Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

‘Getver, zit jouw poepbroek in mijn tas?!’
Opgebiecht

‘Getver, zit jouw
poepbroek in mijn tas?!’

I

In deze rubriek kunnen lezeressen anoniem hun geheimen delen. Deze week biecht een lezeres een heikel moment in een restaurantje op.

“Een paar maanden geleden dachten we een leuk cadeau aan onze vrienden te geven: een etentje bij ons favoriete restaurant. Vol verwachting togen we met vier stellen naar het gezellige tentje aan de waterkant. Mijn man bestelde als voorafje gegrilde gamba’s, zijn favoriete gerecht. Na de eerste hap zei hij nog: ‘Hm, niet zo lekker als anders.’ Maar hij had het evengoed in een mum van tijd op. Ondertussen genoot ik van mijn mosselpannetje en m’n wijntje.

Pruttelend geluid 

We hadden het vreselijk gezellig met z’n allen en praatten honderduit over werk, de kinderen, de vakanties... Alleen mijn man werd stiller en stiller. Ik zag wat zweet op z’n bovenlip en hij schuifelde steeds op z’n stoel. En zijn bier raakte hij nauwelijks aan. Op een gegeven moment moesten we allemaal lachen om een filmpje dat iemand liet zien, maar ik hoorde ook iets anders: een pruttelend geluid naast me.

Ik schaamde me rot, mijn man liet er een vliegen! Niemand keek raar op, kennelijk had de rest niks gemerkt. Toen ik mijn man snel een beschuldigende blik gaf, keek hij zo moeilijk, dat ik er ongerust van werd. Even later stond hij op, mompelde ‘even naar de wc’ en liep weg. Een beetje krampachtig was z’n loopje wel. 

Inwendig lachen

Even later hoorde ik een ‘ping’. Hij appte me vanaf het toilet. Wat bleek: de gamba’s waren bedorven of verkeerd gevallen. Z’n darmen waren totaal van slag en ja, toen hij er een liet vliegen, was er meer meegekomen dan lucht. De broek zat vol, zullen we maar zeggen. Hij was in paniek, wist niet wat hij moest doen. Ik appte snel: trek uit, dan maar in je blote kont in je jeans. Inwendig moest ik lachen om de situatie, maar mijn man is nogal ijdel en ik wist zeker dat hij zich doodongelukkig moest voelen als ik het vertelde. Dus ik hield m’n mond.

Minuten later kwam hij terug aan tafel. Hij zag er gelukkig minder slecht uit. Ik probeerde vooral niet naar hem te kijken en babbelde gezellig verder. Zo bleven we nog een paar uur zitten, alhoewel mijn man nog maar weinig at. ‘Beetje last van m’n maag,’ liet hij de anderen weten, want dat viel hen op den duur wel op; mijn man is normaal gesproken echt een lekkerbek. 

Andere tas 

We namen hartelijk afscheid van elkaar en kropen in onze auto. Daar bleek pas hoe vreselijk slecht hij zich had gevoeld. Dat hij doodsbang was geweest dat er een grote bruine vlek in zijn jeans zou verschijnen. Gelukkig niet, maar die onderbroek was natuurlijk verloren. ‘Nou ja,’ zei ik, ‘die kon je mooi weggooien in de prullenbak.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, in blinde paniek heb ik er strak toiletpapier om gewikkeld en ’m onder m’n colbert mee terug genomen. Heb ’m onder de tafel in jouw tas gestopt.’ Ik keek hem geschrokken aan. 

‘Getver, zit jouw poepbroek in mijn tas?!’ Ik pakte mijn prachtige leren exemplaar en keek erin... niks. ‘Volgens mij ijl je nog,’ antwoordde ik, ‘dat ding zit er niet in.’ Het bleef akelig lang stil. ‘Dan... ben ik bang... dat ik het in een andere tas heb gestopt.’ Het hele weekend hebben we gewacht op een telefoontje van een van mijn vriendinnen. Maar er kwam niks. Waarschijnlijk vond de ‘gelukkige vinder’ het net zo gênant om te vragen of die onderbroek soms van mijn man is, als ik om het te vertellen...” 

Gerelateerde onderwerpen