Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Let’s face it:
Goede voornemens zijn gewoon onzin

journaliste

Hester Zitvast

Z

Zo mensen, het nieuwe jaar is inmiddels zeven dagen oud, dat betekent dat er op landelijk niveau waarschijnlijk het miljoenvoudige aan goede voornemens is gesneuveld. Want daar zijn ze voor, goede voornemens, om geen stand te houden. Het zijn plannen waar je je aan vasthoudt om je gedrag in december (of desnoods het gehele afgelopen jaar) een beetje te vergoelijken. Maar serieus? Dat zijn ze zelden…

 

Minder drinken

Ik ben er al jaren geleden mee opgehouden, met bloedserieus goede voornemens te maken. Ik roep nog wel eens wat, zo ook dit jaar. “Ik ga minder drinken”, heb ik onder meer gezegd. Oudejaarsnacht ben ik – op z’n zachtst gezegd – behoorlijk scheef doorgekomen.

En op nieuwjaarsdag, terwijl we nog zaten uit te brakken en naar de stomste televisieprogramma’s zaten te kijken, werden de flessen bubbels al weer opengetrokken. Mission failed.

Telefoon

‘Een iets minder intensieve band met mijn telefoon onderhouden’ heeft ook op mijn denkbeeldige lijstje gestaan. Dat dát geen enkele kans van slagen had, wist ik nog voor het uitspreken van de woorden al. Ik zoek mijn telefoon namelijk zelfs als ik ’m gewoon in mijn hand heb, zo close zijn we.

Er is altijd wel iets waar ik op moet antwoorden en er is altijd wel een stukje #ophef op Twitter dat om volgen, dan wel reageren vraagt. Nee, de telefoon kan maar beter geen inzet van goede voornemens worden. Dat ga ik me voor 2019 alvast voornemen.

Niet zen te krijgen

Uiteraard heb ik ook, zoals de rest van Nederland, nagedacht over meer bewegen. Ik sport namelijk niet. Vorig jaar heb ik nog een halfslachtige poging tot yoga gedaan, maar vervolgens was ik de hele woensdag zo chagrijnig dat ik die avond weer de mat op moest, dat ik alleen nog maar met een overdosis tranquillizers zen te krijgen was.

Ik heb een paard waar ik zo nu en dan op stap, maar daarmee lever ik ook op geen enkele manier een serieus sportieve prestatie. Nee, sport en ik gaat nooit iets worden.

Inactieve amoebe

“In het nieuwe jaar ga ik iedere dag een half uur wandelen. Of drie keer per week.” Ik zei het tegen mijn vriend, die niet eens meer reageerde op de volstrekte waanzin. Hij wist namelijk ook wel dat iemand die in één hardop uitgesproken voornemen de boel al afzwakt van ‘dagelijks’ naar ‘drie keer per week’, gewoon als vanouds als een inactieve amoebe haar leven blijft leiden.

Nou is dat laatste niet helemaal waar. Ik ben verre van inactief, want ik werk bijna fulltime, verzorg drie kinderen en dan dus dat paard en die hond én (jaja!) ik heb geen ‘poets’, zoals veel mensen hun hulp in de huishouding noemen. Tel daar een lichte vorm van dwangneurotisch schoonmaken bij op en ik beweeg me een slag in de rondte met stofzuiger en dweil.

Magische datum

Wat is dat toch, dat we ieder nieuw jaar moeten beginnen met verbeterpunten aan onszelf? Zijn we dan zo ontevreden? Als iets echt niet in orde is, pak je het toch meteen aan? Dan wacht je daar toch niet mee tot die magische datum van 1 januari er is?

Ik geloof er niet in dat een datum je enige motivatie kan zijn om het over een andere boeg te gooien. Als je stopt met roken ‘omdat’ het 1 januari is, sta je waarschijnlijk aan het einde van de maand alweer ergens in de vrieskou buiten onder een afdakje je longen gitzwart te paffen. Pas als je het echt zat bent en écht niets liever wilt dan ermee ophouden, zal het lukken.

Ongezonde gewoonten

Goede voornemens richten zich ook vaak op het stoppen met ongezonde gewoonten, dingen die stress, een slechte conditie, leververvetting of overgewicht opleveren bijvoorbeeld.

Je zult iemand nooit horen zeggen: “Vanaf 1 januari ga ik eens echt oprecht luisteren als iemand mij een voor mij oninteressant verhaal vertelt.” Of: “Met ingang van het nieuwe jaar probeer ik eens tot tien te tellen voordat ik een ongenuanceerd oordeel social media op slinger.”

Onzin

Goede voornemens zijn gewoon onzin, let’s face it. Ik ga vanaf nu niet dagelijks wandelen, laat staan rennen of iets verschrikkelijks als bootcampen met andere vrouwen. Dat vind ik namelijk in iedere vezel van mijn lijf afschuwelijk – ook in 2018.

Ik moet mezelf geen dingen willen opleggen waar ik toch een veel te zwakke ruggengraat voor heb. Ik ga niet minder eten of drinken. Ik hou er namelijk van. Ik neem me dit jaar voor om me te focussen op de dingen die ik – in mijn ogen althans – goed doe en leuk vind, nog beter of vaker te doen.

Zomaar eens een dag niks doen bijvoorbeeld – en me daar niet schuldig over voelen. Alles uit mijn handen laten vallen om iets met de kinderen te ondernemen. Meer koken, nieuwe recepten uitproberen. En de mensen van wie ik veel houd nog meer koesteren. En zo eindig ik dus toch met goede voornemens. Maar deze ga ik waarmaken!