Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eyevine
Opinie

Minister Kaag draagt hoofddoek in Iran:
Een zakelijke overweging

blogger

Marloes Grimbergen

M

Minister Kaag verscheen afgelopen week met een sjaaltje over haar haren bij haar bezoek aan de Iraanse president Rohani. Een schande volgens Nederlanders. Op Twitter wordt minister Kaag -voornamelijk door witte mannen- uitgemaakt voor muts, gênant, kech en dom. Nederland op zijn smalst. We sturen onze eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken naar Iran en het eerste waar we over vallen, is het sjaaltje op haar hoofd.

Natuurlijk begrijp ik dat het een lastige kwestie is, zelf zou ik als vrouw ook liever een vrije keuze hebben in wat ik draag of doe. Helaas is dat niet altijd mogelijk. Bijvoorbeeld wanneer ik een tempel bezoek in Vietnam, een koninklijk paleis binnen ga in Bangkok of de kunst in de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan wil zien. In alle gevallen moet ik mijn hoofd, schouders of enkels bedekken.

 

Rok tot op de knie

Mijn carrière begon ik ooit achter de servicebalie bij een bank. Ik moest verplicht een grijs broekpak aan, of een rok tot op de knie. Zo lelijk, paste totaal niet bij wie ik was of wilde zijn. Maar ja, ik had ook geld nodig en wilde ervaring op doen. Dus ook ik 'boog' voor de regeltjes van bovenaf. En niet alleen ik, ook mijn mannelijke collega’s werden verplicht tot het dragen van een stropdas, pak en nette schoenen.

Nu weet ik wel dat verplichte werkkleding vergelijken met een hoofddoek misschien niet helemaal juist is, maar ik doe het toch. Ik begrijp het namelijk wel, ze doet het om zakelijk gezien verder te komen.

Zakelijke overweging

Minister Kaag is in Iran om te praten met de president. Onze eerste vrouwelijke minister, die het gesprek aangaat met de Iraanse president! Laten we het over die gesprekken hebben en niet over het sjaaltje dat de minister over haar hoofd heeft getrokken. Waarschijnlijk dacht minister Kaag heel zakelijk: ‘dit is een kans voor mij, een kans voor Nederland om de Iraanse minister te spreken en dat kan alleen als ik mijn hoofd bedek. Dus hup, ik gooi die sjaal wel over mijn hoofd’.

Aanpassen

Buigen we hiermee voor de islam? Of passen we ons aan, aan het land waar we te gast zijn? Laten we kijken naar de stappen die al genomen zijn, een vrouwelijke minister in gesprek met een Iraanse president. Misschien kan ze tijdens een volgende ontmoeting het gesprek eens aangaan over het bedekken van haar hoofd, wellicht komt ze tot een doorbraak! We kunnen van een land met eeuwenoude wetten en regels nu eenmaal niet verwachten dat zij zich direct aanpassen aan onze westerse principes. Dat heeft tijd nodig. En heel veel gesprekken, al dan niet met een sjaaltje op het hoofd.


Gerelateerde onderwerpen