Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ik ben blij dat mijn man is overleden
Foto: Hollandse Hoogte
Opgebiecht

'Mijn man is dood,
maar ik leef weer'

E

Een lezeres biecht op dat ze stiekem helemaal niet zo rouwig is om de dood van de man met wie ze jarenlang was getrouwd.

"Elke dag ervaar ik de lichtheid van het bestaan. Het tilt me op en voert me mee. Want, Mijn Man Is Dood. Ik zeg die woorden, proef ze op mijn tong. Ze twinkelen, als ijsblokjes in een glas. Het zijn woorden die me vervullen met vreugde.

Minnaar

Ik kan weer ademen. De loodzware druk is van mijn borst af. Het voelt alsof het recht heeft gezegevierd, alsof boontje om zijn loontje komt, de aanhouder wint. En voor de duidelijkheid: mijn man was het boontje, ik ben de aanhouder.

Ik ga eindelijk dingen doen die ik nooit gedaan heb: reizen, een minnaar nemen, genieten... Ik heb zoveel in te halen. Mensen hebben met mij te doen. Ik voel het aan hun blikken. Ze wensen me sterkte, noemen me 'krachtig'. Dat ik alleen maar opgelucht ben, weet vrijwel niemand.

Levenloos plantje

Ach, weten zij veel wat zich al die jaren tussen onze vieren muren heeft afgespeeld? Hij hield me klein, zette me voortdurend op mijn plek, wees me continu terecht... In zijn buurt was ik een levenloos plantje, als ik alleen was dan bloeide ik letterlijk op, alsof ik een scheut Pokon had gehad! Ik haatte hem en toch bleef ik bij hem. Inderdaad: voor de kinderen.

Ik wilde per se niet scheiden, dat hadden mijn ouders al gedaan. Dat wilde ik mijn eigen kinderen niet aandoen. Ik dacht: 'Ik zit de tijd wel uit, tot ze de deur uitgaan'. Al werd ik elke dag meer onzichtbaar.

Sidekick

Heel soms geloofde ik zelf even in het verhaal: mooi huis, mooi stel, lieve kinderen en genoeg geld... Maar wat er achter de voordeur gebeurde... Ik miste zoveel aan intimiteit. Mijn man was afgemeten. In woord, in gebaar. Kil, ijzig dekt nog beter de lading.

Nooit een kus, een liefkozing of een complimentje. Dat deed wat met me. En als we seks hadden, dan een vluggertje in bed. Maar dat gebeurde zelfs al jaren niet. Ik voelde mij zijn sidekick. Hij had het altijd over 'Ik doe', 'Ik wil', 'Ik koop'... Ook als het ook mijn geld betrof. Dan stond ik er altijd maar een beetje bij.

Team

Hij overlegde nooit met mij, we waren allerminst een team. Ook al beweerde hij, toen wij elkaar ontmoetten, dat hij graag een team wilde zijn. Dat weet ik nog heel goed. Ik had toen meteen moeten beseffen dat dat dan kennelijk een issue voor hem was. 

Alle beslissingen werden buiten mij om gemaakt. Alsof ik een kind was. Mijn mening deed er gewoon niet toe, hij besliste altijd. Of het nu een nieuwe bank betrof of de opleiding van de kinderen. Nooit stelde hij de 'simpele' vraag: 'Goh, wat vind jij eigenlijk?' Altijd 'Zo doen we dat'. Het was meer een mededeling.

Kinderen

Uiteindelijk was mijn 'muurtje' zo dik, mijn hart zo kil. Ik weet nog dat, na de fatale hartaanval van mijn man, iemand echt naar mij luisterde. Ik weet niet eens meer waarover het ging, maar mijn mening deed er toe. Dat emotioneerde mij enorm!

Als ik ontwaak hoor ik eindelijk de vogels weer, voel ik de zonnestralen, ruik de bomen en het gras... Ik geniet me suf. Als ik al verdriet heb dan is het omdat mijn kinderen verdriet hebben. Die troost ik, vang ik op. Maar het is hun verdriet, niet dat van mij. Want mijn man mag dan dood zijn, ik leef weer. Eindelijk." 

Dit verhaal verscheen eerder op VROUW.nl op 29 mei 2018.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets opbiechten of iets vertellen (bijvoorbeeld over jouw relatie)?

Klik dan hier!