Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Jordi Huisman
Opgebiecht

'Mijn vader zit in een tehuis
maar ik bezoek 'm nooit'

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze week biecht een lezeres op dat ze haar vader die alzheimer heeft nooit opzoekt.

"De band met mijn vader is nooit goed geweest. In ieder geval niet warm. Hij was het type vader dat altijd op zijn werk was. Rond een uur of zeven kwam hij thuis, verdween hij achter zijn krant tot het avondeten, en ook tijdens het eten zei hij niets. Daarna plofte hij op de bank, waarna hij de hele avond de baas van de afstandsbediening was.

Opscheppen

In de vrije weekenden ging hij vissen of voetballen en mijn moeder stond altijd alleen langs de lijn als ik of mijn zus moest hockeyen. Het enige moment dat ik zag dat hij trots op mij was, was toen ik promoveerde aan de universiteit van Leiden. Kon hij opscheppen tegen zijn vrienden dat zijn dochter haar hersens van hem had geërfd. 

Ook toen ik trouwde, kinderen kreeg en hij met pensioen ging, verbeterde de band niet. Hij voelde zich simpelweg niet geroepen om zich wat socialer naar zijn (klein)kinderen toe op te stellen. We gingen wel naar mijn ouders voor verjaardagen of kerst, maar ik sprak dan vooral met mijn moeder.

Gebroken familie

Mijn vader trok zich altijd terug. Zat hij daar, met de krant op schoot. Met zijn kleinkinderen speelde hij amper en mijn moeder hoefde al helemaal geen hulp in en om het huis te verwachten. Dus toen mijn moeder vrij onverwacht overleed op 69-jarige leeftijd, viel de familie uit elkaar.

Ik nodigde mijn vader natuurlijk nog wel uit voor de feestdagen en ging naar hem toe voor zijn verjaardag, maar dat waren eerder plichtmatige afspraken dan dat ik, en volgens mij hij ook, er zin in had. Een paar jaar geleden vierden we Sinterklaas samen met mijn zus en zij had onze vader uitgenodigd. Toen waren de eerste tekenen van alzheimer al zichtbaar.

Vreemder dan normaal

Terwijl wij de kleintjes in de watten legden en zelfs een echte Sint hadden geregeld, riep hij de hele tijd dat het allemaal flauwekul was. Probeerde hij die arme man zelfs te ontmaskeren en verpestte hij zo bijna het feest voor onze kinderen. Ik riep hem op de gang tot de orde maar hij leek zich van geen kwaad bewust.

Ook hield hij die dag precies bij wat iedereen dronk. Ik zag de lijstjes naast de cryptoslang in de krant gepend staan. Zo bizar. Mijn zus merkte ook dat mijn vader zich vreemder gedroeg en besloot met hem naar de huisarts te gaan. Want begon hij inderdaad te dementeren of was hij slechts vergeetachtig?

Puinhoop

De huisarts stuurde ons door naar het ziekenhuis en al snel bleek dat het om alzheimer ging. Eigenlijk ging hij vanaf toen vrij hard achteruit. Het vervelende was dat mijn vader steeds onaardiger werd. Hij snauwde mijn zus en mij af als we hem belden en toen ik langsging om te kijken of hij het thuis nog wel redde, schrok ik van de puinhoop.

Etensresten, pizzadozen, vuile vaat en lege blikjes lagen door het huis. Het stonk er, het huis was vuil en verwaarloosd. Ik regelde een schoonmaker, maar die bleek na twee weken al door mijn vader de deur te zijn uitgezet.

Ontaarde dochter

Mijn vader veroorzaakte overlast door de televisie de hele dag ontzettend hard aan te zetten en uiteindelijk besloten we hem in een verzorgingstehuis te laten opnemen. Ik heb hem erheen gebracht, het ouderlijk huis ­uitgemest en alle zakelijke rompslomp op me ­genomen. Maar nadien ben ik nauwelijks meer bij hem langs geweest.

Van mijn zus hoorde ik dat hij haar niet meer herkent en ik kan het niet opbrengen om erheen te gaan. Mijn man vindt me 'een ontaarde dochter', maar mijn vader is er ook nooit voor mij geweest. Waarom zou ik me dan wel om hem bekommeren? Je oogst wat je zaait. Toch?"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook anoniem iets opbiechten?

Dan kan dat hier...