Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht

'Ik kaapte het droomhuis van mijn collega
onder haar neus weg'

I

Ik heb het nog nooit aan iemand verteld, maar toch moet het me van het hart: ik heb het droomhuis van mijn collega onder haar neus weggekaapt. Ik ben erg blij met mijn fantastische onderkomen, maar een borreltje met de afdeling? Dat kan bij mij thuis niet.

Koekeloeren op Funda

Niks leukers dan met vriendinnen of collega’s lekker te kijken op Funda naar allerlei huizen. Omdat ik samen met een andere collega tegelijkertijd op zoek was naar een huis in dezelfde stad, wisselden we regelmatig tips uit. En het was ook niet zonder uitzondering dat we met z’n tweeën achter haar bureau zaten om lekker te kijken op allerlei huizensites.

Mijn budget was wel iets groter dan dat van haar, wat maakte dat ze vaak met een vleugje gezonde jaloezie meekeek naar de huizen waar ik mijn oog op had laten vallen.

 

Goede contacten

Ik had wel in de gaten dat mijn collega op de één of andere manier iets leukere objecten bezichtigde dan ik. Dat kwam omdat ze goede contacten had met een paar makelaars in het dorp. Dus dacht ik heel gewiekst: die moet ik te vriend houden.

Ook míjn droomhuis

Toen ze me op een maandagochtend vertelde dat ze een héél bijzonder pand op het oog had, dat ze voor de markt uit mocht bezichtigen, wilde ik natuurlijk graag de foto’s zien.

Dit was mijn droomhuis, met glas-in-loodramen waar ik altijd van droomde, een mooie zonnige tuin en in een prachtige straat. Ik informeerde naar de vraagprijs, de naam van de makelaar en wat ze wilde bieden. Wat bleek? De vraagprijs lag ver onder mijn budget.

Belachelijk bod

Ik reed die avond naar huis en kon niet wachten tot ik de makelaar aan de telefoon zou hebben. Ik had namelijk besloten iets heel gemeens te doen: haar makelaar te bellen en een belachelijk hoog bod neerleggen, onder de voorwaarde dat mijn naam anoniem zou blijven.

Makelaars spelen altijd vuile spelletjes, dus haar ‘goede contact’ hoefde niet lang na te denken over mijn aanbod. En de verkoper ook niet: hij ging nog geen 24 uur later akkoord. Ik had een huis!

Stiekeme verhuizing

Teleurgesteld liet mijn collega me weten dat het huis onder haar neus was weggekaapt door een andere koper, die een halve ton meer had geboden. Ik dus. Omdat ik geen gezeur wilde op de afdeling én omdat ik heus wel wist dat het eigenlijk niet kon wat ik had gedaan, besloot ik mijn mond te houden.

Twee maanden later verhuisde ik in het grootste geheim naar mijn (of liever gezegd: ons) droomhuis. Ik keek in de tussentijd vrolijk mee naar huizen, want niemand mocht weten dat ik allang verhuisd was.

Paniek voor etentje

Elk jaar gaan we met ons vaste clubje van vijf vrouwelijke collega’s waar we hecht mee zijn, eten bij één van ons. Je raadt het al: dit jaar ben ik aan de beurt. Het klamme zweet breekt me uit bij de gedachte aan hoe ik dit moet gaan regelen, want het kan natuurlijk absoluut niet bij mij.

Stiekem hoop ik eigenlijk dat mijn collega voor die tijd een baan bij een ander bedrijf krijgt, want ik besef echt wel dat ik dit niet voor altijd verborgen kan houden. Het haar vertellen is ook geen optie, dan lig ik er gegarandeerd uit bij mijn geliefde clubje…

 

Gerelateerde onderwerpen