Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Camera Press Ltd
Opgebiecht

‘Ik ben elk
weekend dronken’

I

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat na haar scheiding elk weekend dronken is.

Ik wist dat mijn scheiding erin zou hakken. Afgezien van een paar mislukte tongzoenen en op niets uitdraaiende zondagmiddagwandelingetjes, had ik vóór mijn ex nooit een serieuze relatie gehad.

Laag zelfbeeld 

Voor mij was het liefde op het eerste gezicht, want hij was knap, lollig en sportief. Dat hij ook iets in mij zou zien, had ik nooit verwacht. Toch deed hij dat tot mijn grote verbazing wel. Maar ook al kregen we een relatie die twaalf jaar duurde, 24/7 spookte die gedachte wel ergens door mijn hoofd: 'Hij is veel te leuk, wat ziet hij eigenlijk in mij?' Typisch gevalletje van een zeer laag zelfbeeld. 

En toen vertelde hij dat hij iemand anders had ontmoet. Het eerste wat ik dacht, was: 'Zie je wel. Ik ben niet leuk genoeg!' Ik had haar weleens gezien op een bedrijfsfeestje en kon me goed voorstellen dat hij op haar was gevallen. Ze was een leuke, flamboyante vrouw. Iemand die ik graag zou willen zijn, maar nooit zou worden. 

Jaloezie

Ik neem het hem niet kwalijk; hij heeft het nog behoorlijk lang volgehouden met een vrouw die altijd maar bevestiging nodig had en continu al zijn gangen naging. Ja echt, dat deed ik, want onzekerheid is natuurlijk de perfecte voedingsbodem voor jaloezie. Hij had al eerder gezegd dat ik daaraan moest werken, maar dat deed ik niet. En nu was het dus te laat. 

De scheiding is inmiddels een halfjaar officieel en heeft er behoorlijk ingehakt. Hij was mijn anker, mijn rots in de branding. En ook al werk ik vier dagen per week en heb ik best leuke collega’s, mijn leven draaide om hem.

En omdat we elkaars jeugdliefde waren, heb ik geen eigen leven, geen eigen vrienden en vriendinnen en geen kinderen (want die wilde hij niet). Dus daar zit ik dan, als stereotype, gescheiden vrouw, in m’n uppie op een flatje. 

Glas wijn

Mijn werk is nu mijn enige houvast, verder dobber ik volkomen stuurloos rond. Ik moet mezelf compleet opnieuw uitvinden, ik weet niet eens wat ik moet eten, welke tv-programma’s ik zal gaan kijken, hoe laat ik eigenlijk het liefst naar bed ga… 

Om mezelf wat minder ellendig en alleen te voelen als ik uit m’n werk kom, drink ik vaak eerst even een flink glas port. Alleen voor mezelf koken, vind ik vreselijk, dus gooi ik op een gegeven moment snel een stoommaaltijd in de magnetron en drink daarbij nog een glas wijn.

Aspirines

En later op de avond soms nog wel een of twee… Vaak val ik dan op de bank in slaap en sleep ik mezelf op een veel te laat moment naar bed. Dat akelige, lege, eenzame bed. De volgende ochtend sleur ik mezelf met een paar aspirines als ontbijt naar m’n werk, waarna het thuiskom-ritueel weer van voren af aan begint. 

En dit is nog maar doordeweeks. In de weekenden is mijn structuur helemaal zoek en drink ik nog meer. Ik dwing mezelf om erop uit te gaan, onder de mensen te komen. Vaak ga ik eerst alleen naar de bioscoop en als ik de moed heb, naar het kroegje om de hoek, want daar kom ik mijn ex en zijn nieuwe vriendin in elk geval niet tegen.

Vreemde vent

Maar om die moed te verzamelen (en te houden), gaan er eerst heel wat glaasjes in. Te veel. Soms weet ik niet eens meer hoe ik thuisgekomen ben en met wie… Afgelopen kerst schrok ik ineens wakker met een vreemde vent naast me.

Hoe laag kun je zinken? Met schaamrood op de kaken zit ik dit te tikken. Wat een triestigheid! Dit kan zo niet langer doorgaan, ik weet het. Eerst maar eens op zoek naar een goede therapeut…"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook (anoniem) iets op te biechten?

Dat kan hier!