Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Phil Nijhuis
Opinie

Ook het verhaal van Howick en Lili
heeft 2 kanten

journaliste

Hester Zitvast

H

Howick (13) en Lili (12), de twee Armeense kinderen die vandaag uitgezet zouden worden, mogen toch in Nederland blijven. Staatssecretaris Harbers heeft zijn bevoegdheid om van de regels af te wijken, gebruikt. Eerder deze week schreef journalist Hester Zitvast een opinie over Howick en Lili.

Vaak komt een voorstel voor een tekst van mijzelf, dit keer van de redactie. 'Vind jij iets van Howick en Lili?' Ik reageerde dat ik het schandalig vond dat ze worden teruggestuurd. Dat deed ik heel impulsief en vooral gebaseerd op wat ik er ongeveer over weet. Voor een echt inhoudelijke opinie moest ik in de nieuwsarchieven duiken. En dan blijkt, zoals altijd, dat een verhaal twee kanten heeft. Dat de overheid de zwarte piet toespelen niet heel eerlijk is.

Psychische problemen

Howick en Lili zijn in mei 2008 als peuters van 3 en 2 met hun moeder Armina naar Nederland toegekomen vanuit een land waar geen oorlog was. Armina wilde, zoals alle moeders, het beste voor haar kinderen. Haar asielaanvraag werd al in oktober 2009 afgewezen, maar Armina vond mazen in de wet en wist te blijven. En bij wie ligt dan de schuld? Bij degene die deze mazen er heeft laten zijn of degene die er op slimme wijze gebruik van maakt?

We zijn inmiddels tien jaar verder: ze hebben onze taal geleerd, de peuters zijn tieners met Nederlandse vrienden geworden. Armina is een jaar geleden uitgezet, ze is weer in Armenië. Ze zou psychische problemen hebben. Als je ze al niet had, zou je ze van de situatie zeker krijgen; gescheiden zijn van je kinderen lijkt me het ergste wat er is.

Rechtsstaat

We hebben een probleem. Niet alleen Howick, Lili en Armina, maar wij allemaal. We zitten namelijk met een systeem waarin dit kan gebeuren. We hebben allemaal een mening over een zaak waarvan de meesten van ons de details niet kennen. We reageren (vrijwel allemaal) met ons gevoel, want zo werkt dat.

Aan gevoel heb je in een rechtsstaat echter niet veel. Ik vind dat Jos Brech ook zonder rechtszaak al schuldig is en wat mij betreft kwijnt hij eenzaam en alleen weg in een ijskoude natte cel met niets dan beschimmeld brood en een beetje water. Maar wij hebben wetten. Regels. Jos Brech moet voor de rechter.

Geen oorlog

Het rijmt op geen enkele manier met mijn gevoel dat Howick en Lili worden uitgezet. Kinderen verdienen het beste, álle kinderen verdienen het beste. En hoe oneerlijk ik de uitzetting ook vind, het lijkt, voor zover ik nu kan inschatten, wel eerlijk: er is geen oorlog in Armenië.

Het is er veilig. Het is er bij lange na niet zo goed als Nederland, maar wel veilig. Waar veel Nederlanders een uitgesproken mening over vluchtelingen hebben, wankelt die mening als die vluchtelingen een gezicht krijgen. Als het twee kinderen zijn, twee in Nederland gewortelde kinderen met dromen als neuroloog worden of 'iets met speurhonden doen'. Dan willen we daar voor vechten.

Discretionaire bevoegdheid

Ons systeem heeft gefaald en Howick en Lili zijn het gevolg. Zij zijn de dupe van de noodsprongen van hun moeder en de ruimte die de overheid daar voor gaf. Het is nu aan Nederland om ballen te tonen. Houdt ons land vast aan die regels en stellen we ons daarmee ook inhumaan op?

Of zorgen we voor deze twee kinderen en trekken we lering uit het verhaal? Ik pleit voor dat laatste, hoewel dat dus niet de eerlijkste weg is. Wat mij betreft zet staatssecretaris Harbers zijn discretionaire bevoegdheid in. Maar niet omdat de zaak zo klip en klaar is. Het heeft verhaal twee kanten, zoals élk verhaal…