Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Blue Ivy met mama beyonce
Foto: AP
Opgebiecht

'Mijn dochter is
net zo stikverwend als Blue Ivy'

L

Laatst zag ik een filmpje van Blue Ivy (6), het oudste kind van Jay-Z (48) en Beyoncé (36) bij de Grammy's. Het dametje zat front row tussen haar wereldberoemde ouder, mét verveeld gezichtje. Misschien is het een heel lief meisje, en zág het er alleen maar verwend uit. Maar wat wil je ook met een eigen butler, een privéjet en een kast vol designkleding...

Ik vrees dat ik thuis ook een Blue Ivy heb zitten, in een iets oudere uitvoering. Weliswaar zonder butler en privéjet, maar wel met (bijna) alles wat haar hartje begeert. Mijn dochter is 11 en heeft al een kledingkast waar je 'U' tegen zegt. Ik zat zelf in de mode en vond het altijd enig om haar top te stylen. Het staat er zo schattig, al die ieniemienie mode-items.

Shoppen

Omdat shoppen ook mijn hobby is, doen we dat vaak. Gister waren we weer lekker op koopjesjacht, hebben we nog het staartje van de sale meegepikt. Ze had al een paar mooie items gehad en vroeg op weg naar huis of we nog even in dat bekende warenhuis konden kijken.

Daar viel ze in katzwijm bij een paar laarzen. Ik keek op het prijskaartje en moest even slikken. Niks geen uitverkoop, maar gewoon 100%. Dat ging me te ver. Vooral na de aankopen die we al hadden gedaan. Dus dat zei ik haar ook.

Blue Ivy-syndroom

Werd madammeke een potje boos! Ze schopte een hele scène. Ik trok haar aan haar arm mee en siste haar toe dat dit echt de laatst keer was dat we gingen shoppen. Dat ze me weleens mocht bedanken voor de dingen die ze eerder al had gehad. De hele weg naar huis trok ze een ontevreden gezicht. "Iedereen in de klas heeft ze", overdreef ze.

Ik haat die zin, ze zegt het vaker om te krijgen wat ze wil. Maar A) kan ik me dat niet voorstellen en B) hoe komen die andere ouders aan zoveel geld? Als het echt zo is, zijn er meer Blue Ivy’s in haar klas en kunnen we al bijna spreken van het Blue Ivy-syndroom.

Gescheiden

Ik dacht aan al die keren dat mijn dochter mee mocht naar de leuke dingen inherent aan mijn werk: premières, sample sales,  soms zelfs een reisje. Ze heeft vast het idee dat het 'normaal' is dat we overal maar met alle egards worden ontvangen. En als de geest eenmaal uit de fles is, is die natuurlijk moeilijk terug te krijgen.

Ik ben gescheiden en ik zie dat ook mijn ex (uit schuldgevoel?) vaak spulletjes voor haar koopt. Staat ze na het weekeinde bij mij voor de deur met bijna altijd wel iets nieuws. Als ze het bij mij niet krijgt, gaat papa vaak wel voor de bijl en zo krijgt ze eigenlijk altijd haar zin. Zul je zien dat ze straks tóch die laarzen heeft.

Bata's

Nu zie ik wel meer verwende kinderen in de buurt. Ze rijden op dure fietsen en hebben dito telefoons. Ik kreeg vroeger nog geen merkbroek van mijn ouders. Ik wilde dolgraag een Levi's, maar moest het met een C&A'tje doen. Misschien dat ik daarom mijn dochter zo verwen.

Al zie ik tegenwoordig zelfs kinderen uit gewone milieus met Gucci-schoenen in de speeltuin, of in een restaurant kreeft bestellen. Ik doe er zelf hard aan mee, maar vraag me ook af waarom we zo zijn geworden? Waarom die merkengekte en andere verwennerij? Waarom kinderen niet gewoon op Bata's laten lopen maar op Nike of nog duurder?

Blue Ivy is wat dat betreft misschien een symbool van een hele generatie. Ik denk dat ik maar eens wat minder vaak met haar ga shoppen. Voor mezelf is het prima, ik werk er hard voor. Maar ik wil gewoon niet dat mijn kind nog meer naast haar (te dure) schoenen gaat lopen!