Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte / Amber Beckers
Opgebiecht

‘Ik weiger pakketjes
van de buren aan te nemen’

I

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze week vertelt een lezeres dat ze weigert nog langer pakketjes voor de buren in ontvangst te nemen. 

Jarenlang heb ik het gedaan: pakketjes voor de buren aannemen. Maar sinds ik een halfjaar geleden ben verhuisd, vertik ik het. Ik werd helemaal gek van de pakketbezorgers en buren die van ’s ochtends vroeg tot na etenstijd aan de bel rinkelden.
 

Jaren geleden vond ik het niet zo erg als er eens een pakje bij mij werd afgeleverd. Zelf koop ik een enkele keer ook iets online en je kunt nu eenmaal niet altijd kiezen wanneer jouw bestelling wordt bezorgd. 

Maar op een gegeven moment merkte ik dat de pakketbezorger de pakketjes voor de hele straat bij mij afleverde. Ik ben met vervroegd pensioen en zodoende meer thuis dan al die tweeverdieners die massaal online spullen kopen. En dat hadden die bezorgers op een gegeven moment dus ook door.

Ziek

Ik kan mij nog herinneren dat ik een dag ziek op bed lag. Maar van slapen was geen sprake: maar liefst drie keer werd er op de bel van de voordeur gedrukt. De eerste keer dacht ik: ik doe net alsof ik niet thuis ben. Hoofd onder het dekbed en vingers in de oren.

Maar de bezorger kon het zich blijkbaar niet voorstellen dat ik er écht niet was, dus hij belde nog een keer. En nog een keer. Toen heb ik mezelf toch maar in badjas naar de voordeur gesleept. Ik zou hem eens vertellen dat hij niet drie keer achter elkaar moest bellen. Ik kon niet eens meer ziek zijn in mijn eigen huis!

Uitbrander

De bezorger keek verschrikt op toen ik in badjas de deur opende. “Ja, daar schrik je van hè”, snauwde ik hem toe. “Ik ben ziek. Dus ik zou het waarderen als je niet meerdere keren achter elkaar op de bel drukt als er niet wordt opengedaan. En ik wil ook niet meer dat de pakketjes van de hele buurt hier worden gebracht. Want ’s avonds gaat de bel dan nog tig keer, omdat al die mensen hun pakket dan weer bij mij komen ophalen.”

Mijn uitbrander leek te helpen. De bezorger zou het onthouden, zei hij. Maar de bezorgers wisselen nogal eens. Dus na enkele maanden begon alles weer van vooraf aan.

Mijn gang stond dagelijks vol spullen en de bel ging weer van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. De buren aanspreken op hun online koopgedrag durfde ik niet. Want dan zouden ze mij vast een oude zeur vinden. Maar ik had er wel goed de balen van.

Verhuizing

Toen ik een halfjaar geleden besloot te verhuizen, wist ik dat dit hét moment was om schoon schip te maken. De bezorgers daar kenden mij nog niet, dus ik moest ervoor zorgen dat ik nóóit de deur opendeed voor ze.

En dus laat ik de bezorgers aan de voordeur staan als ze weer eens een pakketje voor de buren bij mij willen afleveren. Regelmatig zie ik dat de pakketjes nu gewoon voor de voordeur van de bewoners liggen, of in de kliko. Eén moment voelde ik me schuldig over mijn gedrag. Dat was toen ik hoorde dat iemands pakje was gestolen.

Lokale ondernemers

Maar toch weiger ik om opnieuw de dupe te zijn van het online koopgedrag van al die jonge mensen. Ze zouden beter de lokale ondernemers kunnen spekken, want steeds meer winkeltjes in het dorp verdwijnen. Zo praat ik het ook goed tegenover mezelf: ik help de lokale ondernemers met mijn weigering. En ondertussen ook mezelf, want ik kom nog graag in een echte winkel.

JIJ OP VROUW.NL

Heb jij ook iets - al dan niet anoniem - op te biechten?

Dan kan dat hier...


Gerelateerde onderwerpen