Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jongetje doet zijn haar in de spiegel
Opgebiecht

'Jammer dat mijn zoon
geen homo is'

W

Wat een herkenning gisteren tijdens het tv-kijken! Door de bekentenis van BNN-presentator Jan Versteegh (31) - toen hij 15 jaar was vroegen zijn ouders of hij op jongens viel - kreeg ik meteen een flashback waarom ik hardop moest lachen. Want jaren geleden voerde ook ik dit gesprek met mijn jongste zoon.

Waarom ik dat deed? Omdat mijn moederlijke intuïtie mij tot dan toe zelden in de steek had gelaten en ik met heel mijn hart dacht dat mijn oogappeltje alle klassieke symptomen vertoonde van een homoseksuele jongen. Tja, en wat zijn die dan?

Bad- en haarritueel

Ik dacht het toen te weten. Zijn van jongs af aan overdreven aandacht voor zijn uiterlijk, bijvoorbeeld. Je kon hem niet kwader maken, door hem over zijn lieve bolletje te aaien; want dan ging zijn haar door de war.

Hij sloeg dan boos mijn hand weg en stoof soms zelfs naar de badkamer voor een kam om het weer goed te doen. En later, inmiddels puber, hield hij diezelfde badkamer úren bezet met zijn bad- en haarritueel.

Gamen

Hij had niet zoveel vriendjes toen hij jong was. Hij was niet zo’n bomenklimmer en voetballer. En in de zandbak wilde hij eigenlijk ook liever niet, want hij had een enorme hekel aan zand aan zijn handjes en tenen. Niet zo’n fysiek sportertje, dus.

Gamen vond (en vindt) hij wel leuk. Maar dan geen gewelddadige spelletjes waarbij je om je heen schiet en ramt. Hij hield van Sims en spelletjes waarbij je dieren moest verzorgen en werelden opbouwen en zo.

Wat een pret

Dat verzorgende zat er ook al heel jong in. Hij had een schort met zijn naam erop gekregen van Sinterklaas en deed niets liever dan helpen in de keuken met afwassen in een teiltje met sop, en later ook samen cupcakes en broodjes bakken en zo.

Dat glunderende koppie als hij zelf iets had gebakken en je het uit de oven haalde en hij me het eerste hapje voerde en ik dan met mijn ogen rolde omdat ik het zo lekker vond... Haha heerlijk! Wat heb ik een pret met dat joch gehad!

Knappe prins

Het waren heel veel van dit soort dingetjes. Plus het belangrijke feit dat hij altijd speelde met vriendinnetjes, want hij hield van verkleden en toneelstukjes. Een knappere prins om door gered te worden was er niet. Maar als zo’n meisje een beetje verliefd op hem was en hem stiekem een kusje wilde geven, rende hij weg.

Ik zeg dit allemaal om 'het gesprek' te verklaren. Hij was dus geen standaard stoer jochie. Heel anders dan zijn vier jaar oudere broer, die altijd rondhing met een vaste club vrienden. Pas op de middelbare school kreeg mijn jongste een echte vriend. Ze kwamen bij elkaar in de brugklas, 'herkenden' elkaar en waren net magneten.

Het andere geslacht

Ze maakten elke middag samen hun huiswerk en werden onafscheidelijk. Ze konden ook uren met elkaar kletsen, maar het ging nooit over meisjes. En waar het leven van zijn broer in het teken stond van testosteron en hij menig meisjeshartje brak, hadden zij totaal geen oog voor het andere geslacht.

Maakte ik me daar zorgen over? Totaal niet. Het was gewoon een superlief, creatief, gezellig joch dat nog steeds heel graag samen met mij in de keuken stond om nieuwe recepten uit te proberen. En intussen hadden we de leukste, persoonlijke gesprekken.

Homo of niet?

Op een bepaald moment werden die gesprekken spaarzamer. Ik merkte dat hij ergens mee zat en ik dacht dus dat ik wel wist waarmee. 'O jee, hij is misschien wel verliefd op Sjoerd (zo noem ik zijn BF maar even) en hij durft het niet te zeggen, omdat hij bang is dat we hem zullen veroordelen.'

Dus toen ik voorzichtig peilde of hij misschien ergens mee zat, of hij misschien gevoelens had voor Sjoerd en ik hem vertelde dat wij dat helemaal oké zouden vinden, keek hij me met grote ogen aan.

Wat een giller

'Echt niet!' antwoordde hij toen. 'Dacht je echt dat ik daarmee zat? Ik ben heus geen homo hoor, mam. Wat een giller. Ik wil gewoon geen verkering. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik trek school gewoon niet meer. Ik denk dat ik dit jaar blijf zitten…'

Het voelde als een enorme blunder dat ik de situatie verkeerd had ingeschat en ik mijn zoon blijkbaar dus toch niet zo goed kende als ik dacht. En stiekem was ik zelfs een beetje teleurgesteld. Ik had me al verheugd op een leuke schoonzoon; een jongen die net zo leuk was als mijn kind en met wie ik ook zo’n leuke, gezellige band zou krijgen.

Verpleegkunde

Dat zag ik eigenlijk veel meer zitten dan die meiden die mijn oudste af en toe mee naar huis nam. Inmiddels zijn allebei mijn jongens het huis uit. De oudste woont samen. De jongste is druk met zijn studie verpleegkunde. Ik ben apetrots op hem. Hij heeft soms een vriendinnetje, maar stiekem hoop ik nog steeds dat hij een keer thuiskomt met die leuke schoonzoon. 

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!