Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw tuurt over zee
Foto: RIchard Brocken
Opgebiecht

'Tijdens de ziekte van mijn man
had ik niets aan mijn schoonouders'

D

"De relatie met mijn familie is altijd goed geweest. Niet dat er nooit een pittig meningsverschil was, die waren er echt wel, maar we mochten thuis gewoon een eigen mening hebben. Met mijn twee zussen heb ik, zeker na het overlijden van mijn ouders, een hele hechte band.

We hebben als gezin ook wel al jong heftige situaties mee gemaakt. Zo kreeg mijn moeder op haar 39e een hersenbloeding. Mijn vader was al vroeg afgekeurd vanwege een bloedziekte die gepaard ging met extreme bloedneuzen. Mijn ouders en zussen hebben me altijd gesteund in alles wat ik deed of besliste. Ook als de situatie moeilijk was.

Stress

Mijn inmiddels overleden man E. is anders opgevoed. Hij kwam uit een fijn gezin, met weinig tot geen stress. En als die er was, werden ze ertegen beschermd. Zijn vader nam alle beslissingen maar er werd veel gepraat, maar ook weer niet echt over situaties die er speelden.

Er was zeker veel aandacht voor E. en zijn broer. E.'s moeder leefde voor haar gezin, dat maakte haar gelukkig. Daar is op zich niks mis mee, al kostte het haar daarom waarschijnlijk meer moeite om haar jongens los te laten.

Gescheiden

Toen E. mij aan zijn ouders voorstelde voelde ik meteen dat zijn moeder veel moeite had met onze relatie. Maar ik begreep eigenlijk wel dat ze even de kat uit de boom wilde kijken.

E. (destijds 21) was per slot nog jong en ik (destijds 28) een recent gescheiden vrouw met twee kinderen. Best wel een grote verantwoordelijkheid dus. Maar het was voor ons allebei geen bevlieging.

Vervelende opmerkingen

Toch bleef zijn moeder regelmatig vervelende opmerkingen maken. Bijvoorbeeld over mijn ex-man. Zij kon de vriendschappelijke manier hoe wij met elkaar omgingen niet begrijpen, ik moest dus nog wel heel veel van hem houden. Dat deed ik ook, maar niet op de manier die zij suggereerde.

Hersentumor

Dertien jaar later, in 2004, werd er bij E. (inmiddels 34) een hersentumor geconstateerd. Het leek toen of zijn moeder iets meer respect voor me kreeg en het ging een vrij lange periode redelijk goed tussen ons.

Het vervelende alleen was dat als er iets heftigs met hem was, mijn schoonouders er nooit voor ons waren. We belden ze wel, maar ze kwamen nooit. Toen de eerste tekenen van E. zijn gedragsverandering zich openbaarden, keerden ook de vervelende opmerkingen terug. Als ze vroeg 'Hoe gaat het?' antwoordde ik eerlijk: 'Nou, het is heel moeilijk en moeizaam vaak'. Dan reageerde ze: 'Ja, het is nou eenmaal in voor- en tegenspoed hè'.

Legenestsyndroom

Nooit eens een beetje begrip, niets mocht ik er eigenlijk over zeggen. Nooit vroegen ze eens: 'Kunnen we helpen?'. Misschien omdat ik mij er weleens over uitliet dat het allemaal nogal moeizaam ging. Er werd gesuggereerd dat ik last had van het legenestsyndroom.

Dat ik veel moeite had met het feit dat de kinderen het huis uit waren. En daarom alleen maar op E. gefocust was. Ik zal eerlijk zeggen dat ik altijd erg van mijn kinderen genoten heb. Maar E. en ik keken er ook naar uit om weer lekker samen te zijn. 

Hersenbeschadiging

Uiteindelijk is hij in 2017 overleden. In de tussenliggende dertien jaren heeft hij door zijn ziekte ernstige hersenbeschadiging opgelopen. Door de tumor maar ook door de behandelingen. Ook had hij vreselijke epilepsieaanvallen (status epilepticus).

Vijf jaar voor zijn overlijden ben ik begonnen met bloggen, omdat ik bij zijn familie geen steun vond. Met name niet bij zijn ouders; ze wisten dat hij ziek was maar ze bagatelliseerden de hersenbeschadiging van hun bloedeigen zoon.

Vanwege alle complicaties heb ik uiteindelijk besloten om mijn man uit huis te plaatsen. De stress die het onbegrip daarover met zich meebracht heeft ook mij bijna ten onder doen gaan. Ik ben ervan overtuigd dat wat mij is overkomen vaker gebeurt, maar amper wordt besproken. Vandaar dat ik deze Opgebiecht heb geschreven."