Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

'Gewoon mobieltjes weggeven?
Nee, daar geloof ik niet in'

Esther Vuijsters

H

Het is natuurlijk wel een beetje makkelijk. Zeggen 'dat kinderen voor hun mobieltje moeten sparen'. Want waar komt dat spaargeld van onze kinderen vandaan? Van verjaardagen. Van rapportgeld. Van klusjes in de omgeving zoals oppassen of een keertje de auto wassen van de buurman of van papa. Maar hoeveel geld is er in écht arme gezinnen voor dit soort dingen? En hoe spaar je dan zo’n mobiel bij elkaar?
 

'Door te werken', roepen we. 'Laat ze een krantenwijk te nemen!' Dat kan. Als ze 14 zijn. Maar dan zitten ze meestal niet meer in de brugklas. En daarbij: hoeveel kinderen hebben daar tijd voor, naast het drukke brugklasjaar? En hun sport, want ze moeten natuurlijk wel genoeg bewegen.

Geen abonnement

En wil je dat eigenlijk wel, als ouder? Dat ze zo jong al een baantje zoeken? Wil je niet liever dat ze zich eerst op school focussen en zorgen dat ze een paar goede punten halen? Anders heb je straks een veel groter probleem dan een ontbrekend mobieltje.

Mijn dochter is vandaag gestart in de brugklas. En ja, ze heeft haar mobieltje ‘zelf gespaard', met een beetje werken (klusjes!) en verder vooral verjaardags- en rapportgeld. Ze heeft geen abonnement, dat vind ik nergens voor nodig; Google maps gaat via de satelliet, overal is wifi en voor de rest koopt ze maar een kaartje van haar - inderdaad - zakgeld.

Geen briljante oplossing

Over het feit dat een groep kinderen in Den Haag 'zomaar' een telefoon-met-abonnement krijgt, heeft ze dan ook een mening: 'Ik mag van jou geen abonnement en zij krijgen het gratis?' Tja. Dat is even lastig uitleggen aan mijn dochter.

Ik snap de weerstand van de gemiddelde Nederlander heel goed. Ik vind dit ook geen briljante oplossing. Sparen moet je leren. En spullen waarvoor jezelf hebt gezwoegd, daar zorg je nou eenmaal beter voor.

Meer vliegen in een klap

Bovendien, het is een heel raar signaal, naar alle kinderen. Maar ik begrijp wel dat er bruggers zijn die niet zo makkelijk aan een telefoon komen. Hoe hard ze ook hun best doen. En dat ze die telefoon op een bepaalde manier wel nodig hebben.

Het is alleen zo jammer dat de gemeente voor deze vorm heeft gekozen. Ze hadden zo makkelijk twee (of meer!) vliegen in één klap kunnen slaan; een eigen bijdrage in de vorm van spaargeld, een betaalde klus, een jeugd-project, overeenkomst met school of de ouders... De mogelijkheden zijn eindeloos!

Op die manier leer je kinderen verantwoordelijkheid te nemen. Te sparen en keuzes te maken. En misschien leren ze zelfs dat 'erop uit gaan' goed is tegen een sociaal isolement. Maar gewoon dingen weggeven? Nee. Daar geloof ik niet in. Daar is niemand mee geholpen. Deze kinderen al helemaal niet.

Gerelateerde onderwerpen