Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw met handen voor haar egzicht
Foto: hollandse Hoogte- Rights Managed
Opgebiecht

'Wat als ik destijds wel
voor hem was geëmigreerd?'

Redactie VROUW

I

In deze rubriek kun je anoniem je geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze haar Duitse liefde niet kan vergeten.

"Jürgen heette hij. Hij deed hier een opleiding en ook al was hij nog maar kort in Nederland, hij sprak de taal behoorlijk goed. Met een heel schattig accent. Daar werd ik meteen verliefd op, net als op zijn groene ogen en hoffelijkheid. Wat was hij voorkomend en lief voor mij!

Boos

Ik zat in hetzelfde jaar en vond hem onweerstaanbaar. We waren dolverliefd. Hij nam me zelfs mee naar Duitsland, naar zijn ouders, en ook dat klikte wonderwel. Uiteindelijk zijn we drie jaar samen geweest. Totdat hij ineens onze relatie verbrak omdat hij in Duitsland een baan kon krijgen en ik het niet aandurfde om te emigreren.

Ik was close met mijn familie, had veel vrienden en zag het niet zitten om dat allemaal op te geven. Ik hield van Jürgen, maar dacht ook: 'Stel dat ik daar geen werk kan krijgen en in mijn eentje thuis zit, dan heb ik helemaal niemand!'. Hij was er kapot van, maar kennelijk ook niet zo erg dat hij voor mij in Neder-land wilde blijven. We waren allebei boos en verbraken het contact. 

Brieven

Het leven ging door en ik ontmoette mijn huidige man. Een schat, met wie ik nu al twintig jaar gelukkig ben. En toch: hoe fijn we het ook hebben en hoe blij ik ook ben met onze kinderen, er ontbreekt iets. 

Op zolder bewaarde ik nog steeds de brieven van Jürgen en regelmatig las ik ze terug. Dan kreeg ik weer helemaal het gevoel dat ik toen had: dat hevige verlangen. Iets wat ik bij mijn man nooit heb gevoeld. Niet in die mate, althans.

Berichtje

Zes maanden geleden zocht ik hem op Facebook op en ik schrok toen ik zijn foto zag. Hij was nog steeds zo knap en goed gebouwd! Er ging een steek door mijn lijf, alsof ik opnieuw op slag verliefd was. Of was ik dat na al die jaren 'gewoon' nog steeds?

Met bonzend hart stuurde ik hem een berichtje. Eigenlijk verwachtte ik niets terug, was bang dat hij me allang was vergeten. Maar nog geen vijf minuten later vroeg hij mijn nummer - dat ik gaf. Drie seconden later ging mijn telefoon: Jürgen.

Blijven slapen

Nog steeds dat heerlijke accent. Het voelde vertrouwd en verontrustend spannend tegelijk. We spraken wel anderhalf uur, over mijn gezin, zijn gezin, maar ook over wat er tussen ons was misgegaan.

'Het was gewoon onze tijd niet', zei hij, 'maar ik ben je nooit vergeten.' We spraken af contact te houden. Al een week later belde hij weer. Hij was in Nederland voor een congres, of we elkaar niet konden zien. Thuis loog ik dat ik naar een vriendin van vroeger ging en daar zou blijven slapen. 

Liefde bedrijven

We ontmoetten elkaar in zijn hotel en ik wist meteen: de vonk is er nog. Sterker nog: we gingen direct naar zijn kamer om daar de liefde te bedrijven. Alsof er niet meer dan twintig jaar stilte tussen ons was geweest. Even waren we weer dat verliefde stel van toen.

Maar toen we de volgende morgen wakker werden, kwam de werkelijkheid keihard binnen: ons leven had niet stilgestaan, we hadden beiden een gezin en wilden dat niet opgeven. In tranen namen we afscheid, wetende dat het nu echt voorbij was.

We zouden geen contact meer met elkaar zoeken, want dat leek ons geen goed idee. Maar het deed pijn. Nog altijd. En de vraag blijft knagen: 'Wat als ik had besloten wel met hem mee naar Duitsland te gaan?'"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier!

Van de partners van VROUW