Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Manon Bruininga
Opgebiecht

‘Ik verkocht de spullen
van de ex van mijn vriend’

I

In deze rubriek kunt je anoniem je geheim delen. Deze week onthult een VROUW-lezers dat zij de eigendommen van haar vriends ex te koop aanbood.

Mijn vriend en ik zijn nu drie jaar samen, waarvan ik al tweeënhalf jaar bij hem woon. En tot vorig jaar lagen op zolder en in de schuur nog allerlei spullen van zijn ex. Allemaal troep, maar het moest per se blijven staan.

Toen ik net ging samenwonen, dacht ik nog: ze zijn net een half jaar uit elkaar, ze komt haar zooi vast wel halen als ze eenmaal gesetteld is.  

Plek zat

Nu woonde ze tijdelijk bij haar zus, dus ik snapte dat ze geen plek had. Toen kreeg ze een woning toegewezen en dacht ik: kom maar op met die laadbak! Maar nee, hoor. Taal noch teken. 

Ik vroeg aan mijn vriend waarom ze haar eigendommen niet ophaalde. Hij schoot zuchtend in de verdediging: “Dat doet ze heus wel. En wat maak jij je nou druk om die spullen. We hebben toch plek zat?”

Confrontatie

Ja, dat was waar, maar het ging me natuurlijk niet om die spullen. Het was meer dat ‘zij’ er nog was. Ik wilde me dit huis eigen maken en niet steeds worden geconfronteerd met zijn ex. Ze woonde dan wel ergens anders en hun relatie was voorgoed voorbij, maar helemaal verdwenen uit ons leven was ze niet.

Voor mijn gevoel kon ik zijn huis niet als mijn thuis zien zolang er nog dozen van haar in de weg stonden. Misschien kinderachtig, maar zo voelde dat voor mij. Daarom vond ik het ook zo frustrerend dat hij er niet zelf op aandrong. Dat zou voor mij een teken zijn dat hij definitief het hoofdstuk ‘ex’ had afgesloten.

Busje

Nou goed, het duurde en het duurde maar. En ik raakte steeds gefrustreerder. Vorig voorjaar was ik het zat en heb ik mijn vriend voor het blok gezet: óf ze kwam haar spullen voor het eind van de maand halen óf ik zou het allemaal weggooien.

Hij vond het een overdreven reactie van mij, maar ik hield voet bij stuk. Hij belde haar en tot mijn verbazing beloofde ze voor het einde van de maand met een busje langs te komen. En sorry, sorry, sorry, dat ze dat niet eerder had gedaan. 

Respectloos

Het einde van de maand kwam, het busje niet. Sorry, sorry, sorry, het was haar helemaal ontschoten. Maar komende vrijdag zou ze echt komen. Ik nam er speciaal vrij voor, want ik wilde niet dat ze in haar eentje in ons huis zou zijn. Wat denk je? Ze kwam niet opdagen. Ik ben zelden zo kwaad geweest!

Ik heb echt geen berg aan vakantiedagen, dus dan is het wel heel zuur als je zo respectloos wordt behandeld. De excuses die erop volgden, heb ik dan ook naar de prullenbak verwezen. Ik was er klaar mee. 

Vrijmarkt

Ik heb er nog aan gedacht om zelf een box te huren en het daarin op te slaan, maar dat vond ik zonde van m’n geld. Een week later was de vrijmarkt en toen heb ik het hele spul te koop aangeboden.

Boeken, dvd’s, een of ander buikspierapparaat, servies, een lampje... Ik dacht dat ik er moeilijk vanaf zou komen, maar het ging vrij snel. Na een uur of vier had ik al 50 euro verdiend! 

Thuis

Eenmaal thuis werd de euforie snel minder. Zou mijn vriend niet woedend worden? En zij? Ik voelde de bui al hangen. Maar inmiddels zijn we een jaar verder – ze is nooit meer langsgekomen voor haar spullen.

Gek genoeg heeft mijn vriend niet eens gemérkt dat haar spullen weg zijn. Wel dat ik lekkerder in m’n vel steek en me helemaal thuis voel. Ja, hoe zou dat toch komen...”

Jij op VROUW.nl

Deze ‛Opgebiecht’ komt uit VROUW magazine.

Heb jij ook iets op te biechten?

Doe dat dan hier.

Gerelateerde onderwerpen