Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jong kind met mobiel
Opinie

'Kleuters een mobiel geven?
Waanzin!'

journaliste

Hester Zitvast

N

Nog drie maanden en dan wordt mijn jongste dochter 4; eindelijk kleuter. Tegenwoordig voor aardig wat ouders de leeftijd voor een eerste mobieltje. Helaas voor mijn dochter behoor ik niet tot die categorie ouders. Sterker nog, ik vind  het absolute waanzin. Het zijn kleuters! Geef ze een fiets, een bak Lego of een pop die kan plassen en/of praten. Maar een smartphone? Doe niet zo gek!

Eerlijk is eerlijk; heel grote aantallen zijn het nog niet. Uit cijfers van het CBS blijkt dat momenteel 441 vierjarigen met een telefoon op zak lopen. Maar dat aantal stijgt wel bizar snel; als kinderen 5 zijn is het verdubbeld en tegen de tijd dat ze naar groep 3 gaan, hebben al 2588 kinderen een eigen telefoon. Dat kun je toch met goed fatsoen niet normaal vinden?

Wi-Fi

Mijn telefoon heeft een enorme aantrekkingskracht op onze bijna-kleuter. Logisch; de wereld die YouTube heet, biedt haar een eindeloze keuze in filmpjes. Ik zou mezelf er op die leeftijd ook compleet in zijn verloren, maar ja… ik moest het doen met een telraam en een My Little Pony.

Ze vraagt er heel gericht naar, tegenwoordig: "Is hier Wi-Fi? Doet YouTube het?" Mijn (grote) bundel is namelijk al diverse keren volledig leeg getrokken op de avonturen van Peppa Pig. Beetje zuur als je zelf alleen nog op middeleeuwse snelheid kunt surfen, omdat je kind zo nodig naar een door de modder rollend varken moest kijken.

Telefoneren moet je leren

Ik ben er niet heel moeilijk in, natuurlijk mag ze mijn telefoon wel eens. Als ze op het punt staat het restaurant te verbouwen tot indoorspeelparadijs. Of als we in de auto zitten en ik gewoon even, heel rustig, Radio 1 wil luisteren. Ze belt er ook wel eens mee. Negen van de tien keer met oma en die gesprekken zijn van erbarmelijk niveau.

Telefoneren moet je namelijk leren. Ik vind zelfs dat mijn twee oudste kinderen het nog niet tot in de finesses beheersen. Ophangen zonder gedag te zeggen. Ineens niet meer antwoorden omdat ze afgeleid zijn. Er zit niet zo heel veel verschil tussen bellen met peuters en pubers.

Statussymbool

Nou is er dus blijkbaar een trend gaande dat ouders ook voor hun jongste grut een mobieltje menen te moeten kopen. Ik gok overigens dat het vooral afgedankte telefoons van andere gezinsleden zijn, maar dan nog. Waar gaat het over? Is het misschien een stukje statussymbool? Zo van 'Kijk mij eens lekker gek en luxe doen'?

We hebben het hier niet over een jojo of een springtouw. Het gaat hier om een telefoon die al snel 600 euro kost. Maar dat is niet eens wat het zo gek maakt. Een kleuter heeft het gewoon niet nodig, punt.

Wat eten we?

Wie gaan ze bellen dan, als ze niet bij jou in de buurt zijn, want daar draait het dan dus om neem ik aan. Voor als ze een paar honderd meter verderop in de speeltuin van de glijbaan afwillen? "Mama, kun je komen, ik vind het toch te eng?"

Gaan ze bellen als ze ruzie hebben met vriendjes? Gaan ze op die leeftijd ook al telefonisch vragen wat er 's avonds op het menu staat? Of is het bedoeld om de eerste schrijfvaardigheid te ontwikkelen? Even lekker appen met je kleuter? Of wil jij gewoon 24/7 weten waar je kind is en wat het uitspookt?

Rare volwassenen

Het is waanzin. Maar echt: WAANZIN. Hoe je het verhaal ook invult; een kleuter heeft geen mobiel nodig. Een 5- en 6-jarige ook nog niet. Dat is nog die geweldige leeftijd waarop je kinderen écht met elkaar ziet spelen.

Waarop ze die sociale vaardigheden nog volop ontwikkelen. Het zou toch om te janken zijn als een hele kleuterklas op het schoolplein naar schermpjes staat te staren? Geloof mij; dat gaan heel rare volwassenen worden.

Twee lege blikken

Een kind mag best zo nu en dan even op de telefoon van zijn/haar ouders kijken, maar een eigen mobiel? Nee, dat gaat mij te ver. Geef ze maar twee lege blikken en een meterslang stuk waslijn, kunnen ze ook bellen - old school. Maar laten we vooral met z'n allen proberen dat getal van 441 kinderen niet veel verder te laten oplopen.

Ik vrees de dag waarop ieder kind ermee loopt, omdat je van je kleuter geen buitenbeentje wilt maken. Echt.niet.doen. Talloze generaties hebben hun kindertijd overleefd zonder telefoon. Zonder de dag-en nacht controlemogelijkheden van hun ouders. Dat lijkt me een prima traditie om voort te zetten.