Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw in kokerrok
Opinie

'Stop met het veroordelen van
het aantal uren op iemands loonstrook'

Simone Wijnands

O

Oh oh, wat waren we geschrokken deze week. En wat spraken we er schande van; de Nederlandse vrouw werkt het vaakst in deeltijd en is ook nog eens minder economisch zelfstandig. Dat kan toch niet! Hup, stelletje lui vrouwvolk. Snel met de tieten vooruit, op de barricades en eis ogenblikkelijk meer werkuren en meer salaris! Ach ja, was het maar zo simpel.

"Ja, zo simpel is het!" schreeuwen dan direct de 'feministen' (ook een rekbaar begrip tegenwoordig; iedereen die een T-shirt durft te dragen met Women on top of iets dergelijks, is feminist). 'Nee', zeg ik u. Dat is dus NIET zo. In het debat over of Nederlandse vrouwen nu wel of niet parttime zouden moeten werken, mis ik namelijk een heleboel nuance.

Keuze

Ja, natuurlijk is het een keuze. Maar geldt dat uiteindelijk niet voor ongeveer alles in het leven? Een vrouw met drie kinderen thuis en een man in de scheepvaart kan er natuurlijk ook voor 'kiezen' om fulltime te werken.

Moet ze wel iemand zien te vinden die haar kinderen op tijd uit school kan halen, een gezonde maaltijd op tafel weet te zetten en ook nog iets van een huishouden weet te runnen, tussen de bedrijven door.

Wisseldiensten

En ach, wat maakt het uit als de kinderen mama dan ook weinig zien? Papa zagen ze toch ook al weinig, dus dit kan er ook nog wel bij. En zo zijn er tal van vrouwen die te maken hebben met een man met een baan die niet binnen de standaard-kantoortijden valt.

Wat te denken van ouders met banen in de zorgsector, in 24-uursbedrijven, in de horeca? Zelf kom ik ook uit een gezin waarbij mijn vader fulltime werkte en mijn moeder parttime. Mijn vader had een baan met wisseldiensten. Van avond- en nachtdiensten, tot weekenddiensten en klussen op afroep.

Aan tafel

Probeer daar als vrouw maar eens een passende fulltime baan bij te vinden, zonder dat je je werkgever telkens moet vragen eerder of later te beginnen of om een externe oppas te kunnen regelen die je kinderen ophaalt en/of wegbrengt.

Ze zien je aankomen. En ik moet zeggen, mijn zusje en ik waren blij 's avonds met mijn moeder aan tafel te kunnen zitten, als mijn vader weer eens (letterlijk) een hele week in de fabriek doorbracht. Soms kwam hij alleen even thuis om een uurtje of vier te slapen. Want, part of the job.

Bewust kinderloos

Toen ik zelf aan het werk ging, was dat vanzelfsprekend fulltime. Ik was jong, barstte van de ambitie en energie en mocht doen wat ik het leukst vond en waarvoor ik was opgeleid. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht parttime te gaan werken.

Ook mijn man werkte fulltime en op de gekste tijden. Wederom: part of the job. En dat we elkaar soms wat minder zagen maakte ons niet uit, die schade haalden we later wel in. Prima. Is een keuze. Net zo goed als een bewust kinderloos stel ervoor kiest om allebei parttime te werken.

Gelukkiger

Want, waarom niet? Als je jezelf kunt bedruipen en je bent er allebei happy mee, waarom zou je dan in godsnaam de uren gaan zitten aftellen op een kantoor? Of moet ik hier nog even wapperen met onderzoeken waaruit blijkt dat parttime werken vaak gelukkiger maakt?

In mijn geval had de beslissing om parttime te gaan werken alles te maken met de komst van mijn kind en de werktijden van mijn man. Voor mij voelde het na mijn zwangerschapsverlof als een grote straf om mijn 3 maanden jonge kind opeens nog maar parttime bij me te kunnen hebben.

Uit handen

Want dat is wel de realiteit. Als vrouw-zijnde wordt in Nederland van je verwacht om, met een lichaam en geest die nog volledig uit balans zijn (hallo hormonen! hallo slaapgebrek!), je kind na een schampere drie maanden maar weer uit handen te geven. Een man heeft nu eenmaal niet te kampen met de fysieke en geestelijke nasleep die het krijgen van een kind met zich meebrengt.

En er zullen vast vrouwen bestaan die er een kind uitpoepen of het niets is en de volgende dag weer vrolijk rondhuppelen, maar ik ken ze niet. De meeste van mijn vriendinnen met jonge kinderen worstelen met hetzelfde.

Minder werken

Want, terwijl hun mannen in de voorbije maanden gewoon hebben kunnen doorwerken, carrière kunnen maken en voor een stabiel inkomen zorgden, kampten zij met keizersnedes, herstelden van totaalrupturen en hikten tegen postnatale depressies aan. En moesten ondertussen hun plek op de arbeidsmarkt weer heroveren. 'Maar', roepen de Instagramfeministen dan: 'Ho, ho! Dan gaat de man toch lekker minder werken?'

Tuurlijk joh! Laat je man lekker minder werken en dus verdienen. Je leven stond toch al volledig op zijn kop, na het krijgen van een kind, dus gooi ook je werkende leven dan maar helemaal om. En geen probleem toch, om een hoger salaris te eisen van je werkgever?

Stress

Nou ben ik echt geen dummie, maar in mijn leven in loondienst heeft het mij nog nooit wat opgeleverd om met de vuist op tafel te slaan over m’n salaris. Het is in veel sectoren vaak een gevalletje Take it or leave it. Want voor jouw functie staan er genoeg andere frisse 25-jarigen te trappelen om aan de slag te gaan. Misschien zijn ze minder goed, maar It will do. Dat weet ik uit ervaring.

Maar vooruit, stel je gaat toch fulltime werken, met lagere inkomsten als gevolg. Voor veel mensen leveren verslechterde financiën stress op. Bovenop de stress die het hebben van een nieuwbakken gezin al vaak met zich meebrengt. Net als ooit mijn moeder, ben ik behept met een man met rare werktijden.

Kinderopvang

Veel fulltime functies in mijn vakgebied vragen eveneens om werktijden die buiten kantooruren vallen. Wat zou betekenen dat we doorlopend een beroep zouden moeten doen op anderen, voor de zorg van ons kind.

Want bij ons sluit de kinderopvang gewoon om zes uur hoor. En opa’s en oma’s hebben wat mij betreft ook nog recht op een eigen leven. Wie brengt mijn zoontje (2) naar bed als papa en mama allebei in de avond aan het werk zijn? Een au pair? Dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.

Scheiden

En ja, als papa en mama onverhoopt gaan scheiden, dan is het knap vervelend dat mama geen fulltime salaris heeft. Maar goed, da’s vaak niet het enige probleem waar je mee te kampen krijgt bij een relatiebreuk.

Moet je je leven dan nu maar alvast helemaal inrichten op de mogelijkheid dat je in de toekomst misschien bij je man weg gaat? Alsof je, wanneer je er eenmaal voor hebt gekozen om parttime te werken, nooit meer terug kan gaan naar fulltime. Onzin natuurlijk; kinderen worden ook weer groot.

Vingertje

Daarom verbaast het me ook des te meer, dat veel van de vrouwen die het zo bon ton vinden om te roepen dat ze feminist zijn en dat 'wij vrouwen elkaar moeten steunen', nu met het vingertje naar elkaar wijzen en elkaar aanspreken op 'de keuze' om parttime te werken.

Een keuze die naar mijn idee vooral door de omstandigheden wordt bepaald. En moeten we die niet juist respecteren en elkaar een schouderklopje geven omdat we het allemaal maar doen? Werken én een gezin draaiende houden? Laten we stoppen met het veroordelen van het aantal uren op iemands loonstrook!