Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Fotopersburo Edwin Janssen
Opinie

Generatie Z?
Daar geloof ik niet in, Isa en Merlijn!

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft regelmatig over dat wat ze tegenkomt in het nieuws. Dit keer over Generatie Z. Merlijn, de 19-jarige zoon van Isa Hoes en de in 2010 overleden Antonie Kamerling, zat gisteren met zijn moeder aan tafel bij Pauw om te vertellen over 'Generatie Z'. Dat was namelijk de verklaring voor zijn inmiddels drie jaar lange zoektocht naar wat ie nou eigenlijk wilde in het leven. Ik geloof daar niet zo in. In die term althans.

Zoeken naar wat je wilt in het leven is van álle generaties – het wordt alleen niet in iedere generatie en in ieder gezin op dezelfde wijze toegestaan.

Hausse aan commentaar

Het was een beetje ongemakkelijk, daar aan tafel bij Pauw. En als het ongemakkelijk is, dan is het mooie tv. Dan blijf je kijken.

Merlijn vertelde over zijn dagindeling. Tot een uur of een op bed liggen. Dan een beetje gamen of naar de sportschool. Dan stappen tot de volgende ochtend. En dan weer uitslapen. Isa zat er met een mix van ongemak en moederlijke trots naast. Je kind op tv bij een bekende talkshow, daar glimt elke moeder van. Maar ze had Jeroen Pauw niet voor niets voorafgaand aan de uitzending gevraagd niet te streng te zijn voor Merlijn. Ze wist natuurlijk ook wel dat het verhaal van haar kind voor een hausse aan commentaar zou leveren.

Tussenjaar

Ik las de kritieken mee op Twitter. Die waren, guess what, niet mals. De belangrijkste boodschap was toch wel dat Merlijn een schop onder zijn kont verdiende. En dat Isa de geldkraan dicht moest draaien. Ik heb het even een nacht op mij in laten werken. En vanmorgen hebben we er in de app met diverse VROUW-collega's uitgebreid over gesproken. We waren het eens. Een tussenjaar is het probleem niet. Maar dan moet er in dat jaar wel iets gebeuren. En met iets bedoelen we niet gesubsidieerd blowen, maar werken. En Generatie Z? Om die term lachten we allemaal.

Negen jaar HBS

Freek de Jonge, ook aan tafel bij Pauw en uiteraard mét kritiek, vertelde dat hij maar liefst negen jaar over de HBS had gedaan. Dat kon in die tijd. En ook in de generaties daarna. Ik ken eerlijk gezegd maar weinig mensen van mijn leeftijd die in een rechte lijn naar het behalen van diploma's zijn gegaan. Zeven jaar studie Nederlands. Nog even een jaartje extra voor de scriptie pakken. En ach, die studieschuld, die betalen we ooit wel een keer af. Ik vraag me af wat er anders is aan negen jaar over de HBS doen en drie jaar in bed liggen en blowend wat uit je neus vreten. Volgens mij helemaal niks.

Grote zoektocht

Zo ergens rond je 15e, 16e begint de grote zoektocht naar wat je nou wilt in het leven. Je moet wel, want er staat je een keuze voor een vervolgopleiding te wachten. Er zijn een paar kinderen van die leeftijd die het echt al weten. Die dromen al vanaf dat ze drie zijn van een leven als dierenarts, bijvoorbeeld. Dat is top, dan heb je een doel. Dan heb je daarnaast een groep kinderen die het niet weet, maar die ouders hebben die het wel weten. Die pushen het kind gewoon met harde hand een richting uit. 'Ze zullen ons later dankbaar zijn', bezweren ze op verjaardagen, als ze zich moeten verantwoorden aan andere ouders. Ik wil in het midden laten of dat de juiste aanpak is.

Verwend

En dan heb je dus nog een groep kinderen die het niet weet en maar wat aanrommelt en aan mág rommelen. Dat kun je dus Generatie Z noemen. Maar volgens mij is het eerder te bestempelen als 'redelijk normaal', met – in sommige gevallen - een behoorlijke schep 'verwend' eroverheen. Want dat is drie jaar nauwelijks iets doen en vier maanden genieten van New York wel een klein beetje, toch? Het is verwend.

Volstrekte zinloosheid

Een tussenjaar, laten we dat begrip even onder de loep nemen. Want wat is dat nou precies? Voor Merlijn bestond het uit slapen, feesten, blowen en gamen. En dat zelfs drie tussenjaren lang. Een tussenjaar krijgt daardoor de allure van volstrekte zinloosheid. Wat leert je kind dan? Ja, Merlijn was het na drie jaar wel zat. Hij had ervan geleerd dat dit niet was wat hij de komende jaren wilde. Je kunt een tussenjaar natuurlijk ook invullen met werken. Iedere ochtend opstaan. Iets leren. Ontdekken wat je niet wilt. Waar je kracht zit. Samenwerken. Geld verdienen. Met geld leren omgaan. Iets doen met je verdiende geld: reizen, je rijbewijs halen. Dan besteed je je tussenjaar in mijn ogen toch een stuk nuttiger.

Geldkraan dicht

Maar moet het altijd maar nuttig zijn wat je doet dan? Nee hoor. Iedereen mag het leven invullen zoals hij of zij dat wil. Maar schuif het alsjeblieft niet af op iets onzinnigs als Generatie Z. We hebben het hier niet over een besmettelijke ziekte, waar je niets aan kunt doen. Het is een stukje karakter en een stukje 'mede mogelijk gemaakt door'…

Je mag als ouder best die schop onder de kont wat harder geven. En de geldkraan dichtdraaien, óók als je dat geld volop hebt. Zoals je destijds financieel vrij probleemloos tien jaar kon studeren, is daar nu een rem op gezet. Dat werkt heel goed. Laat ouders diezelfde techniek toepassen. Prima dat je een jaar aanrommelt, maar dan betaal je wel kostgeld en ga je wel minimaal vier dagen in de week werken. Zo leer je op eigen benen te staan.

Normale zoektocht

Ik heb zelf een zoon van 17 en zal het boek en de vlogs van Merlijn zeker niet als inspirerend voorbeeld aan hem presenteren. Ik denk dat hij er alleen maar een excuus in zal vinden om nóg luier te worden. 'Ik mag hier als een dweil op de bank liggen, ik ben Generatie Z'.

Lieve Isa, laat de term 'Generatie Z' voor wat 'ie is. Je zoon is een normale puber, met een normale zoektocht naar een levensinvulling. Hij komt echt wel op z'n pootjes terecht, hij neemt er alleen z'n tijd voor. Ieder kind is anders. Met een beetje harde hand kun je die tijd wel beperken. Jaar vier niksen sponsoren? Niet doen hoor!