Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Robin Utrecht
Opinie

'Laten we deze leeghoofdigen
voortaan negeren!'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journaliste Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer schrijft de koningshuisliefhebber over de talloze berichten omtrent onze kroonprinses Amalia (14).

Er was weer eens #ophef gisteren, want een dag zonder #ophef is een dag niet geleefd, toch? Dit keer betrof het een klassieker. Roeptoeteraars hadden op social media een oordeel geveld over Amalia, onze toekomstige koningin. Het was niet te missen, 'heel' Twitter en 'heel' Facebook spraken erover. Ik ben eens gaan zoeken, naar al die negatieve comments. En guess what? Ik heb ze nauwelijks gevonden. Wij hebben er een veel te groot ding van gemaakt en daarmee juist schade aangericht.

Lofuitingen

De lijst met lofuitingen was eindeloos. Echt eindeloos. Mensen prijsden (terecht!) het prachtige haar van Amalia, die zo uit een shampooreclame leek te zijn gestapt. Ze had nu al de uitstraling van een echte royal, las ik. 'Wat een mooi gezichtje!' 'Wat een volwassen vrouw al!'

Hoe ze iedereen met een stralende lach een hand gaf; professioneler kón gewoon niet, vond men. Ik, koningshuisliefhebber, was het er volledig mee eens. Het is toch heerlijk om naar dat gezin te kijken? Drie mooie meiden, een prachtige moeder en onze koning zelf; ook een ontzettend leuke vent.

Anoniem account

Maar er was meer dan lof. Er was ook gezeik. Voorzichtig gezeik van waarschijnlijk zelf zeer stijlvolle vrouwen die Amalia's outfit te stijf vonden. Vrij onschuldig dus. Niet iedere smaak hoeft jouw smaak te zijn. En er was heel veel gezeik op mensen die blijkbaar iets lelijks hadden gezegd over haar gewicht.

Ik zocht en vond amper wie dat waren. Een paar namen kwamen talloze keren terug. Ik zag een anoniem account. Nog een anoniem account. Een account dat weliswaar een foto van een jonge vrouw bevatte, maar waar overduidelijk een compleet geschifte persoon achter schuil ging. En dan nog een oudere man met twaalf volgers op Twitter. Twaalf.

In discussie

Oh, wat was iedereen verontwaardigd over het lelijks dat zij gezegd hadden. Er ontrolden zich compleet inhoudsloze discussies mét de mensen die de uitingen over Amalia gedaan hadden. Ieder tegenargument werd onder tafel geschoven met 'Ik mag dat toch vinden'.

Het was van een niveau waarbij je je eigenlijk afvraagt of het nog wel in een cijfer te vatten valt, zo laag. Als er vroeger op school of in de straat iemand iets tegen me zei dat echt nergens op sloeg, dan zei mijn moeder altijd: 'Laat toch lullen! Negeren is regeren!' Heel moeilijk, maar wel vet effectief.

Podium

Maar nu worden deze mensen op een podium getild, door de rest van Nederland: 'Kijk, dit zijn ze, de mensen die lelijke dingen over Amalia roepen, alle vijftien.' En dan vallen we daar dus massaal overheen met een 'Oh wat erg!' of ''Wat een eikel ben jij!'.

We schrijven onze boosheid van ons af, want een 14-jarige hoor je niet op deze manier aan te vallen. Dat kan leiden tot verdriet, depressie, anorexia en wat nog meer. Maar wat we feitelijk doen, is de aandacht er júist op vestigen, op die 0,01%.

Kat

Op Lisa W., die in haar vrije tijd de grote grazers van de Oostvaardersplassen bijvoert. En Han van de Graaf - met z'n twaalf volgers.

Waarom geven we deze mensen zoveel aandacht? Ze kicken daar alleen maar op en groeien ervan. We moeten ze negeren! Amalia had écht die paar krankzinnige tweets niet gelezen als wij er met z'n allen niet zoveel aandacht aan hadden besteed. Juist omdat wij er zo los op gaan, komt het haar waarschijnlijk wel ter ore. Dat kunnen wij een volgende Koningsdag - en überhaupt - vanaf nu voorkomen.

Woestijn

Ik heb een plan. Volgende keer negeren we deze leeghoofdige mensen! Deal? Als je er vrienden mee bent of ze volgt, ontvriend/ontvolg ze dan en dan hebben ze een steeds kleiner publiek, totdat ze écht een roepende in de woestijn zijn. En dan heb je het moeilijk hoor!

Ik heb gisteren ook gereageerd op een van die mafkezen. Maar die tweet heb ik zojuist verwijderd. Ik zie niet in waarom ik in gesprek moet gaan met iemand die klaarblijkelijk slechts één hersencel heeft, die waarschijnlijk ook nog defect is.

Ieder kind

We hoeven niet zo hysterisch te benoemen dat Amalia prachtig is. Ieder kind is prachtig. Maar als we er iets over zeggen, zeg dan dat en zwijg al het negatieve dood - óók als je ervan overtuigd bent dat je het zegt 'Voor haar gezondheid'.

Of nog erger 'Omdat ze een voorbeeldfunctie heeft'. We hebben allemaal wel een voorbeeldfunctie, naar onze kinderen toe bijvoorbeeld. En als jij je kind(eren) leert dat je een kind online zo mag afzeiken, ben je echt geen knip voor neus waard. Zo, en dat is het laatste wat ik er over schrijf. Doe je mee?