Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Jaco Klamer
Opinie

'Laat kinderen toch gewoon lekker excelleren
in onbezorgd kind zijn'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over de Nederlandse Hockeybond, die oproept te stoppen met selectietrainingen voor kinderen tot 12 jaar. Waarom moet het toch altijd prestatiegericht zijn?

Misschien ben ik wel de volstrekt verkeerde om iets te vinden over het onderwerp sport & selecties, aangezien ik er vooral extreem in uitblink om op sportief gebied helemaal niets te presteren.

Maar ik voel wel wat voor de oproep van de hockeybond te stoppen met selectietrainingen. En dan niet zozeer omdat het bij kinderen tot stress zou leiden, maar vooral omdat ouders er gewoon niet mee om kunnen gaan. Veel ouders halen de lol van het sporten bij hun kinderen weg, door er veel en veel te veel van te verwachten. Waarom moet het toch altijd prestatiegericht zijn?

Vermoeiend weekschema

"Hij zit in de selectie van de club. Hij traint drie keer per week, dan nog privéles en in het weekend competitie uiteraard." Ik had vijf seconden eerder opgemerkt dat het tegenstander-kind (8) wel erg leuk kon tennissen, waarop de moeder meteen zijn weekschema aan mij opdreunde. ''Floris, denk aan je backhand, hè'', riep ze vervolgens gedecideerd, nog voordat ik er op kon reageren. Ik zuchtte, vermoeid alleen al bij het idee dat ik vijf keer in de week met mijn kind naar sportclubs moest rijden. En vervolgens moest ik lachen om mijn zoon, die het overzicht op het spel weer eens kwijt was, doordat hij naar de partij op de baan naast hem stond te kijken.

Pushen

Ik heb moeders als de moeder van Floris vaker gezien. En vaders ook trouwens. Ze praten over hun kind alsof het een toptalent is. Ze lijken zichzelf al volledig te zien zitten op Roland Garros of naast Willem-Alexander op de tribune tijdens de WK-finale Nederland – Brazilië, en dat hun kind dan het winnende doelpunt scoort natuurlijk. Aan hen zal het niet liggen. Ze pushen er hard genoeg voor. Ze schreeuwen langs de lijn of nemen op de terugweg in de auto de gemaakte fouten onder de loep.

Kassa

Mijn zoon (17) is inmiddels gestopt met tennis. Hij heeft een tijdje in een selectie gezeten, maar daar heb ik nooit iets van verwacht, de Florissen mepten hem van de baan. Mijn zoon verwachtte er ook niet veel van overigens, wij zijn vrij realistisch in ons gezin. Het was vooral een mooie manier voor de tennisschool om extra lessen in rekening te brengen; kassa! Mijn dochter (13) danst in een selectie. Gisteren was er een finalewedstrijd. ''Ze heeft wel talent hoor'', zei mijn moeder, die naast me in de zaal zat. De oma-liefde droop er vanaf, de objectiviteit was ver te zoeken. Zeker, ze kan leuk dansen. Maar een talent? Nee hoor. Ze heeft het gewoon vooral heel leuk met die meiden.

Echte talenten

Door, zeker op jonge leeftijd, al onderscheid te maken onder de kinderen door sportselecties in te stellen, ram je er als ze zo klein zijn al in dat het presteren superbelangrijk is. En dat is het niet. Een kind sport in eerste instantie vooral om het plezier, toch? Ik geloof er heilig in dat als je die druk wegneemt, de échte talenten (want die zijn er natuurlijk) vanzelf wel gespot worden door het jaar heen. En misschien wel beter gespot worden, want als de druk van ouders wegvalt, zie je pas goed wat er van nature in een kind zit. Stop toch met die selectietrainingen waarin ze alles moeten laten zien. Het geeft stress, druk en is nergens voor nodig. Als je na een jaar sporten nog steeds niet ziet wie er wel aanleg voor heeft, moet je je trainersjasje misschien maar aan de wilgen hangen.

Goed bedoeld

Het is lastig realistisch te blijven, als ouder. Je kind is immers altijd de mooiste, de leukste en de lolligste voor je, dus ook de beste op het veld, de baan of aan de rekstokken. Als er dan ook nog vanuit een club signalen komen dat je kind het wel heel erg leuk doet, is voor veel ouders de stap naar vervelend pushen zo gezet. En komt dat signaal niet, dan kun je het natuurlijk altijd nog met stemverheffing afdwingen bij de coach. Want waarom zit jouw kind niet in het eerste elftal? Het is zonder twijfel goed bedoeld allemaal. Maar ik vraag me echt af in hoeverre een kind erbij gebaat is dat er in het leven nauwelijks ruimte is voor iets anders dan sport.

Lekker kneedbaar

Jonge kinderen maken zelf amper keuzes, dat doet de omgeving voor ze. Ze zijn nog zo lekker kneedbaar. Je kunt ze van alles laten geloven en jouw wil vrij probleemloos opleggen. Dus als jij je 8-jarige non stop de hemel in prijst en vijf keer per week op een tennisbaan parkeert, dan zal het accepteren dat dit normaal is. Maar het ís niet normaal. Een kind moet kunnen spelen. Hangen op de bank. Afspreken met vrienden. Bijkomen van een dag school. Leven zonder dat daar op een fanatieke manier presteren bij komt kijken. Begin de selectietrainingen vanaf een jaar of 13, 14. Dan weet een kind wel van zich af te bijten.

Excelleren in kind zijn

Nogmaals, ik ben met mijn a-sportieve instelling misschien niet de juiste persoon om hier iets van te vinden. Maar ik zie gewoon teveel pushende ouders en daar moet echt iets aan veranderen. Ik zie ze op scholen. Op sportclubs. Op verenigingen. Je moet als kind uitblinken. Iets héél goed kunnen. Maar mensen, laat kinderen toch gewoon lekker excelleren in onbezorgd kind zijn. Iets mooiers dan dat is er toch niet?