Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dobermann
Opgebiecht

'Ik vergiftigde
de hond van de buren'

I

In deze rubriek kunnen lezeressen anoniem hun geheimen opbiechten. Deze lezeres reageerde op onze Praat mee, waarin werd gevraagd of blaffende honden weggehaald moeten worden. 

Al die mensen die zeggen dat we niet te veel moeten zeuren. Het is makkelijk praten als je nog nooit overlast hebt gehad van een blaffende buurhond. Die krengen kunnen je behoorlijk gek maken. Dat ben ík in ieder geval wel geworden.

Geen leven

Onze buren hadden al eens een hond gehad. Een labrador. Een mak beest dat we amper hoorden. Het viel me toen al wel op dat onze buren bijna nooit thuis waren; zij gingen ’s ochtends naar werk en kwamen rond etenstijd terug.

Het beest lieten ze dan buiten en als ze ’s avonds thuiskwamen liepen ze even naar een grasveldje voor ons huis. Daar stonden ze dan twee minuten totdat de hond zijn behoefte had gedaan en slenterden vervolgens terug. Veel beweging kreeg hij dus niet.

Dobermann

Een aantal jaren geleden overleed de hond op een respectabele leeftijd. 'Gelukkig', dacht ik stiekem. Ik ben geen dierenliefhebber geweest en aan honden heb ik eigenlijk zelfs een hekel. Al kan ik het tegelijkertijd ook niet uitstaan als zo'n beest niet genoeg aandacht en vrijheid krijgt.

Tot mijn verbazing namen ze na een aantal weken alweer een nieuwe hond, een Dobermann dit keer. En ik merkte meteen dat het foute boel was; het beest kwam uit een asiel en sloeg op alles aan.

De godganse dag

Als er iemand door de poort liep, als er iemand langsfietste, als er een vogel tjilpte, als wij onze deur opendeden... Bij ieder boeh’tje of bah’tje ging hij als een gek te keer. Het beest blafte de godganse dag.

Mijn man en ik draaien allebei nachtdiensten en slapen dus regelmatig overdag, maar door dat rotbeest hebben we jarenlang geen oog dicht gedaan. Op een gegeven moment liepen we met gigantische blauwe wallen en kregen we regelmatig te horen dat we er slecht uitzagen.

Politie gebeld

En niet alleen wij hadden last van de hond; hij terroriseerde de hele buurt en zelfs de buren van de andere hoek klaagden erover. We hebben meer dan eens bij de buren aan de deur gestaan, maar ze wuifden alles weg.

We hebben de politie gebeld, zelfs opnames gemaakt, maar niets hielp; de buren ondernamen geen enkele actie. Ze lieten hem overdag nog altijd buiten en de enige beweging die de hond kreeg was van de voordeur naar het grasveldje en terug.

Speciale ingrediënten

Radeloos waren we. Doordeweeks konden we niet normaal slapen en in het weekend konden we niet eens in onze tuin zitten. Dus toen hij op een dag weer eens vijf uur aan een stuk door blafte en we wéér drie dagen wakker hadden gelegen, ben ik woedend uit bed gestapt.

Ik ben naar de supermarkt gereden, heb daar een lap vlees gekocht en die thuis bereid met 'speciale ingrediënten'. Die heb ik vervolgens over de schutting gegooid. Mijn man en ik hebben nooit meer wakker gelegen.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!