Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ik zocht troost in armen baas
Foto: Tom Merton|HH
Opgebiecht

‘Ik zocht troost in de
armen van mijn baas’

I

In deze rubriek kunt je anoniem je geheim delen. Deze week vertelt een VROUW-lezers hoe ze in de moeilijkste periode van haar leven een affaire met haar baas begon.

“Onze zoon was zes jaar toen hij ziek thuiskwam uit school. Een griepje, dachten we. Maar het ging maar niet over. Ik ging met hem naar de huisarts en belandde vrijwel meteen in de medische molen.

Mijn kindje bleek leukemie te hebben. De ergste nachtmerrie van een ouder werd waarheid voor mij op de dag dat de oncoloog me vertelde dat hij weinig kans maakte op overleven. 

Mijn man vluchtte in zijn werk

Ik kwam terecht in de hel. We waren zo’n vrolijk onbezorgd gezinnetje en ineens was alles om ons heen zwart en duister. Mijn man en ik reageerden allebei anders op de situatie. Ik huilde vooral ’s nachts. 

Overdag probeerde ik het leven dat ons kind restte zo leuk mogelijk te maken. Ik heb mijn werk op een laag pitje gezet. Wie maalt om een carrière in zo’n situatie? Mijn werkgever had gelukkig alle begrip voor de situatie.

Mijn man leek juist te vluchten in zijn werk. Hij ging vroeg weg en kwam laat thuis. En hij bleef ook maar optimistisch: het zou allemaal wel goed komen. Natuurlijk zou onze zoon genezen. Ik voelde me heel eenzaam en onbegrepen in mijn verdriet.

Bloemen

Mijn baas belde om de dag om te vragen hoe het met me ging. Hij kwam langs om bloemen te  brengen namens mijn collega’s. Urenlang luisterde hij naar me. Hij bagatelliseerde mijn verdriet niet, maar sloeg zijn arm om me heen.

Die troost had ik zo hard nodig. Iemand die er voor me was. Vanaf  dat moment kwam hij vaker. Hij bood me een schouder om op uit te huilen en gaf me tegelijkertijd wat lucht door hilarische verhalen te vertellen over wat er ondertussen gebeurde op de werkvloer.

Hadden we een zwaar onderzoek gehad in het ziekenhuis, waarna mijn man meteen weer vertrok voor de volgende o zo belangrijke vergadering, dan nodigde mijn baas me uit voor een borrel of kop koffie, zodat ik er even uit was. En uiteindelijk kwam van het een het ander.

Teder

Ik zat, zoals wel vaker gebeurde, tegen zijn schouder te snikken toen hij plots mijn hoofd in zijn handen nam en me heel teder kuste. Ik wist niet wat me gebeurde. Het was ongepast, maar ik hunkerde naar zijn liefde en aandacht.

Bij een volgende gelegenheid boekten we een hotelkamer. Vervolgens hebben we tot een week voor de dood van mijn zoon een verhouding gehad.

Doodziek

Voel ik me er schuldig over? Nee, want zonder hem had ik me nooit staande kunnen houden. Hij hield me overeind, zijn aandacht en affectie zorgden ervoor dat ik er kon zijn voor mijn zoon.

Hij gaf me de energie om door te gaan, om alle ziekenhuisbezoeken te doorstaan, omdat ik af en toe even iemand anders kon zijn dan alleen de moeder van een doodziek kind. 

Begrafenis

Na de begrafenis heb ik mijn baan opgezegd en hebben we het contact verbroken. Hij begreep dat het voor mij klaar was en heeft ook niet aangedrongen op een vervolg van onze relatie. 

Dankbaar

Ik ga mijn man nooit vertellen wat er is gebeurd. Onze herinneringen aan de afgelopen paar jaar zijn al ellendig genoeg. Daar hoeft niet nog een schepje bovenop. Hij heeft me nu nodig.

Wij delen een verlies dat ondenkbaar groot is. Hij is de enige die weet hoe groot. We moeten hier samen doorheen. Maar ik zal mijn ex-baas altijd dankbaar blijven, omdat hij er voor me was in die ontzettend zware en donkere periode.” 

Deze ‛Opgebiecht’ komt uit VROUW magazine.

Heb jij ook iets op te biechten?

Doe dat dan hier.