Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mannen op een fiets
Opgebiecht

‘Had ik hem maar nooit gepusht
om te gaan sporten'

I

In deze rubriek kunnen lezeressen - al dan niet anoniem - hun geheim verklappen. Deze week biecht een lezeres op dat ze er spijt van heeft dat ze haar man heeft overgehaald om te gaan sporten. 

Ik voelde me eigenlijk al jaren niet meer aangetrokken tot mijn man. Het was twee zomers terug toen we op de camping stonden en hij op z’n rug in het zwembad dobberde, met een bekertje pils op zijn dikke buik. Zo’n afknapper. Ik pakte m’n spulletjes en ging terug naar de caravan.

Bierbuik

Een halfuur later kwam hij aansjokken. Waarom ik er ineens vandoor was gegaan? Toen heb ik gezegd dat hij misschien trots was op zijn bierbuik, maar dat mijn lustgevoelens tot het nulpunt waren gedaald.

Daar schrok hij van. Hij dacht dat ik hem wel prima vond als knuffelbeer. Dat ik het eigenlijk wel schattig vond. Nee dus. Tuurlijk, van hem hield ik nog als vanouds, maar wat is een relatie zonder seksuele prikkels? Hij bezwoer me dat hij er iets aan ging doen.

Knieën

En dat deed hij ook. Hij kocht hardloopschoenen, een professioneel outfitje en ging rennen in de bossen. Drie keer in de week liep hij geheel volgens schema de longen uit z’n lijf.

En wat een verrassing - hij  vond het nog leuk ook. Tot hij last kreeg van z’n knieën. Ik was bang dat dit het einde van z’n sportcarrière zou betekenen. Net nu de kilo’s eraf vlogen.

Zeemleren lap

Ik opperde dat hij eens aan wielrennen moest denken. Daar keek hij tenslotte graag naar op tv, dus waarom niet zelf op een racefiets springen? Goed, de fiets werd gekocht, inclusief broekje met zeemleren lap...

Die eerste tijd stond het hem afschuwelijk: die toch wat dunne benen onder dat broekje en dan dat strakgespannen shirt om z’n nog altijd zichtbare buik. Maar hij ging bijna elke avond een rondje fietsen en ik zag hem slanker worden. 

Mannending

De maanden verstreken en zijn lijf werd strakker en strakker. Daar was ineens weer de man die ik altijd zo aantrekkelijk had gevonden. Met rimpels en grijze slapen, dat wel, maar hij had weer die stoere houding die ik vroeger al zo leuk vond.

Dat hij vervolgens met een clubje mannen ging rijden en dan met name in de weekeinden, nam ik voor lief. Dat hij niet meer met mij naar onze favoriete camping aan de Zeeuwse kust wilde, maar naar Frankrijk om daar bergen te beklimmen met zijn maten, vond ik minder. 'Kan ik niet mee?' vroeg ik vorige zomer. Nee, dat kon niet. Dit was een mannending.

Andere uiterste

'En de vrouwen van die andere mannen dan?' vroeg ik nog. Die deden niet moeilijk maar gingen met hun vriendinnen leuke dingen doen, luidde het antwoord. Ik was niet blij. 'Dit was toch wat je wilde? Dat ik aan mijn lijf ging werken?' riep hij boos.

Ja, dat was inderdaad zo. En ik gunde het hem ook wel, maar dit was weer het andere uiterste. Ik zag hem amper nog en moest nu zelfs de vakanties afstemmen op zijn nieuwe hobby. 

Verliefd

Een half jaar later kwam de grote klap. Hij was in de winter een weekje naar een Canarisch eiland geweest met de mannen. En... hij was verliefd geworden. Bleek dat er al die tijd een vrouw in zijn fietsclub had gezeten. Dus hoezo 'mannending'!

Zij was net zo verzot op wielrennen als hij en die gedeelde passie had het van zijn gevoelens voor mij gewonnen. En dat was het dan. We zijn inmiddels gescheiden. Ik ben nu weer aan het daten, maar mis hem vreselijk. En ik denk weleens: 'Had ik hem maar niet zo gepusht, dan was ik nu nog met mijn 'knuffelbeer' samen'.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!