Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Wat moet je met een suikerspinmachine?
Wij kopen veel en veel te veel rotzooi

journaliste

Hester Zitvast

M

Mensen met een ziekelijke neiging tot het kopen van rommel; ik heb ze in mijn directe omgeving te over. Ze kopen zaken als een Snuggie-deken, waaronder je zo lekker op de bank kunt hangen, je armen bedekt in de speciaal daarvoor aangenaaide armstukken. Na eenmalig gebruik verdwijnt het in de kast om er nooit meer uit te komen.

 

Of ze 'investeren' in iets ridicuuls als een miniatuurbiljartspel of een boek met 'een antwoord op alle vragen'. Ik kan daar wel om janken. Wat moet je met die onzin? Het belandt uiteindelijk tóch op de vuilnisbelt en man… Wat moet die berg inmiddels sky high zijn.

Kinderhandjes

We scheiden afval, we stappen over op groene energie. We hervullen onze waterflessen en we pakken eens wat vaker de fiets; allemaal omdat we zo verschrikkelijk begaan zijn met het milieu. Maar lopen we langs de Primark of de Action, dan verdwijnen al onze principes.

Dat de goedkoopste rotzooi vaak gemaakt wordt door kinderhandjes of zwaar onderbetaalde werknemers, weegt niet op tegen onze kooplust. Met grote tassen vol rommel lopen we weer naar buiten.

Intens gelukkig met een citruspers in de vorm van een schaap. Of een kruimeldief ter grootte van je hand. Of een synthetische felrode string met een zwart pluchen randje – leuk voor vanavond.

Wijnglas van een liter

Van mijn vrienden kreeg ik een keer voor mijn verjaardag een wijnglas met een fles er aan vast – ik hou er namelijk nogal van. We hebben er heel hard om gelachen en het ding (dat niet goedkoop scheen te zijn, zo werd mij terloops nog even op het hart gedrukt) is de kast in verdwenen.

Daar staat-ie nu te verstoffen, want hoewel ik een glas wijn niet schuw, ga ik natuurlijk niet 'Ik Vertrek' zitten kijken met een liter Merlot in mijn handen. De kringloopwinkel krijgt er binnenkort een noviteit bij, zo voorspel ik.

Mantra voor Action-lovers

"Je moet echt eens langs de Action gaan, daar hebben ze zulke leuke spullen. En het kost geen drol." Bekende tekst hè? Het is een soort mantra van Action-lovers: "Het kost geen drol." Dat het niet werkt of binnen een dag stuk is, is bijzaak. Ik heb er spotgoedkope kleurpotloden gezien, die geen kleur afgeven.

En nou wil ik mezelf niet direct een expert op het gebied van kleurpotloden noemen, maar dát lijkt me dan toch net een vereiste als je van plan bent lekker creatief te gaan doen met je kleintjes.

Ik zag ooit iemand een drone kopen voor € 14,95. Het ding kwam anderhalve meter omhoog, klapte tegen de schutting en stierf een pijnlijke dood tussen de perkplanten. Maar hey; je hebt wel even met een drone gevlogen!

Koningin van bizarre keukenhulpjes

Mijn ex heeft steevast een voorraadje 'lekker gekke cadeautjes' in huis. Als er eens een keer iemand jarig is en hij heeft dat niet van tevoren aan zien komen, heeft hij in no time iets uit zijn voorraadkast ingepakt. Dingen waar je geen ene hol aan hebt, maar toegegeven: attent is het wel.

Die onzinnige koopdrift van hem is genetisch. Zijn moeder is de onbetwiste koningin van de bizarre keukenhulpjes. Zo heeft ze gekleurde hangertjes voor wijnglazen, waardoor je op feestjes nooit per ongeluk uit het glas van een koorts-lipperige tante staat te lebberen.

En ze heeft een poppig meloenscheppertje, voor van die ronde bolletjes – waardoor je dus zo'n slordige 55% van je meloen kapotgesneden weg kunt gooien. Allemaal on-mis-baar.

Koopgen

Het koopgen is doorgegeven aan mijn dochter. Een puber met een lichtbak met letters – zo'n typische 2017 musthave-die-je-dus-niet-nodig-hebt. Voor elk hersenspinsel heeft ze een ander notitieblok. Haar opladers hebben een kleurtje – hoe leuk. Ze heeft wel 16 telefoonhoesjes. En haar make-uphoek telt minimaal 50 verschillende make-upkwasten.

Bij alles wat ze koopt, kijkt ze mij met dezelfde euforische blik aan: 'Nú is mijn leven compleet.' Yeah right. Totdat je weer een volgende Xenos, Blokker of Hema inloopt, meid.

Twee vuilniszakken vol

Al weken dring ik bij haar aan op opruimen. Er lag zoveel troep in haar kamer, dat ik er met geen mogelijkheid meer met mijn stofzuiger doorheen kon, ik zou er namelijk zonder twijfel de helft van haar rondslingerende prullaria opzuigen. Uiteindelijk ben ik gaan dreigen met inhouden van het zakgeld. Ik heb de doe-je-lieve-moeder-dit-niet-aan-blik opgezet.

Ik heb wanhopig gejammerd en toen had ik beet. Ze ging aan de slag. Een dag lang hoorde ik haar opruimen, mopperen en schuiven, en aan het einde van de dag stonden er twee bomvolle vuilniszakken op de overloop. De wereld had er weer een stapeltje afval bij.

Flamingo-toiletrolhouder

Ik ben erg van de Marie Kondo-stijl, de opruimgoeroe. Ik hoef geen tot aan de nok gevulde kasten. Ik hoef geen zeshonderd waxinelichthouders. Ik hoef geen broodrooster dat een eenhoorn op mijn brood print, geen toiletrolhouder in de vorm van een flamingo en ik hoef ook geen popcorn- of suikerspinmachine.

Al die rotzooi maakt een mens onmogelijk gelukkig, eerder bloednerveus. Probeer het eens, een overzichtelijk en opgeruimd huis. Je zult zien dat het je meer moois brengt dan welke stempelset of wissellijst met filosofische rottekst ook. Al die rommel is, hoe je het ook wendt of keert, niet goed voor onze aarde.

Misschien moeten we daar de komende maand eens extra aan denken, want december staat bekend als de koopmaand bij uitstek. Investeer in dingen waar je echt blij van wordt. En liever in kwaliteit dan in kwantiteit.