Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw aan de schoonmaak
Foto: Hollandse Hoogte | dpa Picture-Alliance GmbH
Opgebiecht

'Ik nam sieraden en kleding mee
van mijn poetsadres'

S

Sinds een maand of acht poets ik twee keer per week in een kast van een huis vol met dure spullen.

Als ik kom poetsen ben ik meestal alleen in het huis. De vrouw des huizes - altijd in designerkleding! - is altijd wel naar een of andere liefdadigheidsbijeenkomst en ook haar man en kinderen zijn op pad. De au-pair blijft meestal in het tuinhuisje. De keren dat de vrouw wel thuis was, zijn op twee handen te tellen.

Visitekaartje

Ik vind haar een draak. Ze kijkt alsof ik niks waard ben en gaf me de laatste keer nota bene een visitekaartje van de beautysalon die ze altijd bezoekt, want ik moest 'echt iets aan mezelf laten doen'. Tsssss, mag ze mij eerst weleens meer gaan betalen!

Het huis is ook altijd een enorme puinhoop. De ontbijttafel mag ik afruimen, de wc's zijn bijna te vies om aan te raken en er ligt overal troep. Ik ben minimaal anderhalf uur bezig met opruimen En dat terwijl ik eigenlijk alleen kom schoonmaken. 

Louis Vuitton

Helaas kan ik niet stoppen met het werk. Mijn man ging bij me weg toen ik hoogzwanger was dus mijn dochtertje en ik staan er alleen voor. Elke maand is het weer zwaar om de eindjes aan elkaar te knopen. De eerste keer dat ik iets meepikte ging eigenlijk vanzelf. Ik was onder de bank aan het stofzuigen en vond een armbandje van Louis Vuitton.

Het lag er alsof het oud vuil was. Met bonkend hart stopte ik het in mijn tas. Ik voelde mezelf de hele dag schuldig tot ik het diezelfde avond met een onzinverhaaltje op Marktplaats zette en in no time voor 110 euro verkocht. Met dat geld kon ik eindelijk die schoenen voor mijn dochter kopen. Dat smaakte naar meer!

Betrapt 

Daarna pikte ik steeds vaker iets. Mezelf schuldig voelen deed ik al snel niet meer. Die vrouw heeft een enorme kast vol met kleding waar de kaartjes nog aanzitten. Wekelijks - als het niet dagelijks is - bestelt ze nieuwe kleding. De ene keer jatte ik een t-shirt, de andere keer een sieraad.

De spullen zette ik vervolgens op Marktplaats en de opbrengst investeerde ik direct in mijn dochter zodat ze bijvoorbeeld mee op schoolreisje kon. Maar dat is alweer verleden tijd; een maand geleden viel ik door de mand. De au-pair zag een t-shirt nog met kaartje in mijn tas zitten. Ze heeft beloofd niks te zeggen, mits ik het nooit meer doe. Ik ben benieuwd hoe lang ik dat zal volhouden...

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een keer iets opbiechten?

Dan kan dat hier...

Gerelateerde onderwerpen