Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht: 'Ik nam een baan om mijn kinderen te ontvluchten'
Foto: Hollandse Hoogte | Richard Brocken
Opgebiecht

'Ik nam een baan om
mijn kinderen te ontvluchten'

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze af en toe haar kinderen wil ontvluchten.

"Dat ik van mijn kinderen houd, staat buiten kijf, maar ik ben geen geboren moeder. Mijn eerste dochter kreeg ik toen ik 30 was en onze tweede werd twee jaar later geboren. Redelijk kort op elkaar en ik was mezelf best wel een beetje kwijt. Mijn leven leek alleen nog maar te bestaan uit werken, voedingen, luiers en slaapjes. Geen slaapjes van mezelf overigens maar van mijn spruiten. 

Drie dagen

Ik werkte voor die tijd fulltime als officemanager bij een reclamebureau en ging na de geboorte van mijn eerste kind terug naar drie dagen. Maar eigenlijk propte ik het werk dat ik normaal gesproken in vijf dagen deed in die vierentwintig uur.

Ik hoorde sommige collega’s zeggen dat de uurtjes die zij op kantoor doorbrachten minder vermoeiend waren dan de zorg voor hun peuter thuis. Ik wou dat ik dat kon beamen. Ik werkte me namelijk op kantoor uit de naad. Ik had te weinig uren in de dag om alles af te ronden en nam werk mee naar huis. Dat stapelde zich op. 

Doorbreken

Toen ik bevallen was van mijn tweede kind, wilde ik na mijn verlof niet meer terug naar kantoor. Ik was doodop en zag het echt niet meer zitten om me zo over de kop te werken. Mijn man was net voor zichzelf begonnen en werkte zich ook een slag in de rondte.

De zorgtaken kwamen voor het grootste gedeelte op mij neer. Ik vond het zwaar en snakte naar wat meer tijd voor mezelf. Ik was alleen maar aan het zorgen, ik wilde dat doorbreken. 

Solliciteren

Omdat ik gek zou worden als ik alleen maar thuis moest moederen, speurde ik naar een passende leuke baan op verschillende vacaturesites, maar dat viel nog niet mee. Totdat een vriendin me wees op de mogelijkheid om als stewardess aan de slag te gaan. Dat zou me de vrijheid geven die ik zo miste. Even zonder kinderen. Vanaf dat moment droomde ik van een baan die me af en toe helemaal los zou maken van mijn leven thuis.

Mijn man moedigde me aan om te solliciteren, hij begreep me volledig. Tot mijn grote vreugde werd ik aangenomen bij onze nationale trots. Wat betreft de opvang van de meisjes beloofden mijn ouders en schoonouders dat ze allebei minimaal één dag en nacht per week wilden oppassen. De rest zou ik met mijn man en eventuele ingehuurde oppas regelen. 

Opgeladen

De basiscursus was best pittig, maar die vier weken vlogen voorbij. En toen was het zover... Mijn eerste vlucht was een feestje. Ondanks dat ik de hele nacht had gewerkt kwam ik vol energie thuis. Ik voelde me compleet opgeladen doordat ik even helemaal zelf had kunnen bepalen hoe mijn dagen eruitzagen.

De zes dagen die ik daarna vrij had en met de meiden kon doorbrengen, waren daardoor ook heerlijk. Want dat is het leuke aan deze baan: kom je terug op Schiphol dan is het werken voorbij. Je neemt geen werk mee naar huis en kunt je dus volledig storten op je gezin. 

Vrije tijd

Inmiddels vlieg ik alweer twee jaar en ben ik tachtig procent gaan werken. Door mijn vluchten een beetje slim aan te vragen, weet ik precies hoe mijn rooster eruitziet. Volgende week heb ik een driedaagse trip naar Tokyo waarna ik acht dagen vrij krijg.

Ik heb nog nooit een baan gehad die zoveel vrije tijd gaf en ik zou niet meer anders willen. Dus ik tank bij op mijn werk en ben daardoor een veel gezelligere moeder als ik thuis ben!”

Jij op vrouw

Heb jij ook - anoniem - iets op te biechten? 

Stuur dan een berichtje