Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht

'Ik had nooit verwacht dat je
op het moment suprême voor haar zou gaan'

Redactie VROUW

I

In de rubriek Opgebiecht kunnen lezeressen - anoniem - hun verhaal delen. Deze 31-jarige lezeres beschrijft op een prachtige manier hoe haar affaire eindigde en wat voor invloed dat heeft op haar en haar huwelijk.

"Lieve R,

Het is nu zo’n drie maanden geleden dat ik je voor het laatst gezien heb. Daarna ben ik gebroken, ingestort. Maar ik ben er nog. Een beetje beschadigd, dat wel, maar ik ben er nog. Afgelopen weekend gingen mijn man en ik kamperen met de kleine. Terwijl ik stond in te pakken fantaseerde ik dat ik zorgvuldig jouw tas stond in te pakken, en niet die van mijn man.

Fantaseren

Op de camping was er een zwembadje. Ik zat er met mijn blote voeten in, die kleine sjouwde door het water. Mijn man ging iets verderop op een muurtje in de zon zitten. Ik fantaseerde dat ik je nat spetterde, dat je schaterde van het lachen en me samen met die kleine kopje onder zou dompelen.

‘s Nachts in de tent fantaseerde ik hoe ik tegen je aan kroop om me op te warmen, het was een koude nacht. Ik fantaseerde hoe je warme lichaam, je geur, je zachte huid me direct opwond, hoe we fluisterend elkaar liefhadden zodat die kleine niet wakker zou worden. Mijn man zat nog buiten bier te drinken.

Moment suprême

Soms ziet mijn man me lachen, en dan zegt hij opeens: 'Je ziet er mooi en gelukkig uit.' Ik durf op dat soort momenten niet te zeggen dat jij bij me staat, dat ik je zo dichtbij voel dat het lijkt of ik je hand kan pakken. Dat ik fantaseer dat wij daar samen schik hebben.

Ik had nooit verwacht dat je op het moment suprême voor haar zou gaan. Twee maanden terug vertelde ik alles aan mijn man. Hij reageerde kalm, rustig liefdevol. Hij had het zien aankomen, maar was wel ernstig teleurgesteld. Ik weet nog dat hij zei dat hij me niet kwijt wilde. Dat hij nog helemaal niet klaar met me was.

Hij ving me op

Ik had alles van deze avond verwacht, maar niet dat hij bij mij zou willen blijven. Feit is dat hij het was die me opving in deze ellende. Hij wad er voor me, jij was weg. Hij zette eten voor mijn neus, liet me wat klusjes in en rondom het huis doen ter afleiding.

We praten zelden over jou, of over het feit dat ik ben vreemdgegaan. Er is nooit een woedeuitbarsting geweest, nooit een verwijt gemaakt. Hij heeft een keer een opmerking gemaakt, toen ik een paar muntjes uit mijn auto kwijt was. Ik vroeg of hij die muntjes gepakt had. Hij zei: 'Nee ik heb niet aan je auto gezeten. Of heb je je auto ook uit laten likken?' Ik heb 'nee' geantwoord.

Gelukkig zijn

Voor nu weet ik niet wat ik wil. Wat ik moet doen. Soms ben ik ervan overtuigd dat ik vandaag bij mijn man wegga. Hij verdient beter dan mij. Meestal wil ik verdergaan voor die kleine. Mijn grootste fantasie nu is dat ik het wel doorzet. Dat mijn man en ik scheiden, ik op mezelf ga wonen en dat ik mijn eigen kracht zal terugvinden. En dat ik je dan spontaan bel en te horen krijg dat je weer vrijgezel bent geworden.

En dan fantaseer ik dat ik naar je toe kom. Dat ik naar binnen loop, we elkaar aankijken en lachen. Dat we verliefd naar elkaar lachen omdat we allebei vrijgezel zijn en nog oprecht heel veel van elkaar houden. Dat we samen dansen, gek doen, gelukkig zijn. Dat we samen in je bed kruipen, vrijen alsof we van god los zijn en de volgende ochtend als een stel samen wakker worden. En dat blijven.

Liefs, mij"

Gerelateerde onderwerpen