Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht
Foto: hollandse hoogte - David Rozing
Opgebiecht

‛De geweldige man die ik trouwde
bestaat niet meer’

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze het zat is om voor haar ‘droomprins’ te zorgen.

“Als het te mooi is om waar te zijn, dan is dat vaak zo. Hoe gelukkig waren we toen we elkaar ontmoetten. Een tweede kans voor een 50-jarige en een 60-jarige.

Onze eerste jaren waren topjaren: mijn man was een rots in de branding, we konden overal over praten en samen van het leven en van elkaar genieten. Wat een geweldige tijd. Ik leefde jarenlang op een roze wolk. Voor de buitenwereld lijkt dat nog steeds zo.

Dit jaar verwachtten familie en vrienden dat we een feest zouden geven omdat we 65 en 75 worden én 12,5 jaar getrouwd zijn. Maar van het ideale huwelijk is niets meer over.

Mijn man bleek vroeger een alcoholprobleem te hebben gehad. Dat stak langzaamaan de kop weer op. Voor mij als niet-drinker vond ik elke dag een paar glazen wijn al veel, maar dat ging over in een fles per avond en daarbij nog sterke drank.

Droomprins

Mijn droomprins veranderde in een man die een paar keer per week te veel dronk, dan emotioneel werd of gemene opmerkingen maakte en onredelijk boos kon worden.

Dan zei hij dat we te snel waren getrouwd en dat hij wilde scheiden. De volgende dag volgden steevast excuses en wilde hij me absoluut niet kwijt. Wat moest ik geloven? Hij beloofde regelmatig beterschap, maar hield het nooit lang vol. Die loze beloften maakten mijn vertrouwen stuk.

Teleurstelling

Vorig jaar was hij erg ziek, maar hij overleefde het. Maandenlang liet hij de alcohol staan en beloofde me niet meer te beginnen. Maar na drie maanden ging het mis.

Weliswaar dronk hij niet zoveel als voorheen, maar hij loog er over. Wat een teleurstelling! En dat na maanden voor hem te hebben gezorgd en hem drie keer (!) van de dood te hebben gered. Ik voel me zo bedrogen en niet gerespecteerd.

Spaarsaldo flink gedaald

En dan was er nog de geldkwestie. In het verleden maakten we mooie, verre reizen. Daardoor was ons spaarsaldo flink gedaald. Daar wilde ik de rem op zetten en de financiën overnemen, maar dat liet mijn man niet toe.

De buitenwereld denkt dat het financieel allemaal niet op kan bij ons en verwachtte dit jaar niet alleen een groot jubileumfeest, maar ook dat we een prachtige reis naar een bijzonder oord zouden gaan maken.

Imago

Daar hadden we helemaal het geld niet voor, maar mijn man hield stug vast aan zijn imago. Hij gaf als excuus dat hij te oud werd voor lange vliegreizen en dat ík liever dicht bij huis bleef en het samen wilde vieren.

Uiteindelijk denkt de buitenwereld nu dat we ‘gezellig’ samen een paar dagen weggaan. Maar voor mij valt er niet veel te vieren. De geweldige man die ik trouwde bestaat niet meer.

De gebeten hond

Vanwege onze financiële situatie zijn we verhuisd naar de andere kant van het land. Puur omdat de huizen daar goedkoper zijn. Maar zijn familie en vrienden denken dat ik gewoon dicht bij mijn geboorteplaats wilde wonen. Mijn man heeft dat zo gelaten, hij zal nooit toegeven dat het vanwege het geld is.

Nu ben ik dus de gebeten hond: de vrouw die haar man, tegen zijn zin, meesleepte naar haar geboortegrond, ver weg van zijn kinderen en kleinkinderen. Ik word nogal eens afgerekend op dingen waarvan mijn man de oorzaak is.

Totdat mijn grens is bereikt en ik de waarheid op tafel leg. Eens kijken wat zowel mijn man, zijn kinderen en de anderen dán te zeggen hebben!”