Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Jaco Klamer
Opinie

‘Misschien zijn wij ouders wel debet
aan onze overspannen kinderen’

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over kinderen met een burn-out.

Ik ben er wel een beetje klaar mee, met al dat overgepresteer. Gewoon prima is niet goed genoeg voor onze kinderen. Het moet beter, excellent, uitmuntend en wat nog allemaal meer. Als het zich maar positief onderscheidt van de rest, want een gemiddeld kind, daar heeft niemand wat aan. En als je zoon of dochter dan in elkaar klapt van de stress en dagenlang apathisch voor zich uit zit te staren met een zoveelste kinder-burn-out, dan is dat maar zo. Niets wat een paar strips pillen niet kunnen fiksen, of wel? Het is collateral damage op de weg naar succes.

Aanstormend toptalent

“Mijn kind sport op hoog niveau.” Moet je eens turven hoe vaak je die tekst in een week hoort. Als je je een beetje onder andere ouders begeeft, heb je het idee dat iedereen om je heen een aanstormend toptalent heeft gebaard.

Dan heb je nog de ouders met kinderen in plusklasjes, de zogenaamde rekentijgers en taaltovenaars. Die weten dat ook altijd zo mooi te vertellen op verjaardagsborrels. En dan net iets te hard lachend, opdat iedereen je hoort: “Van wie hij het heeft weet ik niet hoor!”

Ontluisterende realiteit

Mijn zoon zat een tijdje in een tennisselectie. Natuurlijk glom ik van trots toen hij daarvoor werd gevraagd. Maar de ontluisterende realiteit was gewoon dat ik een fiks aantal extra lessen per jaar mocht afrekenen (kassa voor de tennisschool!) en dat er op dat vermeende hogere niveau verdomd weinig werd gepresteerd.

Mijn dochter danst nu in een selectieteam. Dat doet ze, zeker gezien mijn eigen volstrekt a-ritmische dansmoves, best leuk, maar we moeten wel eerlijk blijven: het is verre van een mindblowing experience, zo’n dansvoorstelling.

Een favorietje

Ik merk: het kost mij moeite dit zo op te schrijven. Want ik ben bang dat mijn kinderen het lezen en dat ze denken: ‘O, dus zó denk jij over mij!’ Het is niet van nu om je kind geen honderd veren in de kont te steken en het op zestien voetstukken te plaatsen.

Kinderen zijn geweldig fantastisch, de beste en stuk voor stuk van topniveau. Maar waarom hechten we aan die overtreffende trap zo’n waarde? Waarom werd ik eerder deze week bijna emotioneel toen de kleuterjuf over onze jongste zei dat ze onder de andere kinderen ‘wel een favorietje’ was?

Niet aan gras trekken

Het is allemaal redelijk eenvoudig te verklaren. We houden zo intens veel van ze. En we willen dat de hele wereld dat doet. Dat iedereen ziet hoe leuk en goed je kind is. Maar weet je? Er zijn nog zoveel andere kinderen op de wereld die ook zo leuk en lief en fantastisch zijn.

‘Gras gaat niet harder groeien als je er aan trekt’, is een oer-Hollandse nuchtere uitspraak, waar ik eigenlijk heel veel van houd. Want je kind komt er echt wel, ook als jij niet met je gepush en getrek probeert er het beste uit te halen.

Aanklooien

Mijn eigen ouders lieten me mijn gang gaan. Ik zat op dansen en stond daar als een kromgetrokken hark slap van het lachen een poging te doen om, samen met mijn eveneens non-getalenteerde vriendin, de pasjes te onthouden.

Ik zat op paardrijden en mijn ouders haalden hun schouders op als ik weer eens gillend van angst door de rijbak vloog. Ik zat in een havo/vwo-klas en mijn ouders lieten mij zonder al te veel gemorrel het complete pad uiteindelijk via de mavo doorlopen. Ik klooide maar wat aan en ik ben er ook gekomen.

Niet over grenzen

Zeker, je moet je kinderen sturen. Je moet er voor ze zijn en grenzen aangeven. Maar zoals kinderen niet over grenzen van ouders mogen gaan, moeten ouders kinderen ook niet over hun eigen grenzen duwen.

Moet je kind echt na schooltijd nog vier keer in de week trainen? Vind je al die bijlessen echt normaal? Slaagt je kind echt niet zonder wekelijkse examentrainingen? Waar ben je bang voor? Dat je kind minder is dan de rest? Dat het achterblijft en dat niemand jouw hartje leuk vindt? Dat je kind gemiddeld is?

Laat het los

Maak je nou eens niet zoveel zorgen. Laat het eens los. Dat deden onze ouders vroeger veel meer. Er waren geen huiswerkinstituten en er was geen examentraining. Een club had één eerste team en niet nog zes voorselecties en pre-voorselecties.

Niet altijd maar iets moeten, niet altijd maar moeten presteren, is superfijn én gezond. Want zeg nou eens eerlijk; hoeveel klasgenoten hadden wij vroeger die met een burn-out thuis zaten? Geen één. Wij klooiden gewoon een beetje aan. En dat ging prima.

Van de partners van VROUW