Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Roos Koole
Opinie

'Laat kinderen leren
van hun fouten'

journaliste

Hester Zitvast

D

De dochter (13) van journaliste Hester Zitvast is dit trimester al drie keer te laat gekomen op school. Hester ontving een mail van de conciërge: 'Wij maken ons ongerust en vragen u dringend uw invloed aan te wenden om dit in de toekomst te vermijden.' Maar daar peinst Hester niet over...

Mijn dochter is geen ochtendmens. En dan ook nog eens op de wereld gekomen met een volstrekt gebrek aan haast. Ik denk serieus dat zij, als het huis in brand staat en er ieder moment een ontploffing kan volgen, nog even rustig naar de wc gaat of iets te drinken uit de koelkast pakt.

Wekker

Ik weet niet beter dan dat ik haar in de ochtend moet aansporen tot tempo maken. Inmiddels vind ik dat haar eigen verantwoordelijkheid. Ze doet álles, maar dan ook werkelijk álles met haar telefoon, dus dan kan ze dat ding ook gebruiken als wekker. Ik check altijd nog wel even of ze echt wakker is, dan smeer ik haar brood en alleen als ik merk dat het weer eens gruwelijk uit de hand loopt met haar getreuzel, roep ik dat ze moet opschieten.

Weleens een puber aangespoord tot opschieten? Dat word je niet in dank afgenomen. Sowieso zijn daar dan de rollende ogen. En het geijkte 'JAHA!' Als ik dan doorga en iets roep als: 'Het is toch niet normaal dat je nu al bijna een uur nodig hebt om beneden te komen?', krijg ik negen van de tien keer 'JA SORRY!' terug. Het is allemaal zo voorspelbaar, dat we er met de overige gezinsleden een hobby van hebben gemaakt om het mee te schreeuwen. Het is zo rond 08.00 uur een heel olijk gebeuren bij ons thuis.

Invloed

Als je drie keer te laat komt op school, krijg je straf. Dan moet je niet onder het oog van de rest supergênant kauwgom krabben of propjes rapen van het plein, nee, je moet een week lang een half uur eerder op school zijn. Dat houdt dus in dat het hele ochtenddrama zich met dertig minuten vervroegt. Voor het héle gezin. De conciërge maakt zich ongerust. Ik niet. Totaal niet. En ik ben ook helemaal niet van plan mijn invloed aan te wenden om dit in de toekomst te vermijden. Die invloed heb ik namelijk niet. De school wel. Als zij niet leert hoe het is om flink op haar bek te gaan, zal ze eindeloos blijven vallen.

Afgelopen weekend (!) kreeg ik nog een mail van haar coach (voorheen gewoon mentrix, maar we hadden blijkbaar nog niet genoeg coaches in Nederland). Of ik wist dat maandag echt de uiterste dag was voor het inleveren van de Franse woordjes. Ik was met stomheid geslagen. Dat hoef ík toch niet te weten? Mail het mijn dochter! Of mail het niet. We hebben het hier over de tweede klas van de middelbare school hè? Laat het lekker op z'n beloop! Levert ze het niet in, dan heeft ze een 1 en dan merkt ze vanzelf hoe ontzettend vervelend dat is.

Bijles en huiswerkklas

Wat is het toch dat we kinderen niet meer laten leren van hun fouten? Dat we er 24/7 bovenop zitten en ze zo verstikken met onze zorgen? Een kind lijkt anno 2018 alleen nog maar te leren van bijles en huiswerkklas. 'Het hoogst haalbare, dat wil toch iedereen voor zijn kind?', las ik gisteren nog online. Het hoogst haalbare was in dit geval vwo, er werd uit angst voor de havo een online lesprogramma aangeschaft en iedere dag in de kerstvakantie geleerd.

Ik vind daar wat van ja. Er moet voor zoveel ouders een rechte, superstrakke lijn naar die toets, dat examen en naar de volwassenheid worden afgelegd. Niet slecht scoren. Niet blijven zitten. Niet eerst een lager niveau doen. Geen fouten maken. Geen fouten maken. Geen fouten maken. Waarom toch niet?

Veertien kleuren lipstick

Ik ben ervan overtuigd dat je het beste leert als je die fouten wél mag maken. Dat mag je kinderen niet ontnemen. Heb je daar zelf niet van genoten dan? Of in elk geval het beste van geleerd? Mijn rij-instructeur zei wel een miljoen keer dat ik als ik achteruitreed eerst in mijn spiegel moest kijken. Dat begreep ik pas écht toen het een keer misging. Ik kan hier nog honderd gesprekken met mijn puberdochter aangaan over het feit dat er in de ochtend geen tijd is om veertien kleuren lipstick met elkaar te vergelijken en zestien setjes kleding te proberen.

Maar de komende dagen, als zij er een half uur eerder uit moet, gaat ze het écht voelen dat ze voortaan maar beter kan opschieten. Moderne hyperactieve perfecte ouders moeten maar eens een stapje terug doen. Zoals juf Ank heel terecht zei: ' Als je wilt dat je kind omhoog klimt, moet je er niet bovenop gaan zitten.' Laat ze vallen. Ze staan echt wel weer op. Amen.