Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Opinie

'Ik krijg jeuk
van de term powervrouw'

journalist

Marion van Es

E

Een keer in de zoveel tijd duikt ‘ie op, maar rond Internationale vrouwendag word je er praktisch mee doodgegooid: de term 'powervrouw'. Journalist Marion van Es krijgt er jeuk van.

Hallo, ik ben Marion en ben een vrij gemiddelde vrouw van begin dertig. Maar dat mag ik waarschijnlijk niet zo zeggen. Ik ben namelijk eigenlijk een POWERVROUW! Woehoe! Ik houd namelijk al twaalf jaar mijn eigen broek op als zelfstandig journalist, run een huishouden in mijn eentje, heb de halve wereld over gereisd en een boek geschreven. Oh ja, en dan ben ik ook nog eens best wel tevreden met mijn leven.

Definitie

Volgens menig zelfhulpboek zou ik mezelf nu een powervrouw mogen noemen, maar eerlijk gezegd krijg ik al jeuk bij het woord alleen. Hoofdredacteur van Harper's Bazaar Cécile Narinx zei het recent nog in VROUW Glossy en influencer Yara Michels herhaalde die woorden in RTL Late Night: "Het is een beetje een gek woord, want je hoort nooit iemand over de powerman."

Mooi gezegd. En toch kwam Yara daarna vrij rap met een definitie op de proppen. Voor haar was een powervrouw iemand 'die zelf in charge is, gaat voor wat ze wil en zelf de controle uitoefent over haar werk, leven, lichaam en relaties.'

Labelen

In gedachten probeer ik de vrouwen uit mijn omgeving te toetsen aan deze definitie. Ik kom tot de conclusie dat ik geen enkele vrouw ken die niet zelf de controle uitoefent over haar werk, leven, lichaam en relaties. Ook geen man, trouwens.

Waarom hebben we dan toch een term nodig om 'sterke' vrouwen te labelen? Daarmee benadruk je in mijn ogen juist de uitzonderlijkheid daarvan. Alsof vrouwen niet van nature sterk zijn - zoals mannen - maar dat wel kunnen wórden. Als ze goed hun best doen welteverstaan, en 'zelf in charge zijn'. Goed opletten meisjes, dan wordt het ooit misschien nog wel eens wat!

Ondergeschikt

De Britse wetenschapsjournalist Angela Saini schreef er een interessant boek over: Ondergeschikt. Daarin veegt ze de vloer aan met vooroordelen als dat vrouwen biologisch gezien zwakker zijn. Dat ze minder intelligent zijn of niet kunnen kaartlezen, is wetenschappelijk gezien regelrechte onzin.

Hoe het dan toch kan dat dit soort theorieën bestaan? Volgens Saini komt dit doordat veel vrouwen zelf ook in die fabeltjes geloven, en zich daarnaar gedragen. Oftewel: als je gelooft dat je op een of andere manier ondergeschikt bent aan mannen, ben je dat ook.

Sterk

Daarom denk ik dat we moeten stoppen met het roemen van eigenschappen bij vrouwen als we dat niet op dezelfde manier doen bij mannen. Niemand zegt immers over Mark Rutte dat hij zo lekker onafhankelijk is, als single man met een topbaan.

En hoewel ik menig collega met liefde hoor praten over papa Jay uit de NPO-serie Een huis vol, die in zijn eentje voor vijf kinderen zorgt, valt daarbij zelden het woord 'sterk'. Als we Barack Obama geen powerman noemen, hoeft Michelle Obama dus ook niet de titel powerwoman te dragen.

Flinke knauw

Natuurlijk snap ik dat er geen kwaad schuilt in het woord powervrouw, en dat het alleen maar motiverend en inspirerend bedoeld is. Ik denk alleen dat het niet dat effect heeft. Want hoewel steeds wordt benadrukt dat powervrouw geen synoniem is voor topvrouw, wordt de term toch meestal van stal gehaald voor succesvolle carrièrevrouwen. voor Olcay Gulsen bijvoorbeeld, of Neelie Kroes.

Dat is misschien motiverend en inspirerend voor vrouwen die ook (streven naar) financieel onafhankelijk zijn en succesvol zijn in hun job. Maar kan ook een flinke knauw geven aan het zelfvertrouwen van vrouwen voor wie dit niet geldt en misschien wel nooit haalbaar zal zijn. Hebben zij dan geen power? Natuurlijk wel!

Koninklijke onderscheiding

Ik denk aan de vrouwen uit mijn omgeving. Mijn moeder bijvoorbeeld, die sinds haar studie geen betaalde baan meer heeft gehad, maar wel haar leven heeft gewijd aan vrijwilligerswerk, hetgeen haar een koninklijke onderscheiding opleverde.

Aan mijn oma’s, die beiden weduwe zijn en zich heel goed redden. Aan mijn nicht, die geen ouders meer heeft en in de bijstand zit, maar toch in haar eentje twee dochters opvoedt. En aan de vriendin die positief blijft, ook al ligt haar baby al weken op de Intensive Care in het ziekenhuis, op 80 kilometer afstand van de rest van haar gezin.

Geen wedstrijd

Wie van hen heeft de meeste power? Geen idee. Volgens mij is het namelijk geen wedstrijd. Er bestaat niet iets als een zwak geslacht, en de ene mens is ook niet per se sterker of zwakker dan de ander. We richten alleen allemaal ons leven op een andere manier in, en daarin zijn we in ons land gelukkig grotendeels vrij.

Net als in het kiezen van rolmodellen en inspiratiebronnen. Dan nog één mini-experimentje voor wie even wil lachen: tik op Google het woord 'powerman' in en klik op 'afbeeldingen'. Hint: het zijn geen plaatjes van Mark Rutte en Barack Obama...