Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Hoezo is een gender reveal party
niet zo onschuldig als het klinkt?

journaliste

Hester Zitvast

H

Het staat er echt, ik las het in een artikel in de Volkskrant gisteren. 'gender reveal party's zijn niet minder onschuldig dan ze klinken.' Sterker nog: 'Roze en blauw zijn geen onschuldige kleuren.' En dat dus uit de mond van een hoogleraar genderstudies hè? Rosemarie Buikema van de Universiteit van Utrecht stelt dat blauw beter voorbereidt op een rol in de publieke sfeer dan roze. Dikke drama's dus voor de ongeboren vruchten die met veel gegil en roze cakebeslag het stempel 'meisje' opgedrukt krijgen.

Een gender reveal party, ooit van gehoord? Het komt er op neer dat je, omringd door de mensen waar je het graag mee wilt delen, het geslacht van je kind openbaart. Bij voorkeur ook zonder het zelf te weten, dus dat naast de echoscopist alleen de lokale bakker alvast weet waar je precies zwanger van bent.

Nou, stel je dan een ruimte voor waar iedereen helemaal strak van de spanning (al dan niet met een stemmingsverhogend bubbeltje) staat te gluren naar een taart waar nog niets aan te zien is. Pas als het mes erin gaat, wordt het duidelijk. Een roze binnenkant is voor een meisje, een blauwe voor een jongetje. Wel zo helder, bij een groene binnenkant omdat je zo lekker genderneutraal door het leven gaat, staan je opa en oma ook een beetje beduusd te kijken in de veronderstelling dat je van een kikker gaat bevallen.
 

Pre-geboorte

We grijpen anno 2017 alles aan om een feestje te bouwen en hoe hysterischer hoe beter. Die gender reveal-toestanden, die overgewaaid zijn uit The States, verbazen me helemaal niks. Ik wist bij alledrie mijn kinderen tijdens de zwangerschap al van welk geslacht ze waren (geen party overigens) en ik vond het geweldig. Het is een soort pre-geboorte in je zwangerschap. Ineens weet je of het een hij of een zij is en heb je er ook al echt een naam voor. Wat voor mij het allerbelangrijkste was: ik kon gericht gaan winkelen en inrichten. Alles leuk en aardig, maar unisex-kleertjes, die doen het niet voor mij. Ik wil niet hoeven uitleggen aan lieve oude mensen die in de supermarkt vertederd in de kinderwagen kijken dat het geen jongetje is, ondanks dat grijze mutsje op. Doe mij maar roze. En ja; blauw voor jongens.

Schattig en zorgzaam

Maar; verkeerd bezig dus. Want zelfs die allerkleinste baby's, die hebben er al last van. Zelfs als ze nog in je buik zitten en jij snikkend van emotie om het roze cakebeslag je vriend in de armen valt, sla je al een verkeerd pad in. Roze wordt gekoppeld aan eigenschappen als schattig en zorgzaam, zo lees ik in de Volkskrant. En als je dat nú al voor je baby koopt, verklein je haar kansen op succes later. Waar komt toch die plotselinge angst voor gendertypering vandaan? Hebben we het hier in 2018 ook nog over? Of maken we ons dan weer druk om andere dingen?

Stomme taart

Oh man, we slaan er echt in door hoor. Ik ben het er helemaal mee eens dat een jongen gewoon, als hij dat graag wil, in een rok naar school moet kunnen. Vrijheid, blijheid. En een meisje moet ook vooral blauw als lievelingskleur aanwijzen. Dat de Hema het niet meer over jongens en meisjes heeft, maar de hele afdeling onder de noemer 'kids' wegzet, vind ik helemaal super. Ik zal er geen rookworst of tompouce als statement minder door kopen, wat mij betreft volgen de andere winkels ook. Maar alles heeft z'n grenzen. Je moet me nu niet beginnen over de kleur van zo'n stomme taart. Dat ziet je ongeboren vrucht niet eens…