Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw met bloemen
Foto: Hollandse Hoogte
Opgebiecht

‛Ik stookte in het huwelijk
van mijn baas’

I

In deze rubriek kun je anoniem je geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze in het huwelijk van haar baas stookte. 'Spijt van mijn actie? Geen moment!'

“Voordat ik mijn droombaan vond in de zorg, was ik secretaresse. En dat was niet echt mijn ding. Ik moest alles voor meneer de directeur regelen en dan bedoel ik ook echt álles.

Seksdates

Hij gebruikte mij bijvoorbeeld als personal shopper. Dan liet hij mij cadeautjes voor zijn kinderen kopen en bonbons voor zijn vrouw, en het erge was: die declareerde hij gewoon als zakelijke kosten.

Maar wat me echt tegen de borst stuitte, was dat ik ook bloemen moest kopen voor vrouwen met wie hij vreemdging. Hij ging met ze uiteten onder het mom van ‘businessoverleg’, maar dat waren gewoon seksdates.

Spanning nodig

Ik wist dat, omdat hij mij er zelf over had verteld toen hij iets te veel had gedronken tijdens een afdelingsborrel. Hij vertelde over het restaurant waar hij de vorige avond had gegeten en dat zij stomdronken was geworden.

‘Zij?’ antwoordde ik, ‘je was toch uiteten met meneer W?’ Hij schrok, maar werd toen openhartig. Dat zijn vrouw een lieverd was, maar dat hij seksueel op haar was uitgekeken. Hij had af en toe spanning nodig, een beetje passie. ‘Dat snap jij als jonge vrouw toch wel?’ zei hij met een dikke knipoog. Ik hoorde hem met afschuw en kromme tenen aan.

Volgens hem kwam zijn vrouw niks te kort en was hij er verder 100% voor haar en vond zij het alleen maar fijn dat hij vaak de hort op was. Ze had zo veel hobby’s en vriendinnen, ze kwam tijd te kort.

Eenzaam

Ik had er al bijna vrede mee, maar ja, toen ontmoette ik haar op een bedrijfsuitje. We raakten aan de praat en zij vertelde uit het niets dat ze er moeite mee had dat haar man zo vaak moest overwerken.

Ze had namelijk weinig vriendinnen, was voor hem verhuisd naar de andere kant van het land en voelde zich regelmatig nogal eenzaam. En ja, hij gaf haar dan wel af en toe een cadeautje, maar ze miste echte aandacht. Ik was met stomheid geslagen. Dit was wel het tegenovergestelde van wat haar man aan mij had verteld. En haar geloofde ik meteen. 

Anoniem

Ik had zo met haar te doen, dat ik op kosten van de zaak elke week een bos bloemen bij haar liet bezorgen, met een anoniem kaartje erbij van ‘iemand die je heel bijzonder vindt’. Ik wilde haar een goed gevoel geven en – als het even kon – hem een rotgevoel. Misschien werd hij wel jaloers en zou hij haar eindelijk de aandacht geven die ze verdiende. 

Een paar maanden later werd ik bij hem thuis uitgenodigd voor zijn vijftigste verjaardag. Zijn vrouw zag er stukken beter uit en ook haar hele gedrag was minder onzeker dan de vorige keer.

Ze sprak honderduit en zei dat ze het de laatste tijd razend druk had. ‘Heb je soms een geheime liefde?’ flapte ik eruit.

Aanbidder

Ik schrok er zelf van; ineens voelde ik me schuldig over de bloemen van die zogenaamde aanbidder. Was het niet vreselijk om haar zo voor de gek te houden? Ik zag dat ze een beetje rood werd. ‘Is het zo duidelijk?’ fluisterde ze. Ik voelde me nog rotter. Ze dacht dus dat die man echt bestond, wat erg!

Maar toen zei ze iets wat ik nooit had voorzien. ‘Ik ben op fitness gegaan en daar eh... Nou ja, daar heb ik iemand leren kennen.’ Of ik alsjeblieft mijn mond wilde houden tegenover haar man. Tuurlijk!

Misschien had dat wekelijkse boeket haar net dat nodige zetje gegeven. Een maand later heb ik mijn baan opgezegd en ben ik voor mezelf begonnen. Maar spijt van mijn actie? Geen moment!”

 

Gerelateerde onderwerpen