Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw en zieke man
Foto: Hollandse Hoogte | Chris Ryan
Opgebiecht

'Alles draait om
de ziekte van mijn man'

I

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze week biecht een lezeres op dat ze haar zieke man af en toe ontvlucht.

"Ik beloofde hem trouw in voor- en tegenspoed. Daar geloofde ik heilig in en nog steeds vind ik dat je er in goede en slechte tijden voor elkaar moet zijn. Maar het wordt lastig als de een altijd maar de ander moet steunen en dat al jarenlang.  Mijn man en ik zijn ruim dertig jaar getrouwd en ook al hadden we zo onze problemen, we waren gelukkig. Tot hij een chronische ziekte kreeg.

Zielig vogeltje 

Twaalf jaar geleden kreeg hij de diagnose en sindsdien lopen we ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Van een ondernemende man veranderde hij in een zielig vogeltje. Hij zit alleen nog maar thuis voor de televisie en klampt zich aan mij vast. Natuurlijk wil ik hem met alle liefde helpen en verzorgen. Maar het vreet energie. En ik krijg heel weinig van hem terug. Hij snauwt me vaak af en moppert dat ik niks voor hem over heb, terwijl ik zoveel voor hem doe... en laat.

Het gaat alleen nog maar over hem, over hoe hij zich voelt, hoe slecht het met hem gaat, hoe bang hij is, hoe moeilijk hij ’t heeft. En familie en vrienden doen daar ook aan mee. Als ze op visite komen, gaat het alleen maar over zijn ziekte. Niemand vraagt hoe het met mij gaat, of ík het nog wel trek.

Vriendinnen

We worden ook nauwelijks meer uitgenodigd, omdat mijn man vaak moe is. Maar ze nodigen mij ook niet alleen uit. Dat vinden ze dan kennelijk zielig voor mijn man. Alsof het niet zielig voor mij is om al die leuke dingen te moeten missen! Al geef ik mezelf ook de schuld, hoor.

Langzamerhand deed ik steeds minder met vriendinnen, omdat ik ze niet meer thuis wilde uitnodigen. Ik kon mijn man moeilijk naar z’n kamer sturen, dus dan zat hij er steeds bij en ging het weer over hem. En bij vriendinnen afspreken kwam er ook steeds niet van; dan begon mijn man te sputteren. 

Minder werken

Ik begon m’n plezier in het leven te verliezen. Gelukkig had ik mijn baan; ik werkte vier dagen per week en dan kwam ik echt bij, kon ik even mijn zinnen verzetten. Maar het bleef wel werk en ik kreeg het gevoel dat ik het niet lang meer zou trekken. Uit wanhoop heb ik besloten een dag minder te gaan werken. Nu heb ik dus elke woensdag vrij, maar dat heb ik mijn man niet verteld.

Ik sta dus gewoon om 7 uur op, ontbijt en stap met mijn werktas de auto in. En dan ga ik dus een dagje shoppen met een vriendin, of naar een museum, of naar het strand, waar ik maar zin in heb. Ik laad dan helemaal op. Kan ik het thuis weer even aan. Ik verzwijg het, omdat ik denk dat mijn man het als verraad ziet, dat ik mijn belang boven dat van hem stel. Nou ja, dat is die ene dag in de week ook zo. Maar ik doe het omdat ik dit leven met hem anders niet volhoud. 

Hij weet dat ik het zwaar heb, maar daar kan hij niks mee, zegt hij. Hij heeft het al moeilijk genoeg met zichzelf. Maar hij beseft niet dat het een keer ophoudt, het houden van. Dat er een moment komt dat ik voor mezelf moet kiezen. Dat ik meer ruimte voor mezelf nodig heb, dat ik ook weer een keer wil lachen, plezier wil hebben. Want ook al is hij ziek, ik ben dat niet. Hij kan toch ook wel aan mijn geluk denken?"