Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Opgebiecht

‛Dat ik werd aangerand is de schuld
van mijn beste vriendin’

Redactie VROUW

I

In deze rubriek kun je anoniem een geheim delen. Deze week vertelt een lezeres (39) over een aanranding op haar negentiende, die haar leven voorgoed veranderde. Nog steeds durft ze er met bijna niemand over te praten. 

“Het zou zo leuk worden: op mijn negentiende ging ik samen met mijn beste vriendin naar een camping vlakbij Maurik om twee weken vakantie te vieren.

De eerste paar dagen waren gezellig. We liepen om de paar dagen naar Maurik om boodschappen te doen, omdat zij een fiets huren te duur vond. Bij één zo’n wandeltocht werden we door een onbekende man aangesproken, die vroeg of wij in het café een drankje wilden doen.

Rotgevoel

Zij wilde meteen. Ik had direct een rotgevoel bij de situatie, maar gaf haar haar zin. Wat kon er nou gebeuren? In het café bleek de beste vriend van de man ook aanwezig. Eenmaal aan het beloofde drankje, kletste mijn vriendin honderduit.

De man vroeg of wij die avond samen naar het campingsfeest wilden komen. De vriend van de man zou ook meekomen en mompelde dat hij nog even naar de drogisterij ging: ‛om condooms te kopen.’ 

Bij mij gingen alle alarmbellen af. Wie zegt nou zoiets? Op de terugweg naar de camping probeerde ik het met mijn vriendin te bespreken, maar dat liep uit op een ruzie. Ze vond dat ik me aanstelde en dat we gewoon moesten gaan.

Ik voelde me onder druk gezet, maar durfde geen nee te zeggen. Dus ’s avonds gingen we gewoon samen naar het feest, waar de twee mannen ons verwelkomden. 

Nachtmerrie

We dronken iets met z’n allen en ik had het gevoel dat als ik daar bleef, ik veilig zou zijn. Mijn vriendin had echter heel andere plannen: achter mijn rug om vroeg ze de mannen of ze mee kwamen naar onze caravan om nog iets te drinken.

Ik wist van niets toen we weer in de caravan zaten, totdat ‘de vriend’ opeens binnen kwam lopen. Hij kwam naast mij zitten, terwijl zij aankondigde op zoek te gaan naar de andere man. Voordat ik het wist was ze weg en zat ik met een wildvreemde, dronken vent opgescheept. 

Mijn nachtmerrie werd werkelijkheid, hij kon niet van me afblijven. Ik probeerde hem meermaals van me af te duwen, terwijl hij aan mijn borsten zat en tussen mijn benen greep. Hij probeerde me te zoenen en terwijl ik hem wegduwde kwam mijn vriendin terug de caravan in, met die vent.

Hij zat met zijn hand in haar beha. In tegenstelling tot hoe ik mij voelde, kon ik aan haar gezicht zien dat ze het fijn vond. Ik was verstijfd van angst en wachtte tot de mannen eindelijk weg zouden gaan.

Niet serieus

De volgende dagen waren voor mij een ware hel. Ik vertelde haar wat er was gebeurd, maar zij nam me totaal niet serieus. Zelf zat ik op slot: het duurde een paar dagen voordat ik mijn moeder durfde te bellen.

Aangifte heb ik nooit gedaan. Ik was te bang dat de politie, net als mijn vriendin, me niet zou geloven. Mijn moeder geloofde me gelukkig wel en is ons direct komen halen.

Daarna heb ik mijn beste vriendin nooit meer gesproken: al zou ze dit nu lezen en haar excuses willen aanbieden, dan hoeft dat van mij ook niet. De vriendschap en mijn leven waren verpest en dat is haar schuld. 

Hoewel ik het moeilijk vond, probeerde ik mijn verhaal te delen met familieleden. Maar zelfs sommigen van hen vonden dat ik mij aanstelde. ‛Hij heeft je vast per ongeluk aangeraakt,’ zeiden ze dan.

Ik voelde me zó machteloos. Ik was toch niet gek?! Wie raakt je nou ‘per ongeluk’ aan bij je kruis en borsten? Ik ging langzamerhand geloven dat het mijn eigen schuld was en de drempel om het anderen te vertellen werd alleen maar hoger. Als mijn familie mij niet geloofde, wie zou mij dan wel geloven? 

Depressie

Ik kreeg in de jaren die volgden angstaanvallen, had totaal geen vertrouwen meer in mensen en vooral niet in mannen. Uiteindelijk belandde ik zelfs in een depressie, waar ik nog altijd niet uit ben.

Ik had pas voor het eerst een relatie toen ik eind twintig was. Ook bij hem zorgde de aanranding voor problemen. Ik kon het mentaal niet aan om te vertellen wat er was gebeurd, maar ondertussen wist hij wel dat ik nog altijd maagd was.

Uiteindelijk heb ik hem via een mail alles verteld. Hij heeft het verhaal met tranen in zijn ogen gelezen en heeft mij gesteund. Helaas heeft die relatie geen standgehouden. 

Bang om verliefd te worden

Nadien heb ik ook nooit meer een vriend gehad. Ik kijk er te erg tegenop om weer verliefd te worden. Weer een nieuwe relatie is ook wéér het hele riedeltje van voor af aan herleven en vertellen. Dat idee vind ik heel moeilijk.

Wellicht komt het nog in de toekomst. Ik word op dit moment weer behandeld en krijg binnenkort EMDR-therapie. Misschien dat ik alles dan eindelijk een plekje kan geven. 

Een aantal jaar geleden zag ik mijn aanrander weer: op het nieuws, met een balkje voor zijn ogen. Hij had een 12-jarig meisje verkracht. Ondanks dat zijn gezicht onherkenbaar was gemaakt, wist ik meteen dat hij het was. Ook toen, al die jaren later, verstijfde ik weer van angst. Deze man heeft mijn hele leven beïnvloed.  

#metoo

Met de hele #metoo-beweging werd ik bijna dagelijks met soortgelijke verhalen als het mijne geconfronteerd. Aan de ene kant fijn en knap dat vrouwen zich (eindelijk) durven uit te spreken, maar het bezorgt mij ook heel veel verdriet en angst als ik de reacties van andere mensen lees. Vrouwen worden vaak niet geloofd, helemaal niet als de gebeurtenis járen geleden plaatsvond.

Dat doet pijn, want ik begrijp waarom vrouwen het zo lang voor zich houden: niet geloofd worden is nog erger dan het geheim houden. Het enige wat ik die vrouwen wil meegeven, is dat het toch belangrijk is het wél te vertellen.

Ik kan het zeggen, ook al heb ik zoveel moeite om het te delen. Al is er maar één iemand aan wie je je verhaal kwijt kunt: het brengt je een stukje dichter bij de afsluiting van het verleden.

Dat is iets waar ik ook naartoe werk en de reden dat ik mijn verhaal nu via deze weg, ook al is het anoniem, wil vertellen. Ik wil langzaam uit die tunnel komen en dit onderdeel van mijn leven afsluiten.

Want het mag niet zo zijn dat die actie van die man en mijn vriendin de rest van mijn verdere leven ook verpest.”

Jij op VROUW.nl 

Wil jij ook (anoniem) je verhaal vertellen aan VROUW? 

Dat kan hier.

Gerelateerde onderwerpen