Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Docent met leerling
Opgebiecht

‘Moet ik mijn leraar Frans
alsnog aangeven?’

I

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze week biecht een lezeres op dat ze door #metoo met haar verleden werd geconfronteerd.

Hij kon me met zijn blauwe ogen zo intens aankijken. Altijd net even langer dan normaal, waardoor ik me ongemakkelijk ging voelen en een warme gloed van onder de kraag van mijn bloesje naar mijn nek en wangen voelde opstijgen.

Docent Frans

Hij ging ook altijd net iets te dicht bij me staan als hij iets uitlegde. Die 'hij' was mijn docent Frans op de middelbare school. Hij was jonger dan de meeste docenten, grappig en een beetje rebels. Maar om nou te zeggen dat hij superknap was... Toch had hij iets waarvan ik heel erg in de war raakte.

Zijn stem, zijn prachtige uitspraak van die Franse woorden… Maar het was vooral de aandacht die hij me gaf waardoor ik als een blok voor hem viel. Ik schreef gedichten in het Frans en droomde van een leven met hem op het Franse platteland. Het waren romantische tienerdromen, die ik met niemand deelde. 

Nazomerjurkje

Ik keek niet uit naar de zomervakantie, want dan zou ik hem wekenlang niet zien. Mijn ouders wisten niet wat ze die vakantie met me aan moesten; ik was niet te genieten. Pas toen ik hem weer zag op de eerste schooldag, trok die donderwolk boven m’n hoofd weer weg. Ik had een sexy nazomerjurkje aan, omdat ik er op m’n mooist wilde uitzien. Het miste zijn uitwerking niet; hij gaf me weer die speciale blik die nog intenser leek. 

Niet veel later, tijdens het opruimen na een Franse projectweek, zoende hij me in het magazijn. Het was mijn eerste 'echte' zoen, eentje die ik nooit zou vergeten. Hij vertelde dat hij me zo mooi en speciaal vond, dat hij steeds aan me moest denken. Mijn droom kwam uit.

Ontmaagd

Vanaf dat moment had ik nog maar één doel: zo vaak en dicht mogelijk bij hem in de buurt zijn. We hadden stiekeme afspraakjes, waarbij het niet alleen bij zoenen bleef. Hij heeft me ontmaagd in de zitzak op de computerzolder. Mijn schoolprestaties kelderden, maar het interesseerde me niets; ik was zo verliefd! 

En toen ineens was hij ­verdwenen. Hij had ergens anders een betere baan gevonden, was het verhaal. In shock rende ik de klas uit naar het toilet waar mijn hele ontbijt eruit kwam. Ik heb daarna twee weken ziek thuis gezeten.

Hartverscheurende brieven

Twee weken waarin ik geen hap door mijn keel kreeg en mijn lakens nat huilde. Waarin ik het huis uitsloop om langs zijn huis te fietsen maar, het was voor het Facebook-tijdperk, hij leek van de aardbodem verdwenen.

Ik heb me lang ellendig gevoeld, schreef hem hartverscheurende brieven, want het was vast mijn schuld dat hij was ontslagen. Ons geheim was waarschijnlijk uitgekomen… 

Kwetsbare pubermeisjes

Jaren later hoorde ik, tijdens een reünie, dat ik niet de enige ben met wie hij stiekeme afspraakjes had; hij had in elke klas een speciaal liefje gehad… Allemaal 16-jarige, kwetsbare pubermeisjes die met een gebroken hart achterbleven. Met terugwerkende kracht voelde ik me zó bedrogen en misbruikt.

Dus toen de #metoo-hype losbarstte, plaatste ook ik een bericht in de hoop dat het op de een of andere manier bij hem terecht zou komen. Maar ik ben zijn naam nooit op social media ­tegengekomen. Hij kijkt natuurlijk wel uit… Maar wat als hij nog steeds lesgeeft en nog steeds slachtoffers maakt? Moet ik hem alsnog ­aangeven of het verleden het verleden laten?

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets - al dan niet anoniem - op te biechten?

Dan kan dat hier...