Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Laat jij je kind alleen lopen op 11 november?
Opgebiecht

'Ik achtervolg mijn kind
als het Sint-Maarten loopt'

1

11 November is de dag, dat je lichtje branden mag! En laat dat nu net zijn wat mijn dochter (10) wil doen. Ging ik vorige jaren nog gezellig mee om vertederd toe te kijken hoe ze haar liedjes zong, nu wil ze dat niet meer. Ze wil alleen, met haar eigen groepje.

Ze heeft met klasgenoten afgesproken dat ze in de wijk langs de deuren gaan. De samenstelling van de groep wisselt voortdurend. Was het eerst een klein groepje, daarna kwamen er meer kinderen bij.

Irritant

De groep werd te groot, naar haar smaak. Nu gaat ze ineens alleen met haar beste vriendinnetje omdat ze de kinderen van groep 8 die ook meegaan 'irritant' vindt. Al kan er altijd nog iemand bijkomen. Dat sluit ik niet uit.

Twee of drie kleine meisjes, in het donker. Ik weet het niet, ik vind het spannend. Dat is élke eerste keer natuurlijk. Ik weet nog goed dat ze - vorig jaar - ineens alleen naar school wilde lopen. Toen heb ik haar de eerste weken stiekem gevolgd, hield ik mij steeds als een privédetective achter auto’s en in bosjes op.

Donker

Na een tijdje besefte ik dat ze steeds netjes overstak, dat ze het wel kon. Toen ben ik ermee gestopt. Maar ja, Sint-Maarten lopen vind ik weer wat anders; dan is het al donker.

Je moet er toch niet aan denken dat er een of andere onverlaat de meiden binnen vraagt, omdat daar de snoepjes zouden liggen. Ook las ik dat er in Amerika vlijmscherpe mesjes in snoep waren gedaan. Er zit altijd wel ergens een sicko.

Controlefreak

Dus kruip ik vandaag weer even in de huid van 'privédetective'. Om de meisjes van deur tot deur te volgen en vervolgens snel naar huis te rennen opdat ik eerder thuis ben. Noem me een controlefreak, maar ik wil niet dat er iets met mijn enige dochter gebeurt.

En nu maar hopen dat ze me niet betrapt. Ik denk dat ik de hond meeneem als alibi, kan ik altijd nog zeggen dat ik Billy aan het uitlaten was. Wat ik me afvraag is of ik de enige moeder ben, die deze 'achtervolgneiging' heeft. Of andere ouders er relaxter in staan. Misschien scheelt het als je in een dorpje woont, waar je iedereen kent. Maar in de grote stad vind ik het maar eng!