Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Opgebiecht

'Had iemand maar 112 gebeld
toen ik gilde'

Redactie VROUW

D

Deze lezeres werd mishandeld door haar ex-partner. ''Kortgeleden vertelde een buurvrouw dat ze mij in het huis waar ik woonde, regelmatig hoorde gillen. Ze zei dat ze altijd heeft getwijfeld om het alarmnummer te bellen, maar deed het uiteindelijk toch maar niet. Had ze het maar gedaan; ik had haar hulp zo hard kunnen gebruiken…''

''Ik had destijds een relatie zoals ieder ander. Tot het moment dat ik ongepland van hem zwanger raakte op mijn 20e. Het kindje was welkom en we besloten samen te gaan wonen. Mijn vriend veranderde al tijdens de zwangerschap van een lieve, gezellige jongen in een opgefokt persoon. Niet altijd; het waren periodes. En toen ik eenmaal bevallen was, gebeurde dat steeds vaker.

Stress 

Een kind brengt veel stress met zich mee en dat reageerde mijn vriend op mij af. Als de baby huilde, moest ik het oplossen. Er werd verwacht dat ik naast mijn baan ook nog het hele huishouden zou doen en als dat niet (goed genoeg) gebeurde was een heftige reactie het gevolg: niet alleen verbaal, maar regelmatig ook fysiek.

Ik heb in onze relatie te maken gehad met duwen, trekken, op de grond smijten, dreigend boven mij gaan staan en zelfs geweld waar mijn kindje bij was. Kort daarna deed mijn ex altijd alsof er helemaal niets gebeurd was. Soms, als het heel heftig was, kreeg ik een excuus, maar dan eigenlijk alleen omdat ik er om vroeg. Hij praatte mij een enorm schuldgevoel aan. Er werden allerlei redenen gegeven waarom ik niet goed genoeg zou zijn, en dan op zo’n manipulatieve manier dat ik het ook echt ging geloven. Ik voelde me zó klein.

Fragmenten 

Ik vertelde mensen om mij heen wel van het geweld, maar altijd in kleine fragmenten. Aan iedereen vertelde ik net weer iets anders. Zo kon ik altijd mijn verhaal kwijt, maar leek het nooit zó ernstig dat men het idee kreeg dat ze zouden moeten ingrijpen. De politie is nooit gebeld.

Eén keer waagde ik het er zelf op. Toen is er melding gemaakt van huiselijk geweld, maar aangifte durfde ik niet te doen. Ik woonde samen met hem, dus ik wist dat als hij zou worden opgepakt, ik de volgende dag een nog groter probleem zou krijgen als hij weer thuis zou komen. Zelf vertrekken vond ik heel moeilijk: ik wilde een vader en een moeder die samen waren, voor mijn kind. Maar aan de andere kant wilde ik niets liever dan weg uit deze situatie.

Wakker geschud

Zo’n anderhalf jaar geleden was er één persoon die mij wakker schudde. Zij vroeg dóór bij een van de summiere verhalen die ik vertelde en zei mij uiteindelijk heel hard dat dit niet normaal was. Dat iemand die van je houdt, jou dit nooit zou aan doen. Dat had nog nooit iemand gedaan! Ik voelde voor het eerst dat ze gelijk had. Omdat ik bezig was met een studie, had ik het idee om het nog even vol te houden. Eerst alles op de rit, dan pas vertrekken. Maar in die tijd explodeerde hij een keer zo gigantisch, dat ik eerder besloot om er vandoor te gaan en onder te duiken bij een familielid.

Mijn ex heb ik nooit emotioneel gezien over mijn vertrek. Hij vindt nog steeds dat wat hij gedaan heeft, niet zó erg is dat ik reden had om te vertrekken. Maar het lijkt hem verder weinig te interesseren.

Ik was zelf de eerste maanden fysiek en mentaal compleet uitgeput, maar inmiddels heb ik een nieuwe woning in een nieuwe omgeving, wat mij heel erg goed doet. We houden ons nog steeds aan een omgangsregeling voor ons kind, dus ik zie hem eens in de zoveel tijd. Gelukkig is er na die laatste keer nooit meer iets gebeurd. Het contact is redelijk en als we elkaar zien bij de 'overdracht' doen we heel beleefd.   

Taboe 

Nu ik weg ben bij mijn ex en mijn verhaal met meerdere mensen gedeeld heb, hoor ik steeds vaker dat mensen ‘al een vermoeden hadden’. Het voelt zo stom! Is die drempel echt zo hoog? Blijkbaar ligt er nog steeds zo’n taboe op ‘je bemoeien met iemand anders’. Als er eerder iemand had doorgevraagd had ik mij al veel eerder begrepen gevoeld. Dan was ik misschien al veel eerder weggeweest! Uiteindelijk heb ik het meeste gehad aan die persoon die doorvroeg. Zij gaf mij het laatste duwtje om echt voor mezelf - en mijn kind – te kiezen. En daarvoor ben ik haar eeuwig dankbaar.''

Jij op VROUW.nl 

Heb jij ook een verhaal dat je (anoniem) met VROUW zou willen delen? 

Dat kan hier