Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw met mobiel achter haar laptop
Opgebiecht

'Mijn roddelmail ging
per ongeluk naar de verkeerde'

B

Bijna iedereen heeft in zijn leven weleens een 'door-de-grond-zak-moment' gehad. En op zo’n moment denk je: 'Hóe ga ik dit in godsnaam rechtbreien, oplossen, uitleggen?' Maar je weet: dit krijg ik niet meer recht gekletst. Van zo’n moment heb ik er één gehad. En het schaamrood kleurt opnieuw mijn kaken als ik eraan terugdenk…

Een paar jaar geleden werkte ik bij een reclamebureau. We hadden een leuk team, met een gevarieerde samenstelling. Er liep van alles door elkaar heen. Ik zat op een project samen met twee meiden van mijn eigen leeftijd, en al snel waren we een onafscheidelijk trio.

Door de mangel

En zoals dat nu eenmaal gaat bij vrouwen, werden onze collega’s tijdens onze lunchwandelingen uitvoerig besproken. De meesten vonden we wel leuk, maar er was één collega bij - Marlies -  die ons alle drie enorm irriteerde.

Ze viel enorm uit de toon. Zo was iedereen sociaal, leuk en hip, maar zij was dit allemaal niet. Daarbij praatte ze hard, wat vrij irritant was aangezien we in één grote ruimte werkten. En ze praatte ook nog eens veel, heel veel. Over allemaal onzinnig dingen die niemand een bal konden schelen.

Lunch

En zo begonnen de eerste mails, met als hoofdonderwerp natuurlijk Marlies. We hadden al snel een onderling grapje: zodra ze voor het eerst die dag wat zei stuurden we elkaar een lege mail. En de sport was dan dat degene die deze het eerste aan de andere twee stuurde, werd getrakteerd op de lunch.

Regelmatig hebben we inwendig gegierd van het lachen, want het was natuurlijk niet de bedoeling dat Marlies hier iets van merkte. Het was een onderling grapje, we wilden haar niet kwetsen.

Nog lui ook

Het was natuurlijk wachten op de dag dat het fout ging… Helaas was ik degene bij wie het gebeurde. Marlies was net opgestaan om iets te pakken. Met tegenzin, want ze was best lui.

Dus stuurde ik de andere twee collega’s: Vervelend, te dom om te poepen en nog lui ook. Ik drukte op verzenden en zodra ik de knop losliet, drong ergens in de krochten van mijn brein door dat er iets niet klopte. En toen zag ik vanuit mijn ooghoek op het scherm van Marlies de pop-up van de email binnenkomen…

Door de vloer

Ik wist meteen dat ik dit nooit meer recht kon breien, hoe leg je zoiets in godsnaam uit? 'Het was niet zo bedoeld?'. En dus hoopte ik eerst heel hard dat ik door de vloer zou zakken, vervolgens dat haar computer zou crashen en daarna -  uit pure wanhoop - dat ons bedrijf zou affikken.

Uiteraard gebeurde dit allemaal niet en kon ik dus live zien hoe ze de mail opende. Míjn mail. En hoe ze doodstil bleef zitten. De mail weg klikte. En bleef zitten. Ze deed niets, helemaal niets!

Gevlekt gezicht

Mijn twee collega’s wisten intussen niet dat ik benauwde minuten doormaakte, en als een vis op het droge naar zuurstof zat te happen. En toen gebeurde het: met een gevlekt gezicht liep Marlies naar mijn bureau.

Heel rustig zei ze: "De mail was denk ik niet voor mij bedoeld. Misschien moet je de volgende keer beter opletten, voordat je mensen kwetst." Ik wist dat ik maar één ding kon doen: met de billen bloot.

Onherstelbare schade

Dus dat is wat ik deed. Ik vroeg haar even mee te lopen en legde uit dat de mail wel over haar ging, maar inderdaad nooit door haar gelezen had moeten worden. Dat het me speet, maar ik het niet meer kon terugdraaien. Heel lang duurde het gesprek niet.

En Marlies heeft me hierna nooit meer aangekeken. Ik heb er één ding van geleerd: niet meer zo lelijk over mensen te praten. Want áls ze dit ooit te horen krijgen, richt je misschien wel onherstelbare schade aan.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een keer iets - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier...

Gerelateerde onderwerpen