Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht: 'Ik loog jarenlang dat we op vakantie gingen'
Opgebiecht

'We logen jarenlang over onze
zogenaamde vakantie'

I

In deze rubriek kunnen lezeressen anoniem hun geheimen delen. Deze keer vertelt een lezeres over de zomervakantie die ze ieder jaar met haar gezin beleefde. Terwijl ze in werkelijkheid bij haar schoonouders zaten. 

"Toen ik vandaag las dat veel mensen geen geld hebben om op vakantie te gaan, was ik opgelucht. Ook ons gezin heeft al jaren geen geld om op vakantie te gaan, al denkt mijn omgeving dat we ieder jaar een weekje naar zee gaan…"

Jaloersmakend stel

"Mijn man en ik werden door onze omgeving altijd gekscherend ‘zondagskinderen’ genoemd. Wij waren zo’n koppel waar mensen jaloers naar keken: een mooi huis, twee dikke auto’s voor de deur, allebei een goede baan, leuke vrienden en als kers op de taart trotse ouders van twee superleuke kids."

Baan kwijt

"Het gezegde ‘het geluk kan niet op’ leek op ons van toepassing, tot de dag dat ik halsoverkop mijn baan kwijtraakte. Het was najaar 2008 en de kredietcrisis was op z’n hoogtepunt. Ik was makelaar en ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dit niet echt gouden tijden waren voor onze branche. Dit was financieel nog te overbruggen: mijn man had immers een eigen bedrijf en er kwam nog steeds elke maand genoeg geld binnen."

Failliet

"De middag in 2011 dat mijn man verslagen onze majestueuze hal binnenstapte, zal ik niet snel vergeten. Hij stamelde dat hij het zo lang mogelijk had geprobeerd voor te houden, alle reserves had gebruikt, maar dat hij de deuren van zijn zaak nu echt had moeten sluiten. Ik wist wel dat het niet heel lekker ging allemaal, maar dit had ik niet verwacht. We waren gewoon letterlijk failliet. Bankroet. Blut."

Schuldsanering

"Het werd al snel duidelijk dat de zaken er nog veel slechter voor stonden dan ik dacht. Mijn man had al lange tijd verzuimd om leveranciers te betalen, de schulden hadden zich opgestapeld. Omdat we in totaal voor drie ton aan openstaande schulden hadden en dit never nooit terug konden betalen, belandden we in de schuldsanering."

Zakgeld

"En dit is echt een mensonterend proces. We kregen een curator aangesteld, die ook nog eens een enorme eikel bleek te zijn. Hij had no mercy en behandelde ons als twee criminelen. Echt heel erg naar. En dan begint het hele circus te lopen: het huis werd gedwongen verkocht, evenals alle andere dingen waar nog geld uit te halen viel. Wij moesten het elke maand doen met een klein beetje ‘zakgeld’. Leg dat maar eens uit aan je kinderen…"

Liegen over vakantie

"We voelden ons zó vernederd. Om enige waardigheid te behouden, verzonnen we iedere zomervakantie dat we een weekje op vakantie gingen naar de Nederlandse kust. Terwijl we eigenlijk bij mijn schoonouders zaten, die veilig ver weg wonen. Mensen denken misschien: ‘jullie zijn gek’. Maar we waren zo neergesabeld en we moesten al zó met de billen bloot, dat we het niet aankonden om ook nog eens open kaart te spelen over dat we niet op vakantie konden. Ik was heel bang dat mijn omgeving mij de slechtste moeder op aarde zou vinden."

Gezinsgeheim

"En dus instrueerden we onze kinderen om te zeggen dat ze het erg fijn hadden gehad aan zee en dat de vakantie zo heerlijk was geweest in dat mooie huisje. Alles om de leugen in de stand te houden. Gek genoeg schaamden mijn kinderen zich óók heel erg tegenover hun vriendjes en vriendinnetjes. En dus hielden we dit gezinsgeheim vijf jaar vol."

Diepe schaamte

"Achteraf gezien schaam ik me kapot. Niet alleen over zoiets stoms als liegen over een vakantie die er niet is geweest. Maar het meest schaam ik me dat ik de kinderen in deze positie heb geduwd. Gelukkig zijn er nu betere tijden aangebroken. Want na vijf jaar vol ellende, werden we vorig jaar schuldenvrij verklaard. Ons leven kan eindelijk weer beginnen. En deze zomer? Deze zomer gaan we een weekje naar de kust. En dit jaar voor het eerst écht. Niet in een fantasiehuisje met gelogen avonturen, maar het echte verhaal. Ik hoop dat ik vergeven word voor de vreselijk leugens."