Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Til & Wijnbergh / Hollandse Hoogte
Opgebiecht

‘Mijn man loopt erbij als
een overjarige puber’

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze zich schaamt voor de kleren van haar man.

“Toen ik mijn man leerde kennen, waren we allebei twintigers. Hij liep rond in baggy jeans met gaten, sweaters met capuchon en afgetrapte gympies eronder. Het relaxte type. Het stond hem leuk, lekker casual.

Slonzig

Maar inmiddels zijn we twintig jaar verder en heeft hij nog steeds vormeloze broeken en truien aan, die hij bij kledingwinkels voor tieners koopt. Het past totaal niet bij zijn leeftijd en al helemaal niet bij de buik die hij in de loop der jaren heeft ontwikkeld.

Het ziet er gewoon slonzig uit. Dat hij er als een overjarige puber bij loopt, stoort me steeds meer. Het straalt namelijk ook op mij af. 

Infantiele tekst

Laatst had ik met studievriendinnen afgesproken in een bar. We hadden elkaar al heel lang niet meer gezien en ieder van ons had nu een mooie carrière. Samen proostten we op ons succes met een glaasje bubbels; we hadden het toch maar mooi voor elkaar.

En toen kwam mijn man binnenlopen. Je zag ze denken: hoort die bij jou?! Ik hou van hem, echt waar, maar ik wilde hem het liefst wegkijken. Uitgerekend nu had hij zijn oudste broek aan, die zo’n beetje halverwege zijn billen hing.

Op zijn shirt stond een infantiele tekst en dan had hij ook nog een jas aan waar de voering half uit hing. Het zag er niet uit. O ja, en hij had z’n haren niet gekamd.

Eigen onzekerheid

Toen we elkaar leerden kennen, had hij ook al dat ‘net uit bed’ haar. Maar ja, toen had hij een volle bos en was dat gewoon cool. Nu stond z’n dunne haar alle kanten uit en zag je vooral z’n kale plek. Hij maakte wel weer een goede beurt door de dames een rondje te geven, maar ik bleef met een vervelend gevoel zitten.

Het zegt alles over mij, over mijn onzekerheid. Dat besef ik heus. Maar ik zou willen dat ik een man had die net even wat representatiever was. Eenmaal thuis heb ik het ook tegen hem gezegd: ‘Is het niet eens tijd dat je je gaat kleden als een man van 47, in plaats van een joch van 17?’

Hij haalde zijn schouders op. Hij vond die kleding lekker zitten en ze moesten hem maar nemen zoals hij is. Dat is ook zo, natuurlijk. Je zou niet afgerekend moeten worden op je uiterlijk.

Schamen

Maar dat is in een ideale wereld. De realiteit is nou eenmaal dat we elkaar allemaal beoordelen op hoe we eruitzien. Dat is gewoon menselijk. Voor zijn baan hoeft hij met niemand rekening te houden, want hij werkt thuis en hoeft zich niet voor anderen netjes te kleden.

Thuis mag hij van mij ook aantrekken wat hij wil. Maar als we samen zijn, vind ik het belangrijk dat ik me in elk geval niet voor hem hoef te schamen. Ik mag toch wel van hem verwachten dat hij een beetje zijn best voor me doet?

Sterrentent 

Binnenkort gaan we eten met mijn nieuwe baas en ik hou mijn hart vast. Het is in een chique tent en ik weiger daarheen te gaan als mijn man zijn oude kloffie aantrekt. En dat doet hij, want hij heeft niks anders.

Ik vind dat hij op z’n minst een nette jeans en een colbert moet aantrekken. Die moeten we dan eerst kopen, maar je kunt het niet maken om in een sterrentent met baggy jeans en een hoody aan te komen en al zeker niet als kalende veertiger. Anders laat ik hem net zo lief thuis. Ja, toch?” 

JIJ OP VROUW.NL

Heb jij ook (anoniem) iets op te biechten?
Dat kan hier!