Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Manon Bruininga
Opgebiecht

'Sinds die retraite
wil ik mijn oude leven niet meer'

Redactie VROUW

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze na haar retraite moeite heeft met het oude vertrouwde.

''Het  was een voorstel van een goede vriendin: ga er eens een maand tussenuit, ga naar een stilteklooster, loop een pelgrimstocht, pluk druiven in Frankrijk.. Gewoon om even los te komen van je omgeving. Van je gezin. Je werk. De sleur. Daarna zou ik er weer even tegen kunnen. Niet dat ik tegen een burn-out aan liep, maar ze had me wel fijntjes laten weten dat ik de laatste tijd wel erg veel klaagde over van alles en nog wat. Ik werd een beetje zuur, vond ze. 

Eenzame buurvrouw

Dat was ook wel zo. Van dat klagen. En ik had ook wel het gevoel dat ik een pauze verdiende. Tijd voor mezelf. Eindelijk even niet voor anderen zorgen, want ook al deed ik dat graag en helemaal vrijwillig, het was best zwaar. Drie volwassen kinderen, waarvan een nog thuis, een man die meer dan fulltime werkte, een moeder die slechter ter been werd, een eenzame buurvrouw die steeds meer beslag op me legde. Het was best veel allemaal. En dan had ik ook nog mijn werk. Dus dat idee van een korte sabbatical sprak me steeds meer aan. 

Ik zocht op internet naar retraites en besloot naar Spanje te gaan. Daar kon je schilderen en yoga beoefenen en wat je verder ook maar wilde. Het leek me heerlijk. Ik had vroeger veel geschilderd, maar was daar sinds het moederschap niet meer aan toegekomen. Mijn man was niet erg blij met mijn plan en sputterde behoorlijk tegen, want 'Hoe moest dat dan met hem?', maar uiteindelijk begreep hij het ook wel. Hij zou het wel redden, zeker als ik flink wat maaltijden voor hem zou invriezen en hij onze hulp wat vaker zou laten komen. Voor alles bleek een oplossing; de twee oudsten zouden mijn man en de jongste af en toe uitnodigen, dus ik vertrok met een gerust hart; niemand zou vereenzamen of van honger omkomen. 

Moestuin

De retraite bleek geweldig. Een prachtige haciënda met vriendelijke mensen en heerlijk eten. Maar ik kwam eerlijk gezegd helemaal niet aan schilderen toe. Ik hielp daar wat mee in de moestuin en dat vond ik zo ontzettend rustgevend! Ik had helemaal geen zin om met stinkende verf bezig te zijn. Ik wilde met mijn vingers de grond in. Het land bewerken. Fysiek werken. Dat heb ik dus vier weken lang gedaan. Me de blubber gewerkt, maar wel met een heel voldaan gevoel achteraf. 

Toen ik terugkwam, was ik helemaal opgeladen. Maar ja, toen begon het 'echte' leven weer. Van 9 tot 17 naar kantoor. Daarna koken, tv-kijken, slapen en dan weer alles van voor af aan. Klaagde ik eerst uit een soort van gewoonte, terwijl ik het allemaal echt niet zo erg vond, nu had ik van een ander leven geproefd. Ik verlang zo ontzettend terug naar Spanje. Naar dat heerlijke wroeten in de aarde, zonder stress. Eigenlijk voel ik me na die retraite beroerder dan voorheen. Omdat ik nu weet ik mis. Ik wil mijn oude leven helemaal niet terug!

Langere tijd

Ik wil dolgraag weer op retraite, maar mijn man ziet me aankomen. Die gaat echt steigeren als ik vertel dat ik opnieuw een maand naar Spanje wil. Ik heb hem nog niet eens verteld over het aanbod dat ik kreeg; of ik daar niet voor langere tijd wilde komen. Het klikte tussen mij en de eigenaren en ze vonden het heerlijk dat ik zo enthousiast meehielp in de moestuin en met de dieren. Ik zou er kost en inwoning krijgen, dus het hoefde me niets te kosten. In mijn hart zou ik niets liever willen dan vijf, zes maanden op de haciënda werken. Maar mag ik dat voor mezelf opeisen?"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier...

Gerelateerde onderwerpen

Van de partners van VROUW