Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Werry Crone
Opinie

Het VMBO is niets minder
dan de Havo of het VWO

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft regelmatig over wat haar opvalt in het nieuws. Eerder schreef ze over het VMBO, een opinie die nu weer actueel is door de uitspraak van Arie Slob dat ouders moeten stoppen hun kind naar een hoger niveau te pushen.

‘Er is niets mis met het VMBO’, kopte de opinie van docent en publicist Pascal Cuijpers op de BNNVARA-site Joop.nl. Nou, dan heb je mij hoor. Want vijf jaar geleden was ik er van overtuigd dat alleen via het VWO of minimaal Havo enige vorm van succes kon worden geboekt. Inmiddels weet ik wel beter. Nederland heeft vakmensen nodig. Geen hordes afgestudeerde communicatiewetenschappers. Of cultureel antropologen.

Domme kinderen

Het VMBO is niet minder dan de hogere niveaus. Toch was het, eerlijk is eerlijk, wel even slikken toen mijn zoon bij een compleet gebrek aan inzet en interesse van het VWO via de Havo afgleed naar het VMBO. VMBO, was dat niet die afdeling waar alleen maar domme kinderen zaten?

Dat onderbuikgevoel werd gevoed door de buitenwereld – helemaal door ouders van wie de kinderen wél dat VWO haalden. ‟Zit-ie dan niet bij allemaal ongemotiveerde kinderen in de klas?” Of: “Kijk wel uit dat hij zich niet laat meeslepen door verkeerde vrienden.”

Krankzinnig

Vorig jaar haalde hij zijn diploma, keurig (weliswaar met de nodige struggles) in vier jaar. Hij leeft nog. Niets verkeerde vrienden. Niets domme kinderen. Gewoon enthousiaste leerlingen en een niveau waarbij ook superhard gewerkt moet worden. Waar je niet zomaar voor niets je papiertje voor krijgt. Uiteraard vond hij er geen ruk aan. Het bleef natuurlijk krankzinnig, leren en luisteren naar iets saais als geschiedenis. Maar het duurde ‘maar’ vier jaar en nu weet hij wat hij wil.

Met plezier

Sinds dit jaar zit hij op het MBO in Hilversum, waar hij de opleiding Media & Evenementen doet. Een snuffelstage bij Studio Sport, tijdens het VMBO, maakte veel voor hem duidelijk. Hij wil bij de televisie werken. Ik ben er heel gelukkig mee. Het maakt me blij dat ik zie dat hij met plezier naar school gaat. Dat hij nu weet waar hij het voor doet. Ik zie inmiddels al lang en breed in dat er meer is dan alleen Havo of VWO en vervolgens studeren. Wat heeft mij bezield daar zo’n zwaar gewicht aan te hangen?

Nauwelijks waardering

De VMBO-crisis, zoals docent en publicist Pascal Cuijpers het noemt, is diepgeworteld in onze maatschappij. De vorige staatssecretaris van Onderwijs, Sander Dekker, had er maar weinig mee op en dat hebben we geweten. Alleen als je superhoge cijfers haalt, goed presteert als school en voldoet aan alle door hem gestelde normen, kon je zijn goedkeuring wegdragen. De lat werd belachelijk hoog gelegd. En het gevolg daarvan is dat degenen die niet voldoen aan de hoge norm, niet of nauwelijks meetellen en weinig waardering krijgen.

Afschuwelijk

Voor veel ouders geldt, mede door het presteerklimaat waarin we leven, dat het VMBO-advies van hun kind als ‘minder’ wordt ervaren. Ik hoor nog zo een kennis zeggen, toen ik vertelde dat mijn zoon na het VMBO naar het MBO ging: “Toch niet zo’n ROC, hè? Want dat is echt afschuwelijk.” We moeten daar van af, van dat soort denkbeelden. En snel ook. We kunnen universitair geschoolde kids wel op een voetstuk plaatsen, maar vergeet alsjeblieft de kinderen die het een niveau lager doen ook niet. Zij zijn niet minder.

Redder in nood

Zij zijn namelijk je redder in nood als je auto het begeeft. Als je stoppen voortdurend doorslaan. Als je haar niet goed zit. Of als je oud en krakkemikkig bent en zelf je steunkousen niet meer aankrijgt. We moeten ophouden met het denken in termen als ‘beter’ of ‘slechter’. Ook kinderen die naar het VMBO gaan, verdienen net zoveel aandacht en respect als kinderen die met twee vingers in de neus het gymnasium afronden. Dus kan die knop om, please?

Dit artikel verscheen eerder op VROUW.nl (26 januari 2018)