Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw met kop thee op bed
Foto: EyeEm Mobile GmbH
Opgebiecht

'Zo…
en nu ga ik scheiden'

Redactie VROUW

N

Na de feestdagen zijn er veel stellen die de knoop doorhakken en uit elkaar gaan... En ik vrees dat mijn man en ik tot die groep gaan behoren. Want ik trek de stilte tussen ons niet meer, het gebrek aan woorden breekt mij op...

Het loopt eigenlijk al jaren niet meer lekker tussen mijn man en mij. We hebben kleine maar ook grotere irritaties. Zo voel ik me al jaren niet meer door hem gehoord. Nooit is er een keer echte belangstelling voor mij; hij informeert niet naar mijn werk, niet naar hoe ik me voel... En we hebben dan ook al jaren geen 'echt gesprek' meer gehad.

Echt gesprek

Soms probeer ik het wel hoor. Dan trek ik een flesje open en zeg: "Volgens mij moeten we even met elkaar rond de tafel." Maar ik vind het zo jammer dat dat altijd van mijn kant moet komen. Hij heeft er nou eenmaal veel minder behoefte aan dan ik.

Hij vindt het wel best lijkt het; een beetje oppervlakkig door het leven kabbelen. Nooit eens een keer de diepte opzoeken. De beste gesprekken heb ik de laatste jaren met mijn vriendinnen en een goede vriend. In ieder geval niet met hem. Als ik het ter sprake breng antwoordt hij dat we toch een goed huwelijk hebben en dat hij het inderdaad wel best vindt zo... Tja, wat moet je dan nog?

Seks

Vroeger, toen we nog geen kinderen hadden, maakten we nog leuke tripjes en gingen we vaak uit eten. We kletsten honderduit, deden ons best. Ik mis dat. Ik mis hem. Maar ik dring steeds slechter tot hem door. Het is alsof hij zich steeds meer afsluit. Het enige waar we het nog over hebben zijn de kinderen. Wie ze brengt en wie ze haalt. Dat soort droge dingen. 

We zijn van een romantisch stel een logistiek team geworden. Ik weet dat meer stellen met kinderen dat zo ervaren, maar ik zie ook mensen die desondanks moeite voor elkaar blijven doen. Zo plannen veel van onze vrienden nog altijd tripjes weg en hebben dan stomende seks en goede gesprekken.

Stommetje

Het erge is dat ik mij inmiddels afvraag of ik dat eigenlijk nog wel zou willen. Want na al die jaren stommetje spelen heb ik hem eigenlijk niks meer te melden, zijn ook míjn woorden opgedroogd.

Ik wil eigenlijk gewoon een frisse start maken met iemand die eens vraagt: "Schat, wat is er met je? Je bent zo stil!" Of: "Goh, ik zie dat je ergens mee rondloopt. Kan ik je helpen?".

In stilte

Ik zou een moord doen voor die vragen. Is het nu echt zo moeilijk een beetje oprechte interesse voor elkaar op te brengen? Ik ben toch niet één of andere voorbijganger, de buurvrouw? Ik ben zijn bloedeigen vrouw! 

Deze feestdagen waren voor mij zo'n dieptepunt dat ik voor mezelf de knoop heb doorgehakt: ik ga bij hem weg. We hebben de kerstvakantie vrijwel in stilte doorgebracht. Ik deed een experiment: ik ben geen enkel gesprek begonnen. En zoals ik al had verwacht heeft hij mij ook niks gevraagd.

Kasplantje

Toen ik op een gegeven moment vroeg wat er was antwoordde hij kort: "Niets" en liep weg. Maar zo wil ik niet verder leven. Ik voel me een kasplantje wat te weinig water krijgt, voel me meer en meer verdorren. Ik verlies mijn glans. Voel me steeds minder waard.

Bij zijn ouders op oudejaarsavond kreeg ik de wake-up call. Die mensen praten ook nooit met elkaar. En eigenlijk vragen ze ook nooit iets aan mij. Ik praat en zij luisteren. Soort van. Net als mijn man doet. Hij heeft het dus niet van een vreemde. Maar de gedachte dat dit mijn toekomst is. Ik gruwel ervan. Zo wil ik niet verder!

Mijn man heeft nog geen flauw vermoeden van mijn scheidingsplannen. Hij hult zich zoals altijd in stilzwijgen of trekt zich terug op zijn studeerkamer. Wellicht dat mijn aankondiging hem wakker schudt. Maar eigenlijk heb ik de moed al opgegeven; het zit er gewoon niet meer in...

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets op je lever er wil je dat opbiechten?

Dan kan dat hier!