Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Kun je een knappe man ooit voor jezelf hebben?
Opgebiecht

'Ik ben doodsbang om
mijn mooie man te verliezen'

I

Ik leerde mijn man kennen in het uitgaansleven. Hij is wat ze tegenwoordig een 'mooiboy' noemen. Een knappe man, met charmes. Zo’n man die nooit voor mij zou zijn, dacht ik. Hij had nogal een reputatie en daarom hield ik ook afstand. Wel verkeerden wel in hetzelfde vriendenclubje, dus ik zag de vrouwen bij bosjes in zijn leven komen en gaan.

Stiekem fantaseerde ik over hem en uit zijn steelse blikken, kon ik opmaken dat hij ook interesse in mij had. Maar ik had niet de illusie dat ik hem kon temmen. Dat hij bij mij zou vinden, wat hij bij al die andere vrouwen niet vond.

Bekende vriendinnen

Ik ben niet bovengemiddeld knap, kom niet uit een goede familie en ben ook niet hoogopgeleid. Dat is hij allemaal wel. De vrouwen die om hem heen zwermden, waren uitgesproken schoonheden. Vaak model of actrice. Hij heeft heel wat bekende vriendinnen gehad.

Na een (breed in de pers uitgemeten) relatie met een zeer succesvol mode-onderneemster kwam ik hem tegen op een feestje. We raakten in gesprek en hij vertelde dat hij het gehad had met de rode lopers, de pers en de aandacht.

Blozen

Dat het allemaal hol was en fake en dat hij op zoek was naar een echte vrouw, een lieve vrouw, bij wie hij zichzelf kon zijn en zich kon ontspannen. Daarbij keek hij mij zo indringend aan dat ik moest blozen.

Ik was op dat moment ook net uit een relatie gestapt en voelde me als was in zijn handen. Zo’n knappe man die mij alle aandacht gaf! Ik was een makkelijke prooi voor hem en liet me binnen een uur door hem verleiden.

Ten huwelijk

Mijn principes dat ik nooit voor een player zou vallen, zette ik onmiddellijk in de ijskast. Ik negeerde alle alarmbellen en werd verliefd op hem. En hoe! Ik zou voor hem op blote voeten naar het einde van de wereld lopen. Alles voor hem doen.

Door lief, geduldig en zorgzaam te zijn wist ik kennelijk de juiste knoppen in te drukken, want na een relatie van een jaar vroeg hij mij ten huwelijk. Ik was helemaal door het dolle, maar hoorde dat mensen zich achter mijn rug afvroegen wat hij in míj zag.

Chagrijnig

Dat kwetste me, maar hij verzekerde me dat hij zich gewoon goed bij mij voelde. Dat hij bij mij 'thuiskwam'. Het gaf mij een kick dat ik de man kon hebben die zich door geen enkele andere vrouw had laten vangen. Ik, die in vergelijking met zijn exen gewoontjes was.

En nu heb ik hem. Ik sloof me uit om hem te behagen. Ik kook lekker, ben altijd opgewekt en vrolijk als hij er is. Doe nooit chagrijnig of moeilijk. Kleed met altijd zo mooi en verzorgd mogelijk. Lig nooit in een joggingbroek op de bank.

Leeuw

En toch... Ik zie zijn ogen soms rusteloos dwalen. Ik zie hem naar vrouwen kijken. En vrouwen naar hem kijken. Naar ons kijken... Gewoon op straat. Ze nemen me ongegeneerd op van top tot teen en ik zie ze denken: 'Wat ziet hij in haar?'

Ik heb hem dan wel, maar voor hoe lang? Ergens voel ik zijn vuur en zijn onrust. Hij zegt dat ik hét ben voor hem, maar ik denk dat ik gewoon vooral makkelijk voor hem ben. Dat ik altijd een stapje harder zal lopen dan die mooie meiden voor hem deden, omdat ik 'dankbaar' moet zijn dat hij iets in mij ziet. Soms denk ik weleens, een leeuw blijft een leeuw. Die moet jagen, die moet je niet willen opsluiten in een kooi. Dan wordt hij ongelukkig.  

Tegenover mijn omgeving houd ik de schijn op. Dat we zielsgelukkig zijn en dat we een droomhuwelijk hebben, maar in werkelijkheid ben ik elke dag en elke minuut weer doodsbang om hem te verliezen. Heb je een knappe partner ooit voor jezelf?