Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Twee labradoodles
Opgebiecht

'Mijn logeerhond
schoot zo de weg op'

E

Er zijn dingen die we nooit meer zouden doen, en voor deze lezeres is dat oppassen op de hond van een ander. "Hij schoot zo de weg op."

Ik heb zelf een labradoodle en vond het zodoende nooit een probleem om af en toe ook nog een andere hond te logeren te hebben. De dag waarop ik besloot nooit meer een logeerhond te nemen begon feestelijk want ik was jarig. Ik had dagen in de keuken staan bakken en salades bereid, en verheugde mij op de dag dat ik Sara zou zien; een mijlpaal!

Vriendinnen

Het zou een feestje worden met alleen maar vriendinnen en we zouden gaan golfen. Boerengolf welteverstaan. Mijn man had mij het hele huis gegund en was de hort op, niemand had afgezegd en het weer werkte mee. De dag kon niet meer stuk, dacht ik...

Want bij de laatste gast ging het toch mis. De deurbel ging en omdat mijn eigen hond altijd rustig binnenblijft, was ik er niet op voorbereid dat mijn logeerhond - ook een labradoodle - er misschien wel eens vandoor zou kunnen gaan. En ja hoor, zodra ik de deur voor mijn vriendin open had gedaan, schoot de hond langs ons naar buiten. Zo de weg op.

Speurtocht

De auto die er net aankwam kon 'm onmogelijk helemaal ontwijken en schampte hem waarop hij er alsnog als een haas vandoor ging. Ik dacht dat mijn hart stilstond. Toen de ergste schrik voorbij was - hij kon immers nog rennen - besloten we unaniem de plannen om te gooien; boerengolf werd een speurtocht met als schat... de logeerhond. Een schat die hopelijk nog lang niet begraven hoefde te worden!

Ik maakte groepjes van twee en doorzocht met een oud-collega de wijk een paar straten verder. Ik werd toegevoegd aan de 'cadeautjesapp' die we vanaf toen gebruikten om elkaar op de hoogte te houden.

Godzijdank vond mijn 'groepje' de hond. Je wilt niet weten hoe opgelucht ik was. Ik heb die dag mooie cadeau's gekregen maar het terugvinden van de logeerhond stak er met kop en schouders bovenuit.

Genezen

Omdat we zagen dat de hond nog kon rennen, hebben we toen niet meteen zijn baasje gebeld. Ik dacht : 'Eerst maar eens terugvinden'. Wel hebben we het direct bij het ophalen verteld. Ze schrokken, maar vonden dat we goed hadden gehandeld.

Ze hebben hem de dagen daarna extra in de gaten gehouden maar signaleerden niets vreemds. Eind goed, al goed dus. Al ga ik echt nooit meer passen op de hond van een ander. Daarvoor ben ik die 'feestdag' te erg geschrokken.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!