Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm GmbH
Opgebiecht

'Na de bruiloft
werd alles anders'

I

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze nooit had moeten trouwen.

"Twintig jaar lang waren we vrienden. We luisterden naar elkaars liefdesleven - naar de bloopers en de fijne zaken -, waren elkaars rode draad. We zijn zelfs samen op vakantie geweest. Ik had net een relatie afgesloten en wilde weg, en hij was ook even aan rust toe. Het werd een heerlijke week; ik kreeg de rust die ik nodig had, hij gaf me ruimte.

Trouwen

Jaren later maakte ik de balans op. Wat wilde ik precies, wat was mijn 'wensenlijstje' in een relatie? Vriendschap, warmte, rust, balans… En ja, zijn naam spookte telkens door mijn hoofd. Op een dag heb ik hem een voorstel gedaan: zullen wij eens kijken of er een liefdesrelatie in zit? En ja, het lukte! 

We gingen samenwonen en die eerste jaren waren prettig en heerlijk. Alles viel op zijn plek. Hij wilde zelfs trouwen! Dat was voor hem belangrijk, dat hij mij 'zijn vrouw' kon noemen, de vrouw die hij al jaren adoreerde.

Alcohol

Ik was geen voorstander, want ik was al eens getrouwd geweest met een man waarmee ik ook kinderen kreeg. Maar ja, het is geven en nemen in een relatie. Hij ging voor mij op z'n knieën en vroeg mijn vader om de hand van zijn dochter. In ieders ogen was hij de perfecte man, de perfecte schoonzoon: rustig, lief, trouw, charmant... Ik had het maar getroffen.

De bruiloft was waanzinnig mooi. We vierden het met een klein groepje familie en vrienden, en iedereen was geëmotioneerd. Ik was zo gelukkig dat ik 'Ja' had gezegd! Na het officiële gedeelte ging mijn man ineens los qua drank. Ik vond dat vreemd - hij dronk nooit alcohol - maar ik dacht dat het kwam door alle emoties.

Psycholoog

Vanaf die dag werd alles anders; er was geen 'samen' meer. Ik praatte met hem, maar kreeg weinig respons. Op mijn vraag wat die ring om zijn vinger betekende, was het antwoord: 'Míjn zekerheid.'

Dat eerste huwelijksjaar was zwaar; hij keerde steeds meer in zichzelf. Ik gaf aan dat ik mij niet prettig voelde, dat ik het idee had dat hem iets dwarszat. Na maanden van proberen hem aan het praten te krijgen, stelde ik voor om toch maar eens naar de huisarts te gaan. Misschien was het iets lichamelijks? Dat bleek niet het geval, dus ging hij door naar een psycholoog. Daar deed hij wel zijn verhaal en dat luchtte hem op, zo zei hij. 

Schulden

Op een dag ging ik mee omdat de psycholoog ook mijn kant horen. Wat bleek: hij had enorm veel verzwegen voor mij! Hij had schulden uit het verleden die hij nooit had aangepakt of afgelost. Uiteindelijk hebben we de koe bij de hoorns gevat en alles afbetaald van onze gezamenlijke spaarrekening.

Maar toen moest de genadeslag nog komen. Op een dag maakte zijn tablet geluid. Ik ging kijken en zag een privébericht. Lang verhaal kort: hij was al jaren in gesprek met een dame. Hij had haar wél alles verteld en bovendien kreeg ze van hem cadeautjes en geld. Het laatste half jaar was het uit de hand gelopen en hadden ze elkaar in levenden lijve ontmoet en gekust.

Sleutels

Ik confronteerde hem ermee zodra hij thuiskwam. Hij legde zijn sleutels op tafel, zei 'Sorry' en vertrok. Slechts één keer nog is hij teruggekomen en zei hij dat ik hem alles mocht vragen. Maar hij kroop als een geslagen hond in elkaar en antwoorden kreeg ik, niet. Dus ik ben maar opgehouden met vragen.

De scheiding verloopt rustig - we lossen het allemaal in alle redelijkheid op - maar heel langzaam komt ook het besef van wat ik heb verloren: niet alleen mijn man, maar ook mijn beste vriend."