Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Waarom worden wij vrouwen toch zo
onrustig van fraaie interieurs?

journaliste

Hester Zitvast

V

VROUW-magazine staat dit weekend in het teken van wonen. VROUW-journalist Hester Zitvast krijgt altijd een onrustig gevoel van mooie woonplaatjes en prachtig gestileerde huizen. "Ik denk dat dit voor de meeste vrouwen geldt. Dan willen we het ineens allemaal anders, muren doorbreken, ook een kookeiland van oude vloerdelen en een blad van vooroorlogs graniet, een betonlookmuur en de accessoires in een lekker catchy/hysterische kleur. Gelukkig houdt die onrust nooit heel lang aan, anders zouden we met z'n allen non-stop in de verbouwingen zitten."

Lekker binnenkijken

Je zou mij met gemak een hele dag, wat zeg ik, een heel jaar huizen kunnen laten zien. Of beter: interieurs. Hoewel ik er veel te weinig kijk (met een man als de mijne naast je op de bank moet je programmatechnisch zo nu en dan compromissen sluiten, dus kijken we een serie of iets met moord en doodslag in plaats van de idyllische zoektocht naar een droomhuis in het buitenland, met de immer blije Sybrand Niessen), ben ik gek op elke binnenkijker die er maar op tv te vinden is.

Bloedonrustig

De binnenkijkers of metamorfoses (op papier, online of op tv) hebben een bizar effect op mij. Ik word er namelijk steevast bloedonrustig van. Ik wil dan allemaal dingen. Ook een huis in het buitenland. Of ook een overkapt terras. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat mijn vriend het gegluur naar andermans interieur probeert tot het minimale te beperken.

Geef mij een VT Wonen in handen en hij moet allemaal – zoals hij het ietwat ongeëmancipeerd noemt – 'typische wijvenvragen' beantwoorden. Dan wil ik bijvoorbeeld een muur in onze kamer een betonlook geven en vraag ik of hij denkt dat dit te overheersend zal zijn. Of ik wil weten of roze accenten de hal voor hem too much zijn.

Typische wijvenvragen

Hij weet ook dat ik, in een extreem onrustige bui, na het zien van een woonprogramma of het lezen van een woonblad, het allerliefst meteen naar Loods 5 ga. Of naar een andere enorme woonwinkel, waar ik dan vaak met alleen maar nóg een waxinelichthouder of een paar theedoeken vandaan kom.

En daar zit hij natuurlijk niet op te wachten, want in zo'n winkel overlaad ik hem dus helemaal met de 'typische wijvenvragen'. Ik hoor het mezelf doen en weet ook dat ik het beter kan laten.

Maar het is sterker dan ik ben, het verlaat mijn mond nog voor ik erover heb nagedacht. Dat kan dan als volgt gaan: "Leuke lamp dit, hè? Ja, ik zou even niet weten waar we 'm neer moeten zetten en ik vrees ook dat-ie voor ons huis een net iets te moderne uitstraling heeft, maar het is wel echt een leuke lamp, vind je niet?" En dan zie ik hem denken: Schat, wat kan mij die lamp nou rotten, je gaat 'm toch niet kopen!

Twijfel

Mijn woonronrust sterft vaak een vroege dood. Als in: het komt vanuit de onrust niet zo heel vaak tot actie. Ik denk dat als je mijn endorfinelevels na het lezen van een woontijdschrift meet, ze sky high zijn. Gevaarlijk hoog zelfs. Maar ze kelderen ook weer heel snel. Bij het zien van een overweldigend aanbod van meubels, accessoires en prachtig georganiseerde stijlkamers, weet ik het namelijk niet meer.

Dan twijfel ik of zo'n kleed niet veel te groot is bij onze bank. En dan durf ik echt niet te zeggen of dat stoeltje wel matcht bij de kleur van de muur. Het is gewoon veel te veel, vaak ook veel te duur en ach; we hebben het toch heel leuk ingericht? Waarom zou ik ineens het hele interieur voorzien van okergele kussens en accessoires?

Ik ben zo weer honderden euro's verder en volgend jaar ben ik het zat – dan moet er weer iets met petrol blue komen, of zo.

Tevreden

Deze zomer heeft voor ons in het teken van een verbouwing gestaan. Anderhalve maand hebben we op de eerste verdieping geleefd, terwijl beneden alles op z'n kop stond. We hebben echt verschrikkelijk veel woonwinkels en doe-het-zelfzaken gezien en ik ontkwam er dit keer niet aan dat er echt knopen moesten worden doorgehakt.

Ik kwam niet weg met een waxinelichthouder; we hebben beslissingen genomen als de kleur van een gietvloer. Daar kom je dus niet een uurtje later op terug, want zo'n kleur is niet te ruilen. Het was een hele bevalling en het heeft ons, naast veel stress, ook onze huidige prachtige woonkamer opgeleverd.

En toch ook wel een beetje rust, merk ik. Want toen we vorige week toch weer een woonprogramma keken, hoorde ik het mezelf zeggen: "Ja, leuk hoe het er daar uitziet, maar geef mij nu mijn eigen huis maar." Ik ben benieuwd hoe lang die tevredenheid blijft. Ik ben tenslotte wel een vrouw…