonder pruik

Na een aantal minder geslaagde datepogingen heb ik nu dus een heel leuke man ontmoet. Hij is weduwnaar. We zijn al een paar maanden aan het daten en hebben het ontzettend leuk samen. Ik durfde er eerst niet aan toe te geven, maar voel nu echt de vlinders volop fladderen. En het lijkt wederzijds. Hij geeft me heel veel complimenten en zegt elke keer als we elkaar zien, hoe prachtig hij me vindt. En dan denk ik: je moest eens weten…

We wilden het rustig aan doen en hebben nog nooit de nacht bij elkaar doorgebracht. Maar nu wil hij dus een stap verdergaan en met mij op vakantie, zodat we elkaar beter kunnen leren kennen. Het is een ijdele man, die graag met me pronkt. Vooral mijn haar vindt hij mooi.

Mijn echte haar is inmiddels nog veel meer uitgevallen. Ik zie er echt niet uit zonder pruik en wil dus absoluut niet dat hij me zonder ziet. Ik voel me nog helemaal niet zeker genoeg over deze relatie en ben bang dat hij het dan meteen uitmaakt. Nu heb ik dus gezegd dat ik geen vrij kan krijgen om die vakantie zo lang mogelijk uit te stellen, maar dat kan ik natuurlijk maar één keer doen. Hoe red ik me hier uit?

Heb je ook iets op te biechten dat je (anoniem) met ons wilt delen? Stuur ons je verhaal.

Jij op Vrouw.nl

Gerelateerde onderwerpen